Nakakatuwa kung paano ginagamit ni Kuzan ang kanyang yelo — parang kombinasyon ng artista at strategist sa laban. Sa tuwing naiisip ko ang mga eksena niya sa 'One Piece', ang unang lumilitaw sa isip ko ay ang lawak ng kontrol niya: hindi lang basta bumubuo ng yelo, kinokontrol niya ang temperatura at ang mismong tanawin para gawing armas o depensa. Madalas niyang ginagamit ang yelo para mag-create ng malalaking platform at hagdan, kaya kayang tumakbo o mag-slide sa ibabaw ng dagat na parang kalsadang yelo; nakakabilib ang mobility niya lalo na kapag kailangan magambala o maglapit sa kalaban sa biglaang paraan.
Offensively, gumagamit siya ng spikes, blades, at giant ice pillars para tumagos o sumadsad sa kalaban. Madalas niyang pinapalamig ang hangin at ini-freeze ang balat o kagamitan ng kaaway para pahinain ang kanilang galaw—hindi mo kailangang patayin agad; pwedeng i-immobilize lang hanggang maubos ang opurtunidad. Defensive naman, gumagawa siya ng ice walls o cocoon para ipagtanggol ang sarili o ang kanyang mga kasama; epektibo rin ito laban sa sunog o init-based na atake kapag kailangan mag-counter.
Isa pang bagay na lagi kong napapansin: efficient siya sa paggamit ng available na tubig at singaw. Kahit maliit na dami ng tubig, kayang gawing ice at gawing traps o projectiles. Ang fighting style niya ay parang malamig pero eleganteng chess—hindi puro flashy, strategic. Lagi akong naiinspire sa kung paano niya binabago ang battlefield, parang painting na biglang naging malamig, at iyon ang nagbibigay ng kakaibang presensya sa kanya tuwing lumalaban.