Lack Of Skill Novels & Stories

Kahit walang pinsala o pagkahulog mula sa kanilang cultivation rank, wala silang tsansa at madali silang mapapatay. Napatitig si Byron kay James, ramdam ang mahiwagang aura ng formation na tila wala sa lugar sa mundong ito. Ang buong formation ay may taglay na sinauna at mistiko na presensya, lalo na ang anino sa loob, na naglalabas ng isang napakalakas na presyon. "Anong uri ng signature skill ito?" Tanong ni Byron. "Hindi ba't sinabi mong wala akong nilikhang signature skill? Sasabihin ko na sayo ngayon. Ito ay isa na nilikha ko mismo," Sagot ni James.

Lumaki siyang sanay sa kakulangan: kulang sa yakap, kulang sa paliwanag, kulang sa presensiya ng mga taong dapat sana Ay naroon. Habang lumalaki siya, pinangako ni James sa sarili na hinding-hindi niya ipaparanas sa magiging anak niya ang buhay na kinamulatan niya. Hindi niya hahayaang lumaki ang bata sa anino ng mga lihim at hindi pagkakaunawaan. Ayaw niyang dumating ang araw na magtatanong ang anak niya kung bakit palaging may kulang, kung bakit may mga bagay na hindi sinasabi.

At kahit gusto niya pang gamitin ang self defense skills niya ay hindi niya magawa dahil naunahan siyang puruhan ng mga ito. Oo, marunong siya sa self defense. Sinikap niya talagang matutuhan 'yon dahil alam niyang kakailanganin niya 'yon upang maipagtanggo ang sarili niya lalo na at delikado ang trabaho niya.

Kada pulgada parang bakal na halos makadama ako ng intimidation. Walang makakahigit sa bilis kong kumilos at sa set of skills ko sa unarmed combat pero hindi ako makagalaw. Pumapayong sa tapat ng mukha ko ang mukha niya taglay ang kaguwapuhang walang makakapantay dahil minsan sa buhay ko, minahal ko siya at muntik na ring may mangyari sa aming dalawa.

“Hindi naman din natin siya masisisi. Galing siya sa pamilya ng may medical history na propesyon. Ang kaibahan nga lang ay paniguradong bayad lang ang skills niya. Ika nga ay hindi naman ito inborn talent.” “Kaya nga, gusto pang makialam sa katawan ni Mr. Maqueda na hindi alam kung ano ang makakabuti at makakasama sa kanya. Hindi pa i-consider ang timbang ng matanda. Mabuti na lang talaga ‘no?”

Nang sinabi ng doktor kamakailan na may mental age lamang ang lalaki ng dalawang taong gulang, na-overwhelm siya sa frustration. Gayunpaman, hidni niya inasahan makakita ng ilaw sa dulo ng lagusan. Talaga, maraming bagay ang hindi alam ng lalaki at hindi pa makakilala ng ilang salita. Gayunpaman, nagagamit niya pa rin ang physical skills na na-master niya dati pa, kagaya ng paglalaro ng basketball at pakikipaglaban. “Shaunny, pakiusap umupo ka.”

Baka madali siyang matukso ng ibang babae. Bagama't hindi siya sanay sa kama, siya ay isang natatanging tao. Ang tanging kawalan ay ang kanyang kakulangan ng mga kasanayan at magaspang na pagkilos, ngunit ang isyung ito ay maaaring mapabuti sa pagsasanay.

Man’s weak spot. Tinuhod niya ito ng pagkalakas-lakas dahilan para makawala siya sa mahigpit nitong pagkakahawak. “Again, sorry, Frazier. I’m still not on my best, that was just ten percent of my skills and ability.” Sabi niya nang makatayo siya. Pinagpag niya ang likuran niya saka tinapunan ng tingin si Frazier na namimilipit sa sakit habang sapo-sapo nito ang ari nito na malakas niyang tinuhod.

“Enough.” Nagdilim ang ekspresyon ni Alan. Hindi na niya matagalan ang mababaw na pag-uugali ng dalawang ito. “What’s the point of whining about your lack of skill? Ipinapahiya niyo lang ang sarili niyo.”

"Nagtataka ka ba kung bakit may ganon akong mga skill?" Ngumisi si Harvey. Gulat na gulat si Thea York at gulong-gulong bumagsak sa sofa. Bumilis ang kanyang paghinga nang tanungin niya, "Paano ito nangyari?" "Simple lang naman. Kung wala akong mga skills na ito, hindi lamang ako pinalayas tatlong taon na ang nakalipas, patay na ako. Naiintindihan mo ba?" Dahan-dahang sinabi ni Harvey.