Novel & Cerita Keen Observation

Bahagya siyang ngumiti. Hindi friendly. Hindi rin bastos. Parang… alam niya ang isang bagay na hindi ko pa alam. “You handled that meeting well,” sabi niya. Napataas ang kilay ko. “So you were listening,” balik ko. Hindi siya nag-deny. “Observation is important,” sagot niya. Napangiti ako nang konti. “Then you must’ve observed something interesting,” sabi ko.

Zai knelt again and pressed his fingers into the soil. “Dry,” he said. Ael observed. “We still need measurement.” Zai pointed. “Feel this.” Ael hesitated. Lira from a distance shouted, “Ael, don’t overthink it, just touch it!” Mira added, “It’s qualitative observation.” Ael exhaled softly. Then, slowly, she crouched down. Her fingers touched the soil. For a moment, she didn’t speak. Zai watched her. “Cold,” she said finally.

Hindi agad inamin ni Sebastian sa sarili niya na nagseselos siya. Sa una, tinawag niya itong “observation.” Sinabi niyang natural lang iyon—bilang asawa, may karapatan siyang mapansin ang mga detalye. Hindi niya kailangan maging insecure. Hindi siya ganoong klaseng lalaki. Pero ang problema, habang tumatagal, mas dumarami ang napapansin na hindi niya kayang balewalain.

Ang sagwa kasi noong naiisip ko na hitsura ko. Pero hindi ko itatanggi ang obserbasyon nito, totoo naman kasi iyon, pilit nga talaga ang ngiti ko dati. And I can't help but admire her for noticing those small things about me. Bihira lamang kasi ang mga taong nakakakita ng totoo nating nadarama sa kabila ng mga ngiti at tawa na kaya nating pakawalan at ibigay sa iba. Katulad nito... ibig lamang kasing sabihin no'n ay inoobserbahan ako nito, binibigyan ng sapat na atensyon at may concern ito sa akin para mapuna nito ang mga gano'ng kaliit na bagay... which is kung ano pa talaga 'yong itinatago ko at ayokong ipakita sa iba.

Lumapit ako sa notebook, at dahan-dahang isinulat ang bagong observations: Shadow in the hallway, constant observation Every slight movement triggers his attention Must increase caution next time Habang sinusulat ko, ramdam ko ang intensity ng presence niya. Parang alam niya ang bawat galaw ko bago ko pa ito gawin. This is a game now. A dangerous game. Pagkatapos, dahan-dahang bumalik ako sa bench, nakaupo at hawak ang notebook. Alam ko, kailangan kong i-adjust ang plan ko sa susunod na attempt. Mas subtle, mas careful, mas cunning.

Mission muna, feelings later. Tinitingnan ko siya, yung paraan ng pagkilos niya, napaka-natural, parang wala sa isip niya na may nag-o-observe. At sa sobrang lapit ko, halata na kahit isang blink lang, makikita ko ang tiniyak niyang focus sa paligid. Nakaka-proud rin actually, na parang reward sa training at disiplina ko na kahit ganito casual lang, kaya kong maging unseen.

Ang kanilang mga mata ay matalim, at ang bawat kilos ay nagpapakita ng pagka-alerto. Isinenyas ko sa aking mga tauhan. Silent approach. Dahan-dahan kaming lumapit, nakayuko, nakatago sa dilim. Sa sandaling nasa tamang posisyon na kami, sabay na kumilos ang dalawang tauhan ko.

Ngunit si Zeke eh mukhang nag-iiba ata ang timpla? As we continued conversing, I can’t help but notice Zeke’s lingering eye stare on Kuya Allen. It was as if he was observing his prey, planning on what to do next. As I eye him, naramdaman niya naman ito at nagpout bago sumubo, na akin namang tinarayan.