Ndak Papa

« Papa ! » ai-je crié en tapant du pied sur le carrelage. « Je ne veux pas épouser Vann Morego ! Tu te rends compte qu'il est père célibataire ? » « Je le sais, Agnellino », a dit mon père d'une voix sévère. « Mais ce mariage est dans l'intérêt de notre entreprise. Nous avons besoin de l'aide de Vann, et il ne peut nous aider que si tu es mariée avec lui. » « Mais ce même homme a dix-neuf ans de plus que moi, Père ! » « Peu importe, Rella. Ce qui compte, c'est que tu accomplisses ton devoir d'épouse et que tu prennes soin de lui et de ses enfants. » ************ Dès le début, cela m'a semblé anormal. Pour moi, cela semblait totalement anormal, mais dans le monde de la mafia, ce n'était rien d'extraordinaire. Les mariages arrangés étaient monnaie courante dans les familles mafieuses, alors je m'y attendais. Mais lorsque j'ai appris que mon mari serait Vann Morego, le chef mafieux le plus redouté, j'ai eu un profond sentiment de mort. Notre mariage arrangé posait de nombreux problèmes. Il était père célibataire de deux enfants, et notre différence d'âge était importante : dix-neuf ans. Comment allais-je survivre en tant que mère et épouse soudaine d'un chef mafieux de dix-neuf ans mon aîné ?

I had been married to Alexander for three years. Everyone feared his ruthlessness, but he had always been incredibly gentle with me. But ever since Elena took a bullet for him during a shootout six months ago, everything changed. He always said she got hurt saving him, so I had to be accommodating. At the family’s most prestigious gala, my husband—the Don, Alexander—arrived with his secretary, Elena, on his arm. Pinned to her chest was the ruby brooch that symbolized the position of the Donna of the family. "Elena took a bullet for me. She liked the brooch, so I let her borrow it for a while. Regardless, you are the only donna here. Try to show some class." I didn't argue with him. I just removed my wedding ring and pulled out the divorce papers: "Since she likes it so much, she can have it. Including this seat next to you. I'm giving that up, too." Alexander signed without hesitation, a cold smile on his face. "What kind of manipulative trick are you playing now? You're an orphan, separated from your family, you won't survive three days in Sicily. I'll wait for you to come back begging me." I took out an encrypted satellite phone I hadn't used in three years. Alexander didn't know that I was actually the youngest daughter of the oldest Mafia family in Europe. But my family and Alexander’s had always been enemies. To marry him, I had changed my name and even severed ties with my father and brothers. The call connected. I took a deep breath and whispered, "Papa, I regret it. Send someone to pick me up in two weeks."

In Alabama’s rot-soaked bayous, Drucilla Drakes survives by three rules: silence, scars, and never letting Louise—her Bible-thumping captor—catch her hoping. But when a schoolyard ambush leaves her bleeding beneath a stranger’s leather jacket, invisibility becomes a death sentence. Enter Dragon Morales: New Orleans’ most notorious runaway, a cartel prince turned outlaw mechanic with grease-stained hands and a death wish. He doesn’t save people—he survives them. Yet in Dru’s lashed flesh and hellfire gaze, he sees his own shattered reflection. Their bond is gasoline and matches. Dragon’s father—Colombia’s cartel kingpin—hunts them relentlessly. Louise, armed with voodoo rites and the chaos-hungry loa Marinette, vows to break Dru. Their only allies? The Lou Nwa, a bayou biker gang trading in bullets and black magic, and Papa Legba, the crossroads spirit who offers Dru a lethal bargain: *“Her soul or yours.”* Fleeing through the Deep South’s cursed underbelly, they dodge cartel hitmen, haunted swamps, and safehouses reeking of betrayal. Dark magic seeps into old wounds; family secrets tighten like nooses. Dragon swears he’s too ruined to love. Dru knows she’s too shattered to trust. But in the bayou’s choking heat, desire is a grenade they can’t outrun. This isn’t a fairytale. It’s switchblade kisses and saintly curses—a collision of fire and ruin where protectors become predators. Dru doesn’t need saving; she needs an inferno. And Dragon? He’s got a lighter and nothing left to burn. Will they raze the South to ashes, or become the sacrifice the crossroads demands? One truth remains: in the bayou, even survival leaves scars. **Warning:** No princes here. Just bayou smoke, blood-soaked magic, and the kind of love that devours.

