Novel & Cerita Obscur

นันทวันถอยออกไปพร้อมกับปิดประตู ไค เคนชิน ย่างสามขุมไปยืนข้างหน้าศัตรู ระหว่างพวกเขามีเพียงโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ขวางเอาไว้ สายตาที่มองใส่กันต่างความรู้สึกกันอย่างสิ้นเชิง คนหนึ่งมองอย่างเคียดแค้น อีกคนมองอย่างสำนึกผิดแฝงไว้ด้วยความกระดากอาย

น้ำเสียงนั้นแหบพร่าจนจางหยุนยังแอบตกใจ คนสูงกว่ายามนี้ดูกระสับกระส่าย ดวงหน้าโฉมฉายอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เมื่อสังเกตเห็นร่องรอยอาการบาดเจ็บของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำหมึกพลันมืดครึ้มแฝงแววความอำมหิตวาบผ่าน ขบกรามแน่นจนลำคอเกร็งขึ้นเห็นเส้นเลือด แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาอ ่อนล้าของคนตรงหน้า นัยน์ตาสีเข้มจึงหลุบลง เก็บซ่อนประการสังหารไว้ภายใต้แพขนตาหนาที่กำลังขยับไหว "กลับบ้านกันเถอะ”

สกาย เวหายังเอ่ยแซวเพื่อนสนิทไม่เลิก “มึงชอบน้องเค้าใช่ไหมวะ กูดูสายตามึงเวลาที่แอบมองน้องเค้ามันแตกต่างจากเวลาที่มึงมองผู้หญิงคนอื่น”