Live A Simple Life Quotes の小説・ストーリー

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Please, please. Ilang oras pa akong naghintay. Hindi muna ako nagpahinga kasi mas gusto ko siyang hintayin. I'm sketching and already finished my new artwork. Lahat ng iginuhit ko ay para sa kanya. Lahat din ng iyon ay may lagda ko sa gilid at may personal inspirational quotes about life and sacrifices. It's already midnight but there's no mark of him. Wala. May bukas pa naman Klara. You can wait for him until tomorrow. It's your day, right? So you can keep on smiling and be thankful for this another year of your life.

"Hindi ko naman kailangan ng mamahaling gamit. Ang kailangan ko lang ay yung matatag, simple pero masayang pamilya kasama ang asawa na magiging karamay ko habang buhay." "Lahat ay gusto ng kakaiba ng mga bata pa sila, pero napansin ko na ang totoong kasiyahan ay yung meron ka ng mga simpleng bagay. Simple lang at parang boring pero ang mahalaga nasa tabi ko ang asawa at anak ko. Boring man ang simpleng buhay na yun, pero ayun ang pangarap ko." At pumasok na si Samantha sa kotse. Malungkot na nakatayo si Kennedy habang pinapanood ang pag-alis ng sasakyan.

“Kung wala ka, baka napanghinaan na ako ng loob. Hindi pala biro ang maging mayaman. Dati, wala naman kaming problema na ganito.” “Kung gusto mo ng simpleng buhay at walang sakit sa ulo, sumama ka na lang sa akin sa Quezon at doon tayo manirahan. Hindi man ako kasing yaman niyo, pero mabubuhay naman kita kahit simple lang.”

Kaya alam niyang hindi niya kakayaning pang mabuhay kapag nawala ito. “Dito, tahimik, malayo sa magulo at maingay na lungsod. Dito, simple lang ang magiging buhay natin. Tayong dalawa lang,” tila nangangarap na wika nito. “Do you always want that kind of life? Iyong simple lang?”

Simple lang naman daw kasi ang buhay kung kaya bakit pa gagawin komplikado kung pwedeng maayos sa simple paraan at unawaan. Lagi nga na iyan ang sinasabi niya sa akin kapag may pagkakataon na nagkaka-usap kami ng seryoso lalo't tungkol sa buhay buhay namin. Bakit ka naman daw magtatanim ng galit at sama ng loob sa kapwa kung sa huli ikaw lang din ang mahihirapan at magdadala ng kakaibang bigat sa dibdib!

Samantalang ako, marangya nga ang buhay pero hindi naman masaya. "What are you thinking?" He asked. Umiling ako. "Wala. Naisip ko lang kung paano nila nagawang ngumiti kahit hirap na sila sa buhay." Tinuro ko pa gamit nguso ko yung mga magsasaka na tinutukoy ko. "Ahh..." He nodded. "Life is simple here, Kaia. Pagsasaka lang yung alam nila. Siguro nahihirapan sila sa but I think that made them very motivated to strive."

“Parang nagli-link lahat ng pieces.” Tumama sa akin nang diretso ang simpleng honesty niya. “Dapat mas simple ‘to, ‘di ba?” “Maybe,” sagot niya gently. “Pero kailan naging simple ang story natin?” Napatawa ako. Totoo. Hindi kami naging simple. “At buti na lang,” dagdag niya. “Simple is boring.” Nag-usap pa kami ng mahaba, small things, serious things, random things, walang effort, parang magkatabi lang kami.

Ngumiti ako sa kanya, saka ko hinawakan ng dalawa kong kamay ang malalaki niyang kamay. “Saka, simple life doesn't mean turning your back on your real life, right? It's living the life you wanted, even if there are some things you can't change. Iyon ang buhay na gusto ko, Uno. You don’t need to change anything in your life, para lang maging karapat-dapat sa’kin. Love is acceptance, Uno. Love is loving someone, may it be the best version or not,” I answered. I smile and then a smile finally formed on his lips. His precious, million-dollar smile.

I was surrounded by comfort and privilege, with everything I needed at my fingertips. Tangi was the one who introduced me to many new things outside our luxurious life and that's when I realized that simple is more beautiful. More peaceful. Pero hindi ko naman nineneglect ang hirap ng ibang tao, na masaya pala ang klase ng pamumuhay nila because they're living a simple life. I felt and recognized their problems, too. The struggles of working hard everday to earn money for their families, I felt that they all wanted to stop, take a rest and choose themselves even just for a day. Kasi nagtatrabaho na lang daw sila para makabayad sa mga utang at sa mga bills. Nakakapagod at draining. I suddenly