CHAPTER 2.2; MAY SAKIT SI LOLA

Napatitig naman si Alfred sa nakangiting mukha ni Yasmine.

"Napakapait nito!" saad ng lola niya matapos uminom ng gamot.

"It's okay, lola. Kapag mapait ang gamot, ibig sabihin mabilis kang gagaling," nakangiting sabi naman ni Yasmine.

Sumimangot ang lola niya kaya nakita niya kung paano marahang hinawakan ni Yasmine ang kamay nito.

"Alright, kukuha na lang po ako ng tubig na may kaunting asukal para kahit papaano ay mawala ang pait sa panlasa niyo."

Tumango ang lola niya saka nakangiting nagpasalamat kay Yasmine.

Sa kabilang banda, nang makuha ni Yasmine sng tubig at sopas, muli siyang bumalik sa kwarto ng matanda at papasok na sana nang marinig niyang kausap nito si Alfred

"Nakakagulat ang balita kahapon, Alfred. At gaya ng inaasahan, talaga namang kayang-kaya mong gumawa ng malaking pasabog sa isang kurap lang."

"Lola, tama na po. Hindi nito naman kailangang maging sarcastic, naiintindihan ko po ang pinupunto niyo."

"Umayos ka, Alfred! Si Yasmine ang asawa mo! Pamilya lang natin ang may utang kay Chesca, pero ang asawa mo'y wala! Subukan mo lang saktan si Yasmine para sa babaeng 'yon, talagang hindi kita mapapatawad, Alfred!' galit ang boses ng matanda.

Mariin siyang napapikit at nabaling ang tingin sa kasambahay na paakyat. Nang muli niyang pakinggan ang pag-uusap nila Alfred, ang huki niya na lang narinig ay ang sinabi ng matanda na;

"Dapat magkaanak na kayo ni Yasmine sa lalong madaling panahon, Alfred! Kapag nangyari 'yon lahat ng gusto mo ay ibibigay ko sa'yo."

Agad nasaktan si Yasmine sa narinig.

Naslalaa niya ang nangyari sa kanila ni Alfred isang taon na ang nakararaan. Nalasing ito at pinasok siya sa kwarto niya. Kahit kailan ay hindi niya makakalimutan kung paanong kahit na sandaling panahon ay naging marahan sa kanya ang asawa.

May nangyari sa kanila nang gabing 'yon at nagbunga 'yon kinalaunan.

Nang mabuntis siya, ramdam niya ang pagbabago ng relasyon niya kay Alfred. Dahil kahit ito madalas na umuuwi, siniguro nitong mayroong mag-aalaga sa kanya habang wala ito

Ngunit, muling bumalik sa dati ang lahat nang mawala ang anak nila dahil tumigil ang pagtibok ng puso nito.

Labis ang sakit na naranasan niya, ni hindi niya man lang nakita at nahawakan ang anak niya bago ito mawala.

Nang mga panahong 'yon, walang kahit sino ang sumubok na i-bring-up ang tungkol sa nangyari sa harapan niya.

Kaya ngayong narinig niya ang pinag-uusapan nila Alfred, pakiramdam niya ay binuhusan siya ng malamig na tubig.

"Ma'am Yasmine." Natauhan si Yasmine nang marinig ang pagtawag sa kanya ng kasambahay.

Pinunasan niya ang luha niya saka tuluyang pumasok sa kwarto daka ang tubig at sopas.

Agad namang natigil ang pag-uusap nila Alfred dahil do'n.

Ang matandang babae ay tahimik na pinagmamasdan ang kilos ni Yasmine. Nasasaktan siya para rito.

Kung alam niya lang na paakyat na ito at nasa labas na ng kwarto; hindi niya na sana binanggit pa ang tungkol sa pag-aanak nito.

Tiningnan niya ang apo niyang si Alfred, umaasang lalapitan nito ang asawa ngunit hindi.

Dahil sa halip ay natulos ito sa kinatatayuan bago ilang saglit na pinagmasdan ang asawa bago tuluyang umalis ng kwarto

Samantala, nang makatulog ang matanda ay marahang kinuha muli ni Yasmine ang temperature nito, bumaba na ang lagnat nito.

Lumabas siya matapos no'n, hinatid siya ng isang bodyguard sa bahay na nasa tabi lang ng ancestral house. Para sa kanila 'yon ni Alfred. Sa iisang bubong st kwarto lang sila ngayon dahil 'yon ang utos ng lola nito.

Nang makapasok sa bahay ay hindi niya nakita si Alfred do'n. Hindi niya alam kung nasaan na ito. Hindi niya pa kasi ito muling nakikita mula nang lumabas ito sa kwarto ng matanda.

Nilingon niya ang bodyguard at nagsalita. "Junrey, pwede ka nang umalis at magpahinga. Ayos na ako rito, salamat."

"Pasensya na, pero hindi po pwede, Ma'am Yasmine. Gusto po ni Madam Greta na kuhanan ko kayo ng picture, ebidensya raw po na nandito kayo," magalang nitong saad.

Kahit tila hindi siya kinikilalang asawa ni Alfred, siniguro ni lola na lahat ng miyembro ng pamilyang Deogracia at lahat ng nasa bahay ay gagalangin siya at ituturing na asawa ni Alfred.

Hindi agad nakapagsalita si Yasmine sa sinabi ng bodyguard. Sa halip ay tumayo lang siya, hinahayaan ang bodyguard na kuhanan siya ng litrato.

"Ayos na po ito, Ma'am. Aalis na po ako at ipapakita ko na po ito kay Madam Greta. Magpahinga na po kayo," saad nito nang makuntento.

Nakahinga nang maluwag si Yasmine saka pinagmasdan ang papalayong bulto ng bodyguard. Pagkatapos ay agad niyang sinara ang main door saka sumandal doon.

Nang hindi niya makaya ay tuluyan siyang napaupo habang namimilipit sa sakit ng kanang hita. Kanina niya pa nararamdaman 'yon pero nagpanggap siyang ayos lang para hindi siya tanungin ng matanda.

Pero ngayon ay talagang hindi niya na kaya. Sobrang sakit ng kanang hita niya, sinipa 'yon ng ilang beses ng mga lalaking nambugbog sa kanya kagabi.

Kahit na masakit, dahan-dahan siyang tumayo at naglakad sa kwartong para sa kanila ni Alfred. Pumasok siya roon, madilim pa sa kwarto dahil hindi niya pa binubuksan ang ilaw.

Dahan-dahan ulit siyang napaupo sa sahig, iniinda ang masakit na hita.

Habang nasa gano'ng kalagayan, narinig niya ang boses ng asawa niya na ikinagulat niyang nasa kwarto na rin pala.

"Will you wait for me to come and hug you?"