Romans & histoires Runaway หนีไปก็ตายเปล่า

หมายถึงฉันนะ ที่จะตาย เพราะรสนิยมของเพลิงรุนแรงมาก แล้วฉันก็ดันชอบซะด้วยนะ ^ ^! “เอ่อ ขอแนะนำในส่วนของเภสัชนะคะ ถ้ารู้ตัวว่าแพ้ขนแมวแล้วละก็... การไม่เลี้ยงแมวเป็นวิธีที่ดีที่สุด”

พลอยใสมองสบตาเศร้าสร้อย “อยากหนีไปให้ไกล ๆ บ้างไหมฝัน เคยคิดบ้างไหมว่าชีวิตจะเป็นยังไงต่อ” “เคยสิพี่ อยากหนี แต่ก็แค่อยาก ฝันคงไม่ทำหรอก ไม่ใช่เพราะรักแม่นะ แต่ฝันไม่มีที่คุ้มหัวที่ไหน แล้วฝันก็คิดว่าการหนีคือวิธีของคนขี้ขลาดด้วย พุ่งเข้าชนเลยดีกว่า ตายเป็นตาย แม่ทำใ ห้ฝันเกิดได้ แม่ก็เอาชีวิตฝันคืนไปได้เหมือนกัน ฝันไม่กลัวตายหรอกจ้ะ ส่วนเรื่องอนาคต ฝันปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของโชคชะตามานานแล้ว”

“ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอก ข้าจะต้องหนีไปจากที่นี่ให้ได้” “อากาศเย็นแบบนี้ อยู่กลางทะเลแบบนี้ ถ้าเจ้าไม่มีปีกก็อย่าคิดหนีเลย” “หนีก็ตาย ไม่หนีก็ตาย ข้าเสี่ยงดวงไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า”

โฮ่งๆ โฮ่งๆ ไอ้ฉิบหายเอ้ย พวกมันสองตัววิ่งไล่ฉัน ให้ตายเถอะ นี่ฉันต้องวิ่งหนีพวกมันใช่ไหม! "กรี๊ดดดดด! ไปให้พ้นนะไอ้หมาบ้า! ไป๊! ชิ้ว!" ฉันทั้งร้อง ทั้งวิ่ง ทั้งไล่พวกมันสองตัวที่วิ่งตามฉันอย่างหวาดกลัว วิ่งไปหันมองพวกมันไป ให้ตายเถอะอีพริกคนสวยไม่เหลือสภา พแล้วมั้งเนี่ย ฮื่อ พี่โยธาช่วยพริกด้วย!

เสียงทุ้มเอ่ยถาม รันเบือนหน้าหนี ไม่อยากมอง"อิ่มสิ หิวก็ต้องกิน จะปล่อยให้ตัวเองอดตายรึไง"

ชายคนเดิมเสียงเหี้ยม “ฉันไม่มีจริงๆ” “อยากตายหรือไง!” “ไม่!” ขาดคำเธอก็หันหลังวิ่งหนีพวกมันสุดชีวิตแต่มีหรือที่จะหนีพ้น เมื่อชายหน้าเต็มไปด้วยหนวดเคราวิ่งตามมาคว้าแขนเธอไว้

Let’ s just drive out of town Let’ s runaway Let’ s get high Forget the world Forget everything มาขับรถออกไปจากเมืองนี้กันเถอะ มาวิ่งหนีไปด้วยกัน มามีความสุขด้วยกัน ลืมโลกนี้ไป ลืมทุกๆ อย่าง ไปให้หมด Don’ t worry about this crowd No one you know is around We can do anything we want ไม่ต้องกังวลเรื่องผู้คนเหล่านี้หรอก ไม่มีคนที่เธอรู้จักอยู่หรอกนะ เราอยากทำอะไรก็ได้ But soon this has to end And we could only pretend Cause our love only leads to dead end

ฉันไม่ได้พูดอะไรอีก การหลบหนีของฉันจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง — ในวันต่อมา ฉันได้โทรศัพท์ใหม่และวางแผนกับเบลล่าให้ไปทานอาหารด้วยกันทุกวัน

เจ็บเหมือนจะขาดใจ เจ็บจนทรงตัวแทบไม่ไหว แต่เธอต้องไหว “ไปค่ะ” เสียงเพลงรีบเข้ามาพยุงคนที่ถูกทำร้ายและพาเธอลุกเดินหนีทันที แต่ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวขาออกจากสถานการณ์อันตราย แต่เสียงตะโกนที่ดังขึ้นก็ทำให้คนตัวเล็กต้องหยุดและหันมอง

พ่อบ้านเหอทำท่าขนลุกขนพองขณะเล่าเหตุการณ์ให้คุณหนูและภรรยาฟัง ภรรยาของเขาหัวเราะพอใจ “ท่านยังขี้ขลาดอยู่เหมือนเดิม แต่ยังดีที่ทำการสำเร็จ ตอนที่พาข้าหนีคนสกุลพานก็แบบนี้ไม่ใช่หรือ ทั้งกลัวทั้งหนี ถ้าไม่ได้นายท่านช่วยเอาไว้ ป่านนี้คงนอนขาอ่อนให้คนพวกนั้นรุมฆ่าตายไปแล ้ว”