Pour sauver ma famille, je mourais d'un empoisonnement à l'argent. Marcus, mon fiancé, qui m'avait promis de ne jamais m'abandonner, voulait désormais prélever mon rein en bonne santé pour Céleste, la fille adoptive de mes parents. Personne ne se souciait de savoir si je vivais ou mourais. Alors, j'ai refusé le traitement conservateur. Je me suis injecté la potion de vie de la sorcière. Le prix ? Dans soixante-douze heures, je devrais mourir d'une défaillance totale des organes. Durant ces trois jours, j'ai offert mon centre de guérison privé — celui que j'avais construit de mes propres mains — à Céleste. Maman et Papa ont rayonné de joie. « Ma bonne fille, tu as enfin mûri. Tu prends soin de ta sœur, maintenant. » Marcus a voulu reporter notre mariage pour s'occuper de Céleste. J'ai accepté calmement. Il m'a félicité d'avoir enfin fait preuve de compréhension. J'ai même cédé mon poste de guérisseuse en chef de la meute à Céleste. Mes parents et Marcus étaient si enthousiastes qu'ils ont organisé une grande fête en son honneur. Ils ont invité toutes les personnalités influentes de la meute pour célébrer sa nouvelle fonction. Je me demandais simplement une chose : après ma mort, verseraient-ils une seule larme pour moi ?

Quand mon mari a voulu pour la centième fois me menacer de divorce pour que je me sacrifie pour ma sœur. Je n'ai ni pleuré ni crié, j'ai simplement signé mon nom sur les papiers du divorce. J'ai moi-même offert cet homme que j'avais aimé pendant dix ans à ma sœur. Quelques jours plus tard, ma sœur a tenu des propos insolents lors d'un banquet et elle a offensé une famille puissante. J'ai de nouveau pris toute la responsabilité sur moi et j'ai supporté toutes les conséquences à sa place. Même quand ils ont proposé que je sois le cobaye du médicament mis au point pour ma sœur, j'ai accepté sans hésiter. Papa et maman ont dit que j'étais enfin devenue sage et raisonnable. Même mon mari, si froid d'ordinaire, s'est tenu près de mon lit et a caressé ma joue avec douceur en disant : « N'aie pas peur, l'expérience ne mettra pas ta vie en danger. Quand tu sortiras, je te préparerai un bon dîner. » Mais il ne savait pas que, dangereux ou non, il ne m'attendrait jamais plus. Parce que j'étais atteinte d'une maladie incurable et que j'allais mourir très bientôt.

Dans un bar, Léa Bernard a entendu Théo Marchand dire : « Léa est très belle. Je l'ai courtisée à l'époque, c'est parce qu'elle ressemble un peu à Élise Fontaine. Toutes ces années, j'ai toujours cherché l'ombre d'Élise en elle. » C'était alors qu'elle a compris qu'elle n'avait été qu'un simple substitut. Ce soir-là, elle a composé ce numéro qu'elle n'avait pas appelé depuis longtemps. « Allô, papa, j'accepte de rentrer à la maison pour le mariage arrangé. » Plus tard, Théo a revu ce visage qu'il avait tant désiré lors d'un banquet, et quand il a appris la véritable identité de Léa, il a complètement perdu la tête… Le jour où Léa avait refusé le mariage arrangé et avait quitté la maison, Alex Dubois s'était tenu devant la fenêtre, faisant tourner son vin rouge, un regard indéchiffrable dans les yeux, « Léa, un jour tu reviendras sagement à mes côtés. » On disait qu'Alex, l'héritier de la famille la plus puissante de Rivélys, était froid, austère et indifférent aux femmes, et Léa l'avait cru sans réserve. Ce n'était que plus tard que Léa a découvert à quel point Alex était fou derrière son apparence calme et austère.

