Live A Simple Life Quotes Novels & Stories

Hindi katulad sa dati na halos hindi mabilang. "Kulang lang siguro ako sa tulog," nahihiyang saad ko. "Pero tungkol sa tanong mo kanina, sanay na kami sa ganitong klaseng buhay. Katulad ng madalas kong sabihin noon, kung mararanasan mo lang ang ganitong buhay, hindi mo aakalaing masaya pa lang mamuhay kahit simple lang." Tumango ito. "Can I ask you again?"

Huminto siya. “Iniisip ko kung ano kaya magiging buhay ko kapag tumigil na ako sa lahat.” Napalingon ako sa kanya. “Sa trabaho,” dugtong niya. “Sa pressure.” “Sa expectations.” “Sa mundo.” Tumingin siya sa akin. “Gusto ko ng simple.” Nanahimik ako. “Gusto ko ng bahay,” sabi niya. “Hindi mansion.” “Hindi glass walls.”

Sambit ko habang tumutulo ang isang butil ng luha sa kaliwang mata. I don’t mind if I live in a very simple world anymore. As long as I’m in the place where I can immediately find peace. As long as I’m doing what I’m passionate about. As long as I get to see the person that I love every single day of my life.

For now I just want a new environment my Dad and Mom was right I need this. I cut the resource of my money, I don't have any ATM with me neither money. It doesn't mean that I should need unwind it was already out of town but actually not. I just want to live with a simple life. Yung nakukuha mo ang gusto mo dahil pinaghihirapan mo hindi yung nakukuha mo ang gusto mo sa simpleng paraan kasi may pera ka. "Sir andito na po tayo"

"Hindi ko iniisip na lumipad sa ganoong paraan. Ang mabuhay ng simple kasama ang mga anak ko at mga mahal sa buhay ay sapat na. Ang lumutang sa kasikatan, tagumpay at karangyaan ay may kaakibat na malaking responsibilidad at hindi pa ako handa sa ganon." "Marami ka pang bagay na di alam sa mga katotohanan sa mundo at buhay, diskarte sa negosyo o pagbubudget ng pera, hindi ba. Iyon pa rin ang hula ko, kung kailangan kong gumawa ng isa, isa din ang kapalit. I mean world won't give you more than what your work for, unless you're that lucky." “I guess nasasabi mo yan dahil halos nasayo na lahat at sanay ka na sa paglipad!"

“Bakit kailangan mong maging ganito lagi? Parang laging may pader. Hindi ka man lang marunong mag-relax?” Hindi siya agad sumagot. Tanging tunog lang ng mga key ng laptop ang maririnig. Pagkatapos ng ilang segundo, nagsalita siya—mababa ang tono, diretso, malamig. “Because that’s how things stay simple,” sagot niya. “Pag may pader, walang masisira. Walang masasaktan.” Natahimik si Veronica. Ramdam niyang iyon ay para sa kanya. Pero hindi siya umatras.

"Life is too short to wake up in the morning with regrets. So love the people who treat you right, forget about the ones who don't. And believe that everything happens for a reason. If you get a chance, take it. If it changes your life, let it. Nobody said it would be easy, just that it would be worth it."

"Gusto kong matutunan ng bata na pahalagahan ang mga simpleng bagay. Gaya ng itinuro sa amin ni Donato... na kahit gaano man kalaki ang yaman o pangalan, hindi dapat makalimot sa ugat at sa pagsisikap." Napatingin ako kay Tatay na ngayon ay nakaupo na sa isang bangko sa ilalim ng puno, nakamasid lang sa amin na may ngiti sa mga labi. Tama si Kian. Iyan ang isa sa mga bagay na pinakamahalagang itinuro sa amin ni Tatay. Siya man ay isa na ngayon sa pinakayamang tao, hindi niya kinalimutan kung paano mamuhay nang simple. At ganoon din ang gusto niyang mangyari sa amin—sa akin at kay Axielle. Habang nanonood ako sa kanila, napaisip ako tungkol sa buhay na mayroon kami ngayon.

“I'm just being honest. Tsaka kaya ko naman.” “Really? Bakit marunong ka sa gawaing bahay?” “Hmm.. Hindi kasi kami pinalaki ng parents ko na dependent sa mga katulong. They want us to experience the simple life dahil ang lagi nilang sinasabi, hindi natin alam ang mangyayari sa future. Hindi natin alam kung hanggang kailan magiging masagana ang buhay natin. Pwedeng in one snap mawala lahat ng karangyaan natin kaya dapat, ano man ang mangyari, sanay kami sa mga simpleng bagay para hindi maging mahirap saamin ang mga pagsubok na darating.”

mahina niyang sabi habang pinipigilan ang sariling mapayuko. Napatingin naman si Doña Celestine sa bintana, waring pinagmamasdan ang makukulay na kariton ng gulay, ang mga batang naglalaro sa tabi, at ang mga kapitbahay na abala sa kanya-kanyang gawain. Ngunit sa halip na pagkasuya, isang maliit na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “No, hija. There’s beauty in simplicity. Mas totoo ang buhay dito.”