Tuwing iniisip ko ang kuwento ni Kanao, napapaisip ako kung paano niya nabitawan ang mga sugat ng nakaraan nang dahan-dahan. Bilang isang bata, lumaki siya sa matinding kahirapan—ang pamilya niya raw ay gumawa ng desisyon na ilagay siya sa sitwasyon na sobrang mapait, at dun nagsimula ang kanyang trauma: nakaranas siya ng pang-aabuso at pagiging aliping ipinagbibili. Iyon ang naghulma sa kanyang tahimik, tila walang emosyon na panlabas na anyo.
Sila ang kumuha sa kanya—ang magkapatid na Kocho, si Kanae at si Shinobu—na dinala siya sa Butterfly Mansion at doon siya unti-unting naghilom. Tinuruan siya ng mga Kocho ng mga teknik, na nagpatibay sa kanya at nagbigay ng bagong layunin: ang maging miyembro ng mga Demon Slayer. Dahil sa trauma, nahirapan siyang magdesisyon kaya laging umiikot sa barya na pagdedesisyonan niya kahit maliliit na bagay.
Ang pinakamagandang bahagi para sa akin ay ang paglambot ng puso niya dahil kay Tanjiro—hindi biglaan, kundi maliit na sandali na pinuno ng malasakit. Unti-unti, natutunan niyang gamitin ang sariling damdamin at hindi na awtomatikong umasa sa barya. Nakakagaan isipin na mula sa isang sugatang bata, naging isang matiyagang mandirigma na may mabuting puso si Kanao sa 'Demon Slayer'.