“Tega kamu sama aku? Kamu tahu kan Mas Tio itu suamiku? Ayah dari Arlan dan Echa? Aku gak nyangkaa.” “Sayang, dengerin aku dulu yaa ….” “Surat cerai biar aku yang urus. Aku pastikan hak asuh Arlan dan Echa jatuh ke tanganku!” — “Kenapa sih kamu selalu merebut kebahagiaan akuu? Udah bagus kamu ngajuin gugatan cerai, kenapa milih rujuk sama Mas Tio?” “Kamu gak tahu malu yaa? Memangnya kamu saja yang muak? Aku juga muak. Gak tau diri. Kamu ngaca! Kalau bukan karena aku yang maksa Bunda dan Papa untuk merawat kamu, kamu bukan apa-apa sampai hari ini.” “Kamu ….” “Apa? Aku kurang baik apa sama kamu, hah? Semua aku kasih. Perhatian, kasih sayang, harta, aku kasih semua buat kamu. Tapi apa balasannya? Kamu main sama suami aku dibelakang aku, Harena!” — “Melanjutkan perjalanan dengan motor yang cacat, atau berhenti untuk mencari kendraaan lain supaya bisa lebih nyaman dan aman untuk kembali melakukan perjalanan.” --Zandi Hariztaza. – Cindya Aurelia Yasya, perempuan cantik yang lebih menyukai berpakaian sederhana, ia terlahir di keluarga cemara dan sangat berkucupan dalam segi materi. Perempuan itu memilih untuk menikah dengan Dharmatio Satya, seorang laki-laki yang telah menyelamatkan nyawanya. Laki-laki yang menurutnya baik dan sayang kepadanya, ternyata semua itu manipulasi. Zadin Haristaza, yang merupakan sahabat Cindya pun turun tangan dan menggunakan celah tersebut untuk merebut Cindya, membawa kembali cinta pertamanya

"Mau sampai kapan seperti ini, Ad? Papa tidak menuntut banyak kok. Jadilah anak yang BERGUNAAA! Kamu seharusnya malu sudah 25 tahun, hidup masih menjadi benalu di keluarga!" Kilasan ucapan itu terus muncul dibenak pria berusia 25 tahun bernama Adrian. Kehidupan penuh kegagalan harus ia lewati dengan berbagai tekanan. Hidupnya bagai bertopang pada ranting rapuh yang kapanpun siap terjatuh. “Ya Tuhan, pintaku hanya satu, hidupkan aku saat kehidupanku memiliki takdir yang bahagia.” Ucapan konyol yang Adrian katakan nyatanya bukan bualan semata. Akibat kecelakaan yang hampir merenggut nyawanya, jiwanya tiba-tiba terbangun di kehidupan yang jauh dari apa yang ia bayangkan. “Hahaha.. ini GILA!!! Bagaimana bisa aku terjebak di sini?!” Transmigrasi jiwa? ini memang gila, tapi itulah kenyataannya. Lebih parahnya lagi, Adrian bertransmigrasi ke tubuh seorang anak berusia 18 tahun. Tak jauh berbeda dengan takdirnya dahulu, sosok ini juga memiliki takdir buruk bahkan terancam berakhir dengan kematian tragis. "Jangan bermimpi untuk mendapat penghormatan, Ad. Harusnya kamu sadar mengapa orang diistana membencimu. Seorang pangeran tak seharusnya terlahir dari rahim seorang selir. Kedudukanmu dimata mereka tak lebih seperti rakyat jelata. Kau harus ingat ini, kau hanyalah aib istana!!" Dengan segala ketidakadilan dan bayang-bayang kematian, mampukah Adrian merebut tahta dan membawa akhir bahagia untuk sang protagonis sengsara? “Tak kusangka menjadi Adrian si pangeran terbuang lebih melelahkan dibanding Adrian si pengangguran. Sial! Kalau aku sudah kembali nanti, akan kupatahkan jari-jari laknat milik Kimberly itu. Teganya ia menggunakan namaku untuk novel setragis ini.”

Masaya na at kuntento kahit naghihirap sa buhay ang dalagang si Janiya. Para sa kanya, lahat ay makakaya at malalagpasan niya basta't kasama niya ang kaisa-iss na lang niyang pamilya- ang Papa Crisanto niya. Pero paano kung isang araw, bigla na lang siyang iwan ng pinakamamahal niyang ama? Iniwan siya nito nang wala kahit maayos na paalam man lang. Iniwan siya nito nang walang kahit ano maliban sa isang pirasong papel kung saan nakasulat ang dalawang address ng mga lugar na hindi niya alam. Isa na roon ang lugar na tinawag nitong "Mansion de Castillejos". Doon umano nakatira ang matalik na kaibigang babae ng ama niya- si Yvonne. Ngunit nang marating na niya ang mansiyon, isang nakakagulat na rebelasyon ang sumampal sa kanya- dalawang taon na palang patay ang babaeng pakay niya. At ang tanging naiwan nito sa mansiyon ay ang katulong na si Gervacia at ang nag-iisa nitong anak na lalaki, si Strike Vicencio o "SV"- isang kilalang CEO hindi lang dahil sa kagwapuhang taglay nito kundi lalo na sa pagiging enigmatiko at misteryoso- na walang pagdadalawang-isip na inako ang pangangalaga sa kanya pansamantala habang hindi pa bumabalik ang ama niya. Ano ang nakatakdang mangyari sa pagsasama nila ng binata sa iisang bubong? At paano kung unti-unti ay makaramdam siya ng pagtatangi sa lalaki? Lalabanan ba niya ang sariling nararamdaman o ipaglalaban at gagawin niya ang lahat para maangkin ang supladong bilyonaryo, kahit na sampung taon ang agwat ng edad nila sa isa't-isa at nalalapit na rin itong ikasal sa iba?

Di bagian timur Kota New York ada dua ahli waris. Satu adalah maniak kecepatan yang mendominasi arena balap, satu lagi adalah aktuaris genius yang mengendalikan arus modal. Keduanya berasal dari keluarga terpandang dan sifat mereka berbeda jauh. Namun, mereka tumbuh bersama sejak kecil dan menjadi satu-satunya sahabat sejati. Mereka pernah berebut perhatian seorang gadis, juga berselisih karena taruhan di arena balap. Namun, saat berusia 15 tahun, mereka sama-sama menggantungkan sebuah lencana tembaga di dada. Itu adalah hasil latihan ukiran tangan dari Mia di kelas kerajinan, dengan sebuah huruf "M" yang tergores di bagian belakang. Saat itu, Mia duduk di bangku paling belakang kelas. Tak seorang pun tahu siapa identitas dia sebenarnya. Namun, kedua laki-laki itu mengenakan lencana tersebut selama 10 tahun penuh. Entah itu saat berdiri di podium juara F1 atau saat mengetukkan palu pada investasi triliunan di bursa, lencana tembaga murahan itu selalu menempel di dada mereka dan tak pernah tergantikan. Sampai akhirnya muncul Ella. Putri kesayangan dari keluarga konglomerat baru. Ella menyulam sebuah emblem kain berhiaskan benang emas dan memberikannya kepada mereka. Kain itu cuma benda biasa yang mirip dengan pernak-pernik murahan yang dijual di pasar loak. Namun, mereka malah sama-sama melepas lencana tembaga itu dan menggantinya dengan kain murahan yang diberikan Ella. Mia tidak mengatakan apa pun. Dia hanya diam-diam menyimpan foto lama mereka yang tercetak di sebuah koran usang. Malam itu juga, dia menelepon ayahnya yang jauh di Sisilia. Nada bicaranya sangat tenang saat berkata, "Papa, aku menerima pernikahan politik ini."