Novel & Cerita Inescapable

Pinabayaan ko nalang ng makarinig ng papaalis na yapak. Nagpakawala ako ng malalim na buntong hininga habang tinatanaw ang malawak na lugar na ito. How can I skip kung halos lahat ng sulok may nagbabantay? At imposibleng mahingian ko ng tulong ang bantay na iyan kung ang tingin sa akin ay maduming madre? They are mocking me.

anas niya ng maramdamang may namumuo na naman sa kanyang puson. “Don’t resist. Just let it go,” husky ang boses na wika nito. Mas trumiple pa ang bilis nito. Hinuhugot nito ang pagkalalaki nito at ipinasok na naman nito iyon ng madiin. He hit the right spot. Halos paulit-ulit nito iyong ginagawa.

I’m struggling, trying to escape his grip but I can’t escape. Napadaing ako sa sakit nang idiniin nito lalo ang pag-ipit sa aking leeg. My breath was heavy and sluggish. He’s still choking me using his steel-like arm. Damn! This is damn hard. Anong laban ko sa bilis at galing niya? Pero gagawin ko ang lahat para makatakas sa mga kamay niya. This is part of my training and I need to endure all the pain.

🌀 Nahuli sa Bitag Naramdaman ni Jun Tibas na sumikip ang espasyo sa paligid niya— parang sinisipsip ang hangin, at may puwersang dumidiin mula sa lahat ng direksyon, kaya hindi siya makagalaw. Wala siyang nagawa kundi manood, habang dahan-dahang bumabagsak ang stink bomb papunta sa kanya. BAF!

"Kapatid ni Papa ang doktor na pinagkakatiwalaan ko at alam ang lahat tungkol sa 'kin. He's the one who looked at me nang mamatay si Mama at Papa sa isang car accident when I was eight. So, I handled everything very well thanks to his help." Nginitian siya nito giving her the assurance that he's fine and okay. "CIPA or the Congenital Insensitivity to Pain with Anhidrosis. You have the inability to feel pain and temperature and you don't sweat. That explains why all your kitchen equipment are heat resistant," saad niya nang maalala ang mga gamit nito sa kusina.

"Grabe 'tong bhebhe ko, sagad-sagaran sa pangcha-child abuse." "Ugh, whatever." Napa-irap na lang sa kawalan si Bea.

Nanghihinang bumagsak ang mga braso ko sa magkabilang gilid nang may mapagtanto. I am never going to get accepted. I am never going to be accepted by these people. By the society. By the humanity. And I will never be normal. I will never be able to live normally. As long as I look like this. As long as I act like this. As long as I'm ugly. As long as I'm weak. As long as I am me. There's no chance for me. Just.. never. Not in this era. Not in this existence.

Ako itong nasasaktan sa huli. Sapo-sapo ko Ang dibdib ko at dali-daling lumabas ng mall. Sa loob ng kotse ay Dito na tumulo Ang malaking patak ng luha ko. Ang sakit pa lang makita na may Bago ng nagpapasaya sa taong mahal mo. how sensitively insensitive I am! like a blind spot of retina. how strongly soft I am. like a stone know as softstone how safely vulnerable I am. like a ultra secure system with loophole.

Napaisip ako sa sinabi ni Irene, tama siya mayroon akong isa pang kapangyarihan at isa pang ability. “Tama ka Irene mayroon pa akong isang ability na senses pero ang violet kong kapangyarihan ay wala na” Napakunot ang noo ni Irene dahil doon “Hindi na mawawala sa inyo ang isa nyo pang kapangyarihan Katanaya kaya imposible ang sinasabi mo”

Wala namang imik si Calvin. Hindi naman malaman ni Carly ang sasabihin pa dahil mukhang stranded sa bahay niya si Calvin na at wala naman siyang magagawa dahil bumabagyo at hindi niya rin ito pwedeng paalisin dahil may sakit pa rin ito. Pambihira! Buti nga nakapagpigil kanina, pero ngayong kaming dalawa na naman, baka -- nako Carly! Maghunos dili ka!