Leo Dooley Actor

เนื้อเรื่องของ "เพลิน" เด็กสาวธรรมดาๆ จากวิทยาลัยสายอาชีพธรรมดาคนนึงที่เธอคิดว่าชีวิตคงไม่มีอะไรทำให้เธอพลิกผันไปได้มากกว่าการสอบแล้ว แต่แล้วจนกระทั่งเธอได้พบกับ "อาจารย์ทัช" อาจารย์ประจำวิชาภาษาอังกฤษคนใหม่ หน้าตาดีแต่มีนิสัยที่เข้มงวด จนเธอรู้สึกถึงกับไม่อยากเรียนกับเขาเอาซะเลย แต่แล้ว..ภาพถ่ายที่บังเอิญเปิดขึ้นกลางห้องสอบ ทำให้เธอได้เจอกับรอยยิ้มของเขาชัดๆ ครั้งแรก จากความรำคาญ กลายเป็นความใส่ใจ จากความไม่ชอบ กลายเป็นการมองหา จากแค่ "อาจารย์" กลายเป็น "ความรู้สึก" ที่ไม่อาจห้าม อายุที่ห่างกันถึง "สิบเอ็ดปี" สถานะระหว่าง "ครู" กับ "ศิษย์" ที่ไม่ควรเกินเลย แต่หัวใจไม่เคยถามกฏของโลก มันแค่เต้นแรงทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มนั้น ความรักที่ดูไม่อาจเป็นไปได้ เพลินกับอาจารย์ทัชจะสามารถรักกันได้หรือไม่ ความเหมาะสมหรือความรักเป็นคุณ...จะเลือกอะไร

เธอโดนหลอกให้รักจนยอมเสียตัว เขาหลอกว่ารักจนต้องตกหลุมพรางของตัวเอง

เพราะเหตุผลบางอย่าง เขาจึงมาขอคบกับเธอ แต่เธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังหลอกคบเธออยู่

ความสัมพันธ์ที่เป็นเหมือนพี่น้อง แต่ไม่ใช่พี่น้อง จากเด็กน้อยคนนั้นที่เขา เคยบูลลี่เธอมาตลอด และสาวสวยในวันนี้ และทั้งคู่ต้องมาอยู่ร่วมกัน จะเกิดอะไรขึ้น

‘ครางให้มันดังๆหน่อยสิวะ ให้มันเก่งเหมือนตอนที่เอาตัวมายั่วกู‘ เธอมั่นใจว่าเขาเป็นคนดี จนกระทั่งวันที่ได้นอนอยู่ใต้ร่างของเขา “ฮึก!” เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจยังคงดังเข้าหูราวระรอกคลื่น สาดซัดถาโถมให้คนที่กำลังกลัดกลุ้มยิ่งหัวเสีย ดวงตาพราวระยับเวลาที่อยู่ต่อหน้าทุกคน บัดนี้ไม่มีความอบอุ่นอ่อนโยนให้เห็นแม้เพียงเศษเสี้ยว มีแต่ความกระด้างเย็นชาอย่างที่มันชอบเป็นเวลาอยู่คนเดียว และใช่ … นี่คือเนื้อแท้ของผู้ชายที่ชื่อเหนือฟ้า เขาขี้หงุดหงิด เบื่อง่าย และบางครั้งก็ขวางโลก “เงียบสักทีสิวะ!” ร่างเย้ายวนบอบช้ำบนเตียงสะดุ้ง หยาดน้ำในดวงตาแดงก่ำเหือดแห้งไปเพียงครู่ เมื่อสบกับดวงตาดุกร้าวเย็นชาของคนพูด มันก็ร่วงหล่นลงมาอีกครั้งอย่างไม่ขาดสาย ต่างเพียงแค่ครั้งนี้ เธอมุดหน้าหายเข้าไปร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม “โธ่เว้ย!” เสียงสบทของคนตัวโตยิ่งสร้างแรงสะอื้น สิ่งหวงแหนที่เสียให้เขาไปเมื่อคืน ไม่น่าเสียดายเท่าพี่ชายของเพื่อนพี่ที่เธอเคยเห็นมาทั้งชีวิตว่าเป็นคนใจดี พี่เหนือฟ้าแสนจะใจดีคนนั้นหายไปไหน ผู้ชายที่นั่งหัวเสียอยู่ปลายเตียงนั้นต้องไม่ใช่พี่ข้างบ้านตัวจริงแน่

