Sadistic Smile Novels & Stories

saad niya habang nakikita ko kung gaano kaaliwalas ang kanyang mukha. He seems in a good mood, pero kung sa bagay palagi naman siyang good mood, masiyahin siyang tao. I noticed that his smile is too bright. It really suits his bad boy look. Hindi ko namalayang napatagal pala ang paninitig ko sa kanyang mukha. "Baka matunaw ako niyan," biro niya nang maramdaman ang paninitig ko kaya agad akong nag-iwas at umiba ng tingin.

may inis niyang sabi at saka inamoy ang suot niyang polo. His funny and playful personality makes him more admirable. His smiles are really contagious. Para siyang araw na papasikat sa umaga. Ang gandang pagmasdan ng ngiti niya na parang nagsasabi sayong maging masaya lang sa buhay. Pero habang tumatagal na nakilala ko siya, I discovered that behind those smiles is a traumatic and melancholic past. He is hiding all of the pain in his heart and covered it with his bright smile.

"To the point that I use money to pay those f**k*ng girls who is willing to fill my desire." "Then, what do you feel after this?" "ALIVE!" agresibo niyang sagot. "I feel like I'm a saddist. Dr. Smith please help me. I feel like—" Isang katok ang nagpabalik sa kanyang urirat, natigil ang pagbalik niya sa nakaraan. Mga gunita na pilit niyang kinakalimutan sa ala-ala.

Pag aalibi niya. Tila ba siya nanalo sa lotto ng mga oras na yon. Kitang kita nya niya ang mabilis na pag shift ng reaksyon ng mukha ng binata from having a flirtatious smile sa pagiging sad boy. "Hahaha. Hindi lahat ng bagay makukuha mo, Marcus. " Pakiramdam ni Solenn ay nakaganti siya. From pagiging eng eng sa paningin ni Marcus noon ay hindi na ngayon. "Stupid pala ha." sa isip niya.

Tumalikod ako para hindi siya mailang na magbihis, napalingon ako ng iabot na niya ang jacket ko at ngumiti siya sa akin. Napatulala ako at tumitig lang sa mukha niya, hindi ako namamalik-mata, it was a genuine smile, hindi gaya nung mga ngiti na nang-aasar o nanguuyam o puno ng sarcasmo na binibigay niya sa akin noon. Teka? Ngumiti si Sanya sa akin?

Sinikap kong hindi ipakita sa kanya na nasasaktan ako sa ginagawa niya kahit na napansin ko ang pagsilay ng nakakabanas na ngiti sa mga labi niya— the kind of smile that psychopaths let out whenever they are taunting their victim. “Where’s your mistress, by the way?” kalmado kong tanong sa lalaki saka luminga-linga gamit lang ang mata dahil hawak pa rin niya ang pisngi ko. The sly grin on his face faded, at muling nagkasalubong ang mga kilay niya. Binitawan na rin niya sa wakas ang mukha ko. “Don’t you dare call her that. Wala kang karapatan. You of all people.”

“Nakikiusap ka ba sa akin or nang-iinsulto?” He smiled—hindi iyong nang-aasar na smile at mas lalong hindi iyon smirk—and it made my heart go crazy and wild. Bahagyang umaliwalas din ang gwapo niyang mukha at natawa siya. “But I really think you’re a brat, though or am I wrong?”

Babalik ka rin sa akin. "It's a deal," I smirked and accept his hands. Tsk! Just wait for me baby. *Evil smile*

Nahigit niya ang paghinga, hirap na talaga ito sa paghinga. "Just smile and don’t do anything," he whispered threateningly in her ear, his breath reeking of power and cruelty, the words slicing through her like a blade. Nakita iyon ni Pia. At muli, nakita ni Kierra ang ngiti nito—ang ngiting may halong pagkasuklam at pagkatuwa sa kanyang paghihirap. It was a cruel smile, a smirk that screamed satisfaction over Kierra’s misery.

sagot ko. Napangiti siya. Yung creepy smile na alam mong may masama siyang balak. “I won’t touch you,” sabi niya slowly. “Hindi na kailangan. I can destroy you without lifting a hand.” I yawned. Literal. Pagod na pagod na yawn, hindi fake. “Okay,” sabi ko. “Good luck. Next.” Tumuwid siya ng postura, obviously offended. “Hindi ka ba man lang kinakabahan?” tanong niya.