Mga Alamat Ng Pinya Novels & Stories

"I used to believe that I came from pineapple when I was a kid." Binaling niya ulit ang tingin papunta sa akin. "I was nine years old. May tamin kasing apat na pinya sa garden ng foundation noon. Tatlo sa apat na pinya ang may bunga, ang isa wala. Ayun... naisip kong doon ako galing." A smile broke on his face.

Naglatag ang mga staff ng resort ng isang malaking sapin sa ibabaw ng pinong buhangin, kumpleto sa mga malalambot na unan at isang maliit na mababang lamesa kung saan nakalagay ang ilang pitsel ng juice at mga platito ng biskwit. Naupo si Nanay sa gitna ng mga unan, nakatanaw sa malawak na asul na karagatan na unt-unti nang nilalamon ng dilim. Si Rina naman ay abala sa pagkuha ng litrato gamit ang kanyang cellphone, sinusubukang huliin ang magandang anggulo ng mga alon na humahampas sa pampang. Si Kian ay hindi pa rin mapakali; takbo pa rin siya nang takbo sa unahan namin, sinusubukang habulin ang maliliit na alon gamit ang kanyang mga paa na wala nang tsinelas.

It felt so calm, it felt so real, it felt so dreamy and warm. Abala pa rin siyang nakatingin sa labas at sa mga dumadaang sasakyan at sa ulap nang may pumasok na babae sa coffee shop at kaagad na inilibot nito ang tingin sa paligid. It's Ate Pines. Normally, she would smile, she would greet her with a big smile and sparkling eyes like normal close friends who haven't seen each other for a long time, but why can't see smile a wide one? Lalo na nang dumako ang tingin sakaniya ni Ate Pines na mukhang malungkot ang mga matang nginitian lang siya ng tipid at nilapitan.

Uminom ito sa basong puno ng sangría, isang inuming katas ng luya, cinnamon, dalanghita, mangga, mansanas, pinya, mga beri at iba pa. “Puedo ser un enemigo y un aliado. Colmillo que ayudará y molestará. En el juego, para empezar, quería participar. (Maaari akong maging kaaway at kapanalig. Pangil na tutulong at maninira. Sa larong sisimulan, nais kong lumahok.)”

Ano Adius at nagmamadaling tumakbo pabalik sa kanyang kwarto. Napanguso si Pina habang sinusundan ng tingin ang alaga. Noong nakaraan pa niya napapansin na nag iba ang kilos nito. Hindi na ito nagpapasama sa kanya maligo, hindi na rin ito nagpapabihis sa kanya at nagpapatabi matulog. At ayaw rin nito na hinahawakan niya. “Hindi kaya… nagdadalaga na ang alaga ko?” Napakamot siya ng ulo. Malabo. Eh limang taon pa lang ito.

"Hindi naman ibig sabihin na siya na ang forever mo." "Hindi, Peanut, alam ko sa sarili ko na siya na talaga 'yun. Ang weird lang, e, kasi parang nakikita ko na siya sa panaginip ko. Tapos, biglang nagising ako, tapos nakita ko siya sa bakery. Parang destiny na talaga." pagkunbinsi pa ni Shine sa kaibigan. "Shine, baka naman naghahalo na ang realidad at panaginip mo. Magpahinga ka na lang muna. Baka pagod ka lang."

“Kasi baka ako nalang mag-isa tapos wala ka na.” Bigla nalang nag-iba ang ihip ng hangin at nagkatitigan kami ni Sir Phin. Teka, ano ba kasi yun pinagtatanong niya? Ako naman, ano yung mga pinagsasasagot ko? Payapa means peace, and that's exactly what we found when we reached the summit. Reaching the peak after a challenging hike, my breath caught in awe as nature unveiled its masterpiece. The world unfolded before me in a breathtaking panorama! Tanaw naming mula dito sa itaas ang lawak at ganda ng San Martin. Mula dito sa aming napiling spot, tanaw naming sa kanan bahagi ang nalawak na dagat at sa kanan naman ang ganda ng bundok.

Fond Ang mga alaala ng taong mahalaga sa atin ay parang init ng araw—hindi laging nakikita, pero laging nararamdaman. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS Nagbabadya na ang pagbuhos ng ulan nang makarating kami sa Lomihan ni Aling Milings. Kadalasan ay mga hapon o gabi ang dagsa ng tao rito. Nakita ko naman na hindi gaano karami ang mga kumakain kaya makakapili kami ng pwesto na tabi ng bintana na siyang overlooking sa bulkang Taal.

Kinabukasan – Alas Nueve ng Umaga Nagising si Ana sa masarap na simoy ng hangin na pumapasok sa bintana. Ang araw ay tila mas maliwanag kaysa karaniwan, at may kakaibang saya sa paligid. Sa loob ng puso niya, may nararamdamang excitement na hindi niya maipaliwanag.

Ako’y umiibig sa taong iba na ang mahal Ang kaniyang matatamis na tinig ang siya paring nasa panaginip ‘’Naglalagos sa silid ko ang paguyam at kalungkutan Sakit ng puso sana’y tuluyan nang mawakasan O bathala bigyan ng lunas ang aking pusong sugatan Na nagpapahirap sa aking kaibuturan’’ Matapos bigkasin ni alunsina ang kaniyang tula ay napaluhod ito at napayuko. Tumangis ng husto si Alunsina. Muli nanamang umulan kasabay ng kaniyang pagluha. Ilang sandali pa ay tumila ang ulan. Pagmulat ni Alunsina ay may nakita siyang bulaklak na rosas sa kaniyang tabi. Kinuha niya ang bulaklak at tumayo ito at sinuri ang paligid ngunit wala siyang ibang nakitang tao sa palagid. Minabuti na lam ang ni Aluns