Oshi No Ko Ai

Nalaman ko na buntis ako kasabay ng childhood sweetheart ng asawa ko na si Rosa. Para protektahan ang kanyang anak mula sa pagpapaabort, sinabi ng asawa ko na anak niya iyon. Sa anak ko? Pinagaan niya ang loob ko, sinabi niya na aangkinin lang niya ang bata kapag isinalang na ito. Kinumpronta ko siya, gusto ko malaman kung bakit niya ito ginagawa sa akin. Malamig at walang alinlangan ang sagot niya: “Ang angkinin ang baby ang tanging paraan para protektahan sila pareho. Hindi ko hahayaan na may mangyari sa kanya o sa baby niya.” Sa oras na iyon, habang nakatingin ako sa lalaki na minahal ko ng sampung taon, napagtanto ko na namatay na ang pag-ibig ko para sa kanya. Hindi nagtagal, kinundena ako ng pamilya ko, tinatawag akong pokpok dahil nagkaanak ako ng wala itong ama at pinressure ako na magpa-abort. Samantala, nasa ibang lungsod naman ang asawa ko, kasama ang sweetheart niya, tinutulungan siya sa kanyang pagdadalantao. Sa oras na nakabalik siya, nakaalis na ako.

Lagi akong ikinukunsidera ng pamilya ko na tagapagdala ng kamalasan. Dahil ito sa nakikita ko ang countdown bago mamatay ang mga kamag-anak ko. Sinabi ko sa kanila kung kailan mamamatay si lolo, ama, at ina. Nagkakatotoo ito dahil sa iba’t ibang mga aksidente. Ang tatlong mga kapatid ko ay kinamumuhian ako mula sa kaibuturan nila dahil sa tingin nila isinumpa ko ang mga magulang ko at lolo. Ang nanay ko ay namatay matapos iluwal ang nakababata kong kapatid na babae, pero ang mga kapatid ko ay walang tigil siyang iniispoil. Sinasabi nila na siya ang suwerte nila dahil nagiging okay ang lahat para sa pamilya sa oras na iluwal siya. Pero hindi ba’t namatay si Ina noong iniluwal siya? Sa ika-18th kong kaarawan, nakikita ko ang death countdown kapag tinitignan ko ang sarili ko sa salamin. Bumili ako ng urn at naghanda ng pagkain. Gusto ko kumain ng huling beses kasama ang mga kapatid ko, pero walang nagpakita sa kanila noong nag zero na ang timer...

J'ai épousé Lucien Lepont depuis dix ans. J'ai rencontré toutes ses maîtresses après notre mariage. Chaque fois qu'il s'était lassé et qu'il voulait une autre femme, j'étais son meilleur prétexte pour rompre avec chacune d'elles. « Si tu m'épouses, tu deviendras comme elle. À la fin, nous serons trop habitués l'un à l'autre, et il n'y aura plus aucune nouveauté. » Le jour de notre anniversaire de mariage, j'ai essuyé les larmes de la femme qu'il venait de quitter, tandis que lui est allé au cinéma avec une nouvelle maîtresse. La jeune femme a vidé un paquet de mouchoirs en pleurant, et j'ai cru revoir mon propre visage d'autrefois. Alors, j'ai demandé le divorce à Lucien. Il s'est montré inhabituellement déconcerté, « Tu ne pourrais pas attendre un peu ? Peut-être que je reviendrai à toi un jour. » J'ai souri doucement sans répondre et j'ai réservé un billet d'avion pour l'autre côté de l'océan. Je n'ai plus eu la patience d'attendre ton retour, alors je suis partie la première.

((( Julius POV’s )))Napabangon ako dahil sa bungangang yun. Tinignan ko yung babae.“Huwag kang lalapit sa akin!” Bigla akong ngumit at natawa sa sarili ko. Kung gano'n ang babaeng 'to ay walang iba kundi si Janine.“Seems I have a “good” Morning. Good morning Janine.”Bigla akong pinaghahampas ng unan ni Janine. Ewan parang ang saya eh. Nakalapit ako sa kanya. Pinigilan ko ang kamay niya saka hinila ko siya palapit sa akin.“Bitiwan mo ako Julius!” Hinalikan ko siya sa noo. Natigilan siya sa kakapalag.“Now, your mine.” Saka ko siya hinalikan sa labi.Bakas sa mukha niya ang pagkagulat. Kaya bigla niya akong sinampal. Ngumiti lang ako bilang tugon...“I know. I deserve it.” At muli ko siyang hinalikan.“Julius! Gumising ka nga!” At pinagsasampal ako ni Janine, magkabilaang pisngi. Pinigilan ko ang kamay niya.“Gising na gising ako. Gusto mo pa?” Pak!Aww...yun ang masakit.“Di ako nakikipaglokohan sa'yo!” Ngumiti ako.“Sa tingin mo niloloko kita?”“Ahhhh....hmmm..” Hinalikan ko eh.At bago ako bumangon, hinalikan ko siya sa pisngi. Natulala siya.Bumangon na ako. Tinali ko ang robe ko at kinindatan siya bago ako pumunta ng banyo.Nang makapasok ako, narinig ko ang pagsisigaw ni Janine.Nakita ko naman ang refleksyon ko sa salamin. Ngiting-ngiti na napapailing. Naghilamos ako. Iniisip ko kung sino sa dalawang ama-amahan ko ang gumawa nito.

Handa akong tumakbo sa kahit saan maitago ko lamang ang katotohanan na nagkaanak ako at ang ama ay walang iba kundi ang boss ko. Ginawa ko ang lahat maitago lamang ang anak ko sa mga katrabaho ko hanggang sa manganak ako. Nagresign ako sa trabaho upang maalagaan ang anak ko at nang makalaki na ito ay agad akong nag-aplay ng trabaho. Sinong mag-aakala na babalik din pala ako kung saan ako nagsimula at muli kaming magkita. Umakto ako na paranng hindi kami magkakilala noon at nanatiling nakadistansiya rito. Hanggang kailan ko maitatago ang katotohanan tungkol sa pagkatao ng anak ko? Handa ba akong lunukin ang takot ko para ipagtapat ang katotohanan? O Magpapadaig na lamang ako sa takot ko at hahayaan na ang tadhana na lamang ang magdikta ng aming kapalaran? Paano kung dumating ang araw na kailanagan ko ng tulong sa ama ng anak ko upang maisalba ang buhay nito. Handa ko bang guluhin ang tahimik nitong buhay kasama ang bago nitong minahal at magulo ang tahimik na buhay na nais ko para sa anak.

Disclaimer:THIS STORY IS PURELY WORK OF FICTION. ALL CHARACTERS, NAMES, PLACE OR EVENTS MENTIONED IN THE STORY ARE USED FICTITIOUSLY, PLEASE DON'T ASSOCIATE THE CHARACTER TO THE ACTUAL PORTRAYER. >>> Naglalakad ako ng may marinig akong ingay sa bandang kusina. Nung una benaliwala ko lang yun pero ng may narinig ako iyak ng batang babae ay agad ko tinungo ang kusina dahil alam ko kung sino yung batang babae umiiyak. Pagdating ko ng kusina nakita ko umiiyak ang kapatid ko at bukod dun nakita ko rin na pinapagalitan s'ya ni Beatrice. Agad ko naman nilapitan ang kapatid ko para tanongin kung bakit s'ya umiiyak. "Yana anong ngyari? bakit ka umiiyak?" nagaalala tanong ko. Pinunsan nito ang mga pisnge n'ya bago ako sagutin. "A-Ate ako po kasi sinisisi ni ate Beatrice na kumuha ng necklace n'ya kahit hindi naman po talaga ako ang kumuha." sagot nito sa tanong ko habang umiiyak. "At talagang masisinungaling kapa bata ka! eh! Ikaw lang naman ang pumasok sa kwarto ko bago mawala yung necklace ko!" asik ni Beatrice sa kapatid ko. Hindi ko maiwasang hindi s'ya patulan sa pagbibintang n'ya sa kapatid ko. Alam ko hindi magagawa ng kapatid ko ang binibintang n'ya dahil hindi ko ganon pinalaki ang kapatid ko. "Ano ba Beatrice? Bakit mo naman pinagbibintangan yung kapatid ko? Eh wala ka naman ebendinsya na s'ya ang kumuha ng necklace mo!" sabi ko sa galit na tuno. Pagak itong tumawa bago muling nagsalita. "AT TALAGA KINAKAMPIHAN MO PA YANG KAPATID MO MAGNANAKAW" asik nito sa akin at sa kapatid ko. "Opss! Nakalimutan ko palang anak kayo ng mga magnanakaw! Mga mukang pera! gold digger!" sambit nito sa mapangasar na tuno. Sa puntong yun hindi ko na napigilan ang galit ko. Idamay na n'ya ang lahat wag lang ang kapatid ko at lalong-lalo na

Mon frère était à une soirée, je suis allée le chercher. J'ai entendu mon frère demander à Lucas Bernard : « Tu as une petite amie, non ? Ça fait longtemps et je ne l'ai jamais vue. » J'ai soudain été prise de panique. Cela faisait trois ans que Lucas et moi étions ensemble, mais dans le secret. Personne ne le savait. Lucas a répondu d'une voix traînante : « Ce n'est pas une petite amie, juste un passe-temps. De toute façon, je ne compte pas me marier avec elle. » J'ai serré les poings et j'ai directement poussé la porte de la pièce.

J'ai attendu un donneur compatible pendant deux ans, mais mon mari a fait greffer le cœur à la fausse héritière, Zoé Rivière. Les médecins ont dit qu'il ne me restait plus qu'une semaine à vivre, alors j'ai décidé de faire congeler mon corps. J'ai fait don de mon corps au studio de Zoé. Le jour où j'ai signé l'acte de donation, mon fils s'est jeté dans mes bras et a dit que je m'étais enfin réconciliée avec sa tante Zoé. Mes parents ont dit avec satisfaction que j'avais enfin compris l'importance de l'affection entre sœurs et de l'entraide. Mon mari a dit, soulagé, que j'avais enfin laissé tomber mes rancœurs et que j'étais devenue raisonnable. J'ai esquissé un léger sourire, oui, cette fois, j'ai vraiment appris à être docile. J'ai décidé de rendre à Zoé le statut de l'héritière du Groupe Rivière et de satisfaire chacun d'entre eux.

Warning: Please be advised that this story contains TRIGGER WARNINGS, and POTENTIALLY OFFENSIVE LANGUAGE, VIOLENCE, SEXUAL HARASSMENT, SENSITIVE LANGUAGE ang MATURED THEMES, that not suitable for young audiences. _________ Akala ko ang pagkamatay ni mama at papa ang pinakamasakit na nangyari sa buhay ko hindi pa pala dahil may mas lalong masakit pa na nanaisin ko na lang ding mamatay para makasama si mama at papa. Ang hirap at sakit na dinanas ko sa poder ng tiyahin ko.Ang pagmalupet niga sa akin. Ang pagtalikod sa akin ng mga kaibigan ko noong kailangan ko sila. Ang ipagtabuyan ako ng taong mahal ko at ang pagkamuhi niya sa anak namin dahil isa akong biktima ng panggahasa. Imbis na tulungan,pinili nilang ako ay talikuran at pabayaan. Ngunit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko may taong taos-pusong tumulong sa akin at inako ang lahat ng responsibilad na hindi niya dapat gawin sa akin. Ngunit ang hindi ko inasahan na ang taong tumulong pala sa akin ay siya pala yong taong sumira ng buhay ko ng buong pagkatao. Ang taong tumulong sa akin siya rin pala ang taong gumahasa sa akin. Gusto ko siyang maparusahan sa ginawa niya sa akin, ngunit sa anong paraan? Ipagkatiwala ko ba iyon sa batas o ako mismo ang gagawa? Ngunit, paano