Impulse Novels & Stories

Gusto kitang isayaw ng mabagal Gusto kitang isayaw ng mabagal Hawak kamay, pikit mata, Sumasabay sa musika Parang kinabahan si Dawn sa ginawa ni Bea. Maybe dancing with her like this is a wrong idea, isip-isip ni Dawn. Parang natatakot syang marinig ni Bea ang mabilis na pagtibok ng puso nya, kaya bigla nyang hinawakan ang baba nito para iharap ang mukha ni Bea sa kanya. "What the heck are you doing?" "Masyado ka namang nasasarapang sumandal sa dibdib ko ah."

Pero biglang nanlisik ang kanyang mga mata at naramdaman ang sobrang panginginig ng kanyang buong katawan, tila ba'y may sariling utak ang bawat parte ng kanyang katawan dahil hindi niya ito makontrol. Hindi niya na nagawang makapag-salita, nang biglang gumalaw ang babae at tumakbo papunta sa kanya at bigla siyang inatake ng suntok at kalmot sa mukha, hindi niya alam ang kanyang ginagawa pero sa oras na 'yon ngayon niya lamang nakita ang sarili na sobrang impulsive.

Nahiya ang bagyo sa mood nito. Kung ilalarawan ang kilos nito ay p’wede nang ilahad ni Anne na katakot-takot na pressure ang kinailangan nitong suungin bago nakumbinsi ang sarili na sumalo sa hapagkainan. Napipilitan lang talaga ito kanina na sumabay sa kanya. Hindi yata ito pinapatahimik ng konsensya kaya gano’n na lamang kung pakitaan siya ngayon ng kabutihan. Pero ika nga’y damage has been done and when she said that, she was probably talking about emotional damage. Kung iniisip nitong madadala siya nito sa Reverse Psychology, nagkakamali ito.

Nagsukatan pa kami ng tingin. He affects me so much and before I could react he pushes me to the couch beside me. Naramdaman ko na lang ang pagtama ng likuran ko sa malambot na bagay. He hovered over my body. I tried to struggle on his grasped but it was no used. Iba ang sinasabi ng isip sa katawan ko.

PAPABARANGGAY MO LANG AKO! Naiiyak akong tumakbo papalayo kela Trisha dahil wala nga akong pambayad huhu.'Di naman literal na iyak, nu ako tanga.Tumingin ako sa likod 'ko at tama nga ako dahil hinahabol parin nila ako.Lumiko ako ng daanan at dali daling tumakbo sa mga nakaparadang kotse sa gilid gilid.Napatigil ako dito sa kumikintab na kotse na 'to at tintry buksan yung pintuan.Laking gulat ko kasi bumukas eto. "Mukhang swerte nga 'to ah" Napatingin ako sa bracelet na suot ko bago pumasok sa kotse na 'to.Agad ko yun sinara at nagtago sa loob ng kotse.

Ganon pa rin. Ibang klase ang pagsisisi na nararamdaman ko kapag naiisip ko iyon at hindi ko na lang maiwasan sabihin sa sarili ko na ang bobo ko. Tama nga sila. Minsan ay mas pinaiiral ko ang pagiging impulsive ko kaysa sa pagplaplano o pagdedesisyon ng mabuti.

Isa iyong impulsive na reaksyon, isang paraan para masaktan din ang lalaking minsan niyang minahal at makaganti kahit makunti, at hindi dahil handa na siyang tanggapin ang alok nito! She opened her mouth to speak, to say something, anything that might ground her from this chaos pero tila nawalan siya ng boses. Tuyong-tuyo ang lalamunan niya, at tila bumigat ang kanyang dila. Nagkakandarapa ang isip niyang bumuo ng mga salita, hirap na makasabay sa dagsang emosyon—kalituhan, takot, kaba , at isang bahagi ng sarili niyang hindi niya maipaliwanag.

Pati ba naman pilikmata lamang-lamang pa rin siya? Unfair talaga. Tila may kung anong humila sa akin palapit. Iyong klase ng impulsive thought na normally pipigilan mo dahil may natitira ka pang kahihiyan sa katawan. Pero dahil bagong gising ako at mahina pa yata utak ko... Hindi ako nag-isip. Marahan akong yumuko at mabilis na dinampian ng halik ang labi nito.

Sunod-sunod na reklamo ng lalaki ng matamaan ito ng matulis niyang kuko. ‘Tulooong!!!!’ Tili ng utak niya ng maramdaman ang pag-angat ng katawan niya sa ere habang ang kamay niya ay mabilis na nalagyan ng tali. “Uhmmp! Uhmmp!” Halos maglabasan ang ugat niya sa leeg dahil sa kasusubok na sumigaw ng maramdaman ang pagpisil ng kamay nito sa pang upo niya.

Naririnig ko pa rin boses niya, ‘yung tono ng kontrol na halatang pinipigilan ang sarili. Wala namang nangyari. Hindi niya ako hinalikan. Tumigil siya bago pa lumampas sa linya. Pero sa totoo lang, ‘yung pagpipigil niya? Mas nakakaapekto pa kaysa sa kahit anong halik. Adrian Blackwood wanted me — and he hated that he did. Kinabukasan, pilit kong kinumbinsi sarili ko na wala lang ‘yun. Impulse lang. Isang moment na malilimutan din namin pagbalik sa normal — boss at empleyado.