Mga Alamat Ng Pinya の小説・ストーリー

Pinong-pino—ang kanyang pag-asa, dinurog nang walang pakundangan. Nais niyang makahingi ng saklolo, subalit ang kanyang telepono . . . sira na. Mataman niyang ginawaran ng tingin ang pintuan. Ang awang doon ang naging dahilan ng higit na pagtimbang ng takot sa kanyang dibdib. Lalo na’t kitang-kita ng dalawa niyang mga mata—huling-huli niya ang malabo ngunit malaking aninong dumaan lamang at sa huli’y . . . pumaram.

Ngayong tinititigan niya ito nang mabuti, wala nga itong kahit anong hawig sa yumaong si Mori Santos. "Auntie Penny, para sa inyo po. Pinya," magalang na bati ni Mia sabay abot ng bitbit na prutas. Hindi iyon tinanggap ni Penny. May matindi siyang allergy sa pinya. "Penny, tingnan mo ang pamangkin mo, napakagalang at napakabait na bata," puna ni Gabo sabay kuha sa prutas. Kinuha nito ang fruit knife para hiwain ang pinya at maingat na inilagay sa plato na may kasamang tinidor.

“Wow!” Namangha si Sabrina nang makita ang puno na noo’y naging karamay niya sa halos lahat ng pagkakataon. Isa itong puno ng Banaba na tawag ng iba ay cherry blossoms ng bansa oras na ito ay mamulaklak. May health benefits din ito kaya inalagaan ito ng paaralan. Hindi akalain ni Sabrina na magpahanggang sa oras na iyon ay nandoon pa rin ang puno.

Napaupo ako sa gilid ng kama, pilit inaalala ang mga piraso ng alaala na pilit bumabalik sa isip ko nitong mga nakaraang araw. Mga ngiti. Mga tingin. At isang gabi… Isang gabing hindi ko maintindihan kung panaginip lang ba… o totoo. “Posibleng ako ang ama ng batang dinadala mo.” Napaawang ang labi ko. Hindi ko basta sinabi ‘yon. Nararamdaman ko. Hindi ko maipaliwanag, pero may kakaibang hatak sa tuwing nakikita ko siya.

Aba paglabas pak na pak rin talaga kahit bundat gandara ang loka. Habang binabagtas ang daan pa punta sa Event place tahimik ako parang gusto ko ng magiiyak na lang. Paano yung pinya sa utak ko nagsasayaw na gusto ko 'yun tapos bagoong. Nakailang lunok ako parang apaw ang laway ko parang balong mg tubig kaya pilit kong pinigil. Nakakaiyak ba talaga ang pinya?.. —————

sagot ko Ito ay ang salamin ng Olympus. Mahiwaga ito at ang tanging makakadaan dito ay ang mga hindi pangkaraniwan. Nagliwanag ito ng marahan at ang repleksyon nito ay nagbago. Ibig sabihin ay maaari na itong pasukin. " Nagliwanag ito! " manghang wika ni Elina " Oo, Ngayon nama'y sumama ka sa akin at tayo'y papasok sa salaming ito. " paanyaya ko

Mga alaala ni Amara ang laman ng kaniyang isip. Mga ngiti niyang hindi mo pagsasawaang tingnan, ang pagtingala niya sa puno ng narra para tingnan ang nagsasayawang mga sanga at ang maaliwalas na kalangitan. Hindi niya lubos maisip na darating ang araw na hindi na nila magagawang dalawa na panoorin ng sabay iyun.

May ilang ektarya din ng lupa ay natatamnan ng mga dragon fruits at pinya. Napapikit siya at ninamnam ang sariwang hangin na dala ng lugar na iyon. Sumilay ang ngiti sa mga labi niya nang bumalik ang alaala niya noong kabataan niya. Palaruan niya ang mga puno ng Satsuma at dalandan. Doon at tumatakbo-takbo siya habang hinahabol ng kanyang ama. Minsan ay pinipitas niya ang maliliit na bulaklak ng halaman na siyang ibibigay niya sa kanyang ina. Kay saya ng buo nilang pamilya.

Nakatingin lang, madilim ang mga mata, hanggang sa matapos niyang hilahin ang mga tali ng kanyang pang-itaas nang nanginginig ang mga kamay, pagkatapos ay umalis na ito, bumabalik sa kanya ang alaalang iyon gabi-gabi simula noon. Ngayong gabi, ang pantasya ay may bagong gasolina: ang text na dumating apatnapung minuto ang nakalipas mula sa isang hindi kilalang numero.

Ala una na rin doon sa Taiwan since Phillipines and Taiwan shares the same time zone. "Hindi ako makatulog, nag-aalala ako sa iyo. Kumusta ang paghahanap mo sa singsing?" "Not even a shadow of it. Sorry, I made you worried, I'm fine." May inabot siya, mug na umuusok ang laman na inumin. "Nag-prepare na lang ako para sa lesson tomorrow." Tumango ako, naupo sa single set. "Hahanapin mo pa rin ba ang singsing? Baka may nakakuha na n'on."