“แกโหลดแอปที่ยี่หวาว่าให้ฉันหน่อย เขียนbioว่าชอบสายฝอ” “ไหนใครมันบอกไม่สนใจ” “ผีในตัวฉันเอง เร็ว ๆ โหลดให้ฉัน เขียนไปเลยเหงามาก เพิ่งอกหักอยากได้ฝอสักคนมาดามใจ” “เปลี่ยนรสนิยมไม่ชอบชายไทยแล้วเหรอ” “พัก” เข็ดขยาดจริง ๆ คราวนี้ขอฝอหล่อ ๆ สักคนมากอดให้ชื่นใจ แล้วนี่กูปัดไปโดนใคร นอกจากมันจะไม่ใช่สายฝอแล้วนั้น หน้าของมันยังดูเลวอีก ‘คาเรน’ มม.56 แล้วมม.56 คืออะไร ปีเกิดเหรอ?

เรื่องราวความรักของสาวนักเขียน ที่กำลังหาประสบการณ์ใหม่ๆ ในการทำหนังสือเพื่อส่งตีพิมพ์สู่สาขาต้นสังกัด เรื่องราวจะเป็นยังไง ฝากแวะเข้าทาอ่านติชมกันหน่วยนะคะ

"คบเพื่อนกลุ่มนั้นนานแค่ไหนแล้ว ทำไมฉันไม่รู้" ภูพิงค์ก้าวขาขึ้นเตียงบ้าง สอดตัวเข้ามาในผ้าห่มผืนเดียวกัน เหมือนผัวเมียกันเป๊ะ! "คบนานแล้ว ผมสั้นๆ เซ็กซี่ๆ ชื่อกะเพรา ผมยาวๆ ลอนๆ ชื่อของขวัญ เพื่อนสนิทฉันนิสัยดีทั้งคู่" "แล้วโสดแพ็กคู่ปะ?" "อยากโดนเข่าคู่กระแทกหน้าปะภู อดอยากนักก็ไปหากินไกลๆ เถอะไป" "เกรี้ยวกราดนี่หึงใช่ไหม?" หนุ่มหล่อยักคิ้วอย่างสบายใจ ทว่าคำพูดที่ดังขึ้นใหม่กลับทำให้เขาหน้าตึง "ไม่หึง มึงมีใหม่ก็แค่ไม่ต้องมีกู!"

เขตคราม นักธุรกิจหนุ่มหล่อมากความสามารถ เขาหล่อ เขารวย เขาร้าย และเขาเป็นสามีของเธอ ทว่าโชคชะตากลับพัดพากาลเวลาให้หวนกลับคืน เธอกับเขาถูกดึงกลับไปยังอดีต กลับไปยังช่วงเวลาที่เธอกับเขาเป็นเพียงนักศึกษา และช่วงเวลานั้น เธอกับเขาเป็นเพียงแค่คู่อริ เมื่อมีโอกาสอีกครั้ง เธอขอไม่ข้องเกี่ยวกับคนใจร้าย เผด็จการ และบ้าอำนาจ แต่โชคชะตาก็ขยันเล่นตลกกับชีวิตเธอเหลือเกิน หลังจากคืนที่เธอพลาดพลั้งให้กับความต้องการ เธอต้องมาใช้ชีวิตร่วมชายคากับเขาโดยไร้สถานะใดๆ จากที่เคยบอกว่าจะไม่หวั่นไหว เธอกลับเผลอใจให้กับเสน่ห์ของคนร้ายๆอย่างเขา

“ลงโทษเบย์เรื่องอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามเขาด้วยความไม่เข้าใจ “โทษฐานที่ดูแลและปรนนิบัติไม่ดี เธอต้องชดเชยให้ฉัน…จนถึงเช้า”