Novel & Cerita Diego Silang Tagalog

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

“Kilala ko si Cindy.” “Oh, yes. Kilala mo ang pinakamamahal mong babae. Kilala mo rin ako, `di ba? Tinatawag mo pa nga aking sinungaling. So, bakit pa ako mag-e-explain, eh, alam ko namang iisipin mo lang na nagsisinungaling ako para makuha ang gusto ko?”

“Magaling ako g*go!” “Manahimik nga kayong dalawa! Alam n’yo, minsan talaga naisip ko kung totoo nga ba kayong magkaibigan?” Iling na wika ni Diego. “Mag-kaibigan kami.” Sagot ko sa kanya. “Minsan parang gusto ko na rin siyang itakwil.” “Ul*l!” “Manahimik nga kayo! Nagigising n’yo ang mga isda.” Napalingon ako dahil sa sinabi ni Diego. Malawak naman siyang ngumisi sa akin.

Para akong nakakita ng isang anghel na ibinaba sa lupa. "Hintayin mo ako! Pakakasalan pa kita!" hiyaw ko dito. Bahagyang napangunot ang noo nito at kalauna'y napailing na tinungo ang kanyang sasakyan. Diego Montenegro is the man of my dreams. Siya ang isa sa mga matagumpay na businessman sa larangan ng automotive and hotels. Ang mga pamilya namin ay matatalik na magkakaibigan.

Tumango-tango ako. “Kayang-kaya mo 'yan! 'Wag ka nga lang habulin ng itak ni Lola Perla.” Biro niya. “Hindi naman umaabot sa ganoong punto si Lola, ang kinakabahala ko lang ay baka atakihin siya...” “Don't worry! Naka-abang kami kaagad ni gagita. Kompleto ng equipments ang Bahay Kalinga. At nandyan ang speed boat kong si Diego, yakang-yaka siyang dalhin sa General.”

Sabay sabing "Paalam na aking mahal." Matapos nu'n ay dahan-dahan na siyang tumalikod at lumakad papalayo sa akin. Nang bigla akong sumigaw nang_ "Mahal kita Troy!" Nang marinig ni Troy ang aking pagsigaw at sinabi ay napatigil siya sa kaniyang paglalakad at dali-daling lumingon sa akin na may malaking ngiti sa kaniyang labi.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Dichas, sol y amores (ligaya, liwanag at mga pag-ibig) Te esperare, senorita Toma unos cientos de anos En la primera reunion Te mirare de Nuevo (Maghihintay ako, binibini Abutin man ng ilang daang taonS a unang tagpuan, Muli kita’y susulyapan) Tierra de oriente, 1872 (Lupain ng Silangan) Sa kabisera ng bayan ng Oriente, mga taumbayan ay nagkukumpulan—mga nilalang na ibig makasaksi sa kahihinatnan ng pamilya Villamarquez.

Para siyang estatwang may voiceover lang sa bibig. Nang matapos ang unang eksena ay nagbasa ulit si Eros ng linya niya. "Pagkatapos nilang mag-usap usap ay bigla naman dumating ang isa nilang kaibigan. Si..." Biglang nanginig ang ulo ni Eros nang may maramdaman siyang balahibo sa kanang tenga niya. Nagtawanan naman ang mga kaklaseng nanonood samantalang ang mga kagrupo niya naman ay medyo nagtaka sa inaakto niya. "Si Pet..." Muling naramdaman niya na nanaman ang balahibo sa kaliwang tenga naman niya dahilan para manginig na naman siya muli. "...Si Petrang."

Sandali siyang nag-isip bago, "tanda ko'y Santo Cristo ang ngalan ng lugar." She was thoughtful for a moment. Sto. Cristo. Bakit parang pamilyar ang pangalan ng lugar na iyon sa kanya? She shook her head. She was being silly. Lahat naman ng mga bayan sa buong Pilipinas ay magkakahawig ng pangalan. lisa ang mga pinagkuhanan—ang sarisaring santo at santa.