No One Is Perfect Quotes の小説・ストーリー

Nanatili ang tingin niya sa akin pero biglang naging malamig ang mga titig na iyon. “Kung gaano katayog ang pangarap ko para sa sarili ko, ganoon din katayog ang pagbagsak ko!” Nagpatuloy ako at mas lalong umiyak. "Sometimes, being perfect means knowing and accepting your own imperfections. Not all the times you were on top. It's not about being in the spotlight. In life, what matters most is to survive in your every tragic downfall and continue to live." Doon ako nag-angat ng tingin sa kanya. Lumayo siya nang kaunti sa akin. Pinunasan niyang muli ang mga luha ko.

"Pero tandaan mo, you don’t have to prove anything to anyone but yourself. Kung sino ka, kung anong kaya mong gawin, sapat na iyon." Tumingin siya sa akin, tila ba nag-iisip nang malalim. “Pero Ate, minsan parang ang daming expectations. Like, kailangan maging perfect. Kailangan walang mali. Pero hindi ko alam kung kaya ko ba lahat.”

“My perfect imperfection.” Ngumiti ako. “Ako dapat nagsasabi niyan kasi gano'n ka sa akin. Hindi ka perpekto sa mata ng iba pero sa mga mata ko, sobra-sobra ka pa sa salitang iyon. Allow me to say this, hm?” Tumango siya saka ngumiti matapos ko masuyong hawakan ang magkabila niyang pisngi. “You're my perfect imperfection, Thirdy. I love you so much.”

Iyak ng pag-aalala at pagka-inis. "Nakaka-gulat ba? Well, I can't blame you all. Ever since, the world have been respecting, admiring and believing this doctor in front of you. Lahat ay humahanga at tumitingala sa kaniya dahil isa siyang mabuting tao at magaling na doctor, some were even saying that he isan epitome of perfection. But let me burn that belief today, walang perpektong pagkakamali. A perfect mistake, maybe?" Buong-buo ang tinig ni Ma'am Ja habang nilalahad nito ang lahat, naroon ang pagkamuhi sa kaniyang mukha. Ang galit, poot at lahat ng negatibong bagay na tila kay tagal din nitong kinimkim.

Nanatili siyang umiiyak sa pagitang ng kanyang mga magulang, hinahalikan nito ang kanyang ulo at paulit ulit na humihingi ng kapatawaran sa kanya. And she know the answer,even before she came here. She already forgive them,no parents are perfect . Akala lang ng lahat ‘yon,pero ang totoo hindi . In reality,no parents are perfect. No children are perfect,no human being are perfect . Lahat nagkakamali at nagkakasala,sa pag ibig ,sa pamilya o sa batas man . But being imperfect doesn’t invalidate you on being hurt. It’s okay to be hurt,to trip .But at the end of the day,you will always get up,and fight to go on. Life must go on,and being hurt is part of that. And life with your family,that’s the

Unang-una sa lahat walang ibang tatanggap sa atin kundi sarili rin lang natin at tayo rin lang mismo ang walang alinlangang magmamahal sa mga imperfection at kakulangan natin sa pansariling satispaksyon. “Just keep it well, huwag mo hayaang mahuli ka dahil baka hindi mo magustuhan—” “Imposible naman na walang nakakalusot diyan?” putol niya rito na siyang ikinabigla rin nito.

Napabuntong hininga naman ako at inirapan siya. “I still have flaws, so I’m not perfect,” giit ko pa rito. “Sana all,” bulong pa nito. “Kung makasana all ka ah parang wala ka nang mga binaggit mo eh halos ni-didescribe mo na nga ‘yang sarili mo.” Ngayon ay siya naman ang umirap sa akin. “I don’t have a perfect family,” mahinang sabi niya. Napatahimik naman ako dahil do’n. Tahimik lang kami hanggang sa makapunta kami sa kanya kanya naming building.

“Oo. Nakaka-insecure lang minsan.” Nagbago ang tono ng boses niya, naging totoo. “Ma’am Janella… hindi mo kailangan maging perfect para sa kung sino man. Ang kailangan mo lang, ’yung taong pipiliin ka kahit hindi perfect ang araw.” Hindi ko mapigilang mapaluha nang konti. Tumulo iyon kahit pilit kong pinipigilan. Pinunasan ko agad. “Sorry.”

“I want everything to be perfect.” “No need to worry,” sagot ng isang anonymous na lalaki sa kabilang linya “I have everything in control.” Bahagyang ngumiti si Grace. Isang ngiting puno ng kumpiyansa. “Make sure to do your best,” dagdag niya. “I don't want any mistake.” “I’ll make sure of it.” Hindi na siya nag-aksaya ng oras. Tinapos niya ang tawag matapos ang isang maikling paalam.

ngumiti ulit siya saka inaya na akong maglakad. "No one is perfect. We all have flaws. We made mistakes again and again. Paulit-ulit man tayong nagkakamali pero natututo naman tayo. Na minsan ay hindi rin naman. Hindi tayo natututo sa mga pagkakamaling nagawa natin," wika niya. Nanatiling tahimik lang ako. Hindi ko alam kung anong gustong iparating ni Tita. Hinarap niya ako. "How about you, Amethyst? Halimbawa, nagkamali o nasaktan ka ng taong mahal mo, papatawarin mo pa rin ba siya?" she asked.