Novel & Cerita Marina Oh No Lyrics

Cause you’ll only need the light when it’s burning low Only miss the sun when it starts to snow Only know you love her when you let her go Only know you’ve been high when your feeling low Only hate the road when your missing home Only know you love her when you let her go And you let her go… Mahal na ba niya noon pa si Kate?

- I look at her "Wag mong sayangin ang buhay na binigay sayo ng panginoon para lang masilayan mo ang ganda ng mundo. Wag mong sayangin ang buhay mo na pinaghirapan kang iluwal ni Mama. Kung pagod kana, mas pagod ako pero nawawala ang pagod ko dahil kayo ang pahinga ko. Kaya wag mong sayangin ang lahat, ayos lang mapagod kasi pwedy ka namang magpahinga."— naramdaman ko ang higpit ng yakap ni Noella sa gilid ko.

reklamo ko, pero natawa na lang din ako. “Ay, sorry na, bebessy! Namiss lang kita, super!” sabay beso niya sa akin. “Heh! Tigilan mo ako, Maxine De Vera. Kakausap lang natin kanina.” “Ambot sa imo da, yah!” (Ewan ko sa’yo diyan!) sagot niya bago pumasok sa sasakyan. “Ambot man sa imo da sa imo e,” (Ewan ko din sa’yo e) sagot ko, saka ako sumunod sa loob.

"Narinig ko lang ang kantang ito, at tugmang-tugma ito sa nararamdaman ko ngayon. Kanta ito ni Maria Mena, at ito yung gusto kong kantahin para sa lalaking mahal ko, na ikakasal na. Pakinggan niyo po ng mabuti ang mensahe ng kanta, ipikit niyo muna ang inyong mga mata para mas ramdam niyo." Nauna na akong pumikit at sinimulan ng kumanta. Gusto kong marinig ni Szellous ang kanta na'to, pero meron ring nagsasabi sa isipan ko na hindi yun pwede, baka isipin nito na nagpapaawa ako. "It's a small town Word gets around And travels in circles Through hoops over hurdles Everyone's careless They talk about our mess"

Nakakapaglaro rin sila ni Dylan kung may tiyansang walang ginagawa si Marina at gustong makipag-usap sa ‘kin. Ilang araw at gabi na wala kaming balita, hindi naman makaalis si Marlion dahil binabantayan niya ‘ko at hindi niya talaga gustong malingat man lamang sa ‘kin sa panahon na ‘to at inirerespeto ko naman ‘yon dahil iyong manatili sila sa ‘kin ay malaking bagay naman na talaga. “Kumain ka na habang mainit pa ‘tong sopas,” ani Marina sa ‘kin nang maupo siya sa gilid ng kama. Iniabot niya sa ‘kin ang sopas.

"And though the road is long I look up to the sky And in the dark, I found, lost hope that I won't fly And I sing along, I sing along, and I sing along I got all I need---- " Nahinto lang ito sa pagkanta nang magsalita na si Maria, "Lasing? Baka inlove." Nakita ko ang pagkunot naman ng noo ni Ana. "Malamang, may boyfriend eh." "Talaga 'tong si Maria mga trip," buntong hininga ni Eloi.

Ayaw na niyang makipag-argumento. “Pagod na ako, gusto ko ng magpahinga. Umuwi ka na.” Hindi pa din siya makatingin dito ng deretso. “Sumama ka na sa akin.” May halo ng pagmamakaawa sa boses nito. “Ayoko Noah,” mariing tanggi niya. Pinaglalaruan na lang ni Noah ang damdamin niya. The pain was too much. “What do you want? Let’s meet in the middle. Let’s live together.”

And oh, oh, how could you do it? Oh I, I never saw it coming 🎶 Oh, oh, I need an ending 🎶 So why can't you stay just long enough to 🎶 explain? 🎶 And when it rains 🎶 "Sorry!" "H-huh? P-para saan na naman yan?" "Dito!" . . . . . . . . . *tsup* ⊙﹏⊙ You always find an escape 🎶 Just running away 🎶

Pero mababalian sya kapag mahulog sya ng mali at hindi makabawi agad. I love seeing her crawl, cry for pain and more. Inangat ko ang kamay nito at hinawakan ang daliri nya, I push it to other direction and hear the most satisfying sounds. The crack from the bone. "You demon!" palahaw ni Marina ang nangibabaw sa buong floor at bulwagan ng Head Quarters nila, most of the eyes are watching me, yes. Ako lang naman ang papatay si pinaka iingatan nilang Heiress and the end is near. I swear walang maiwan na buhay sa Chua at tauhan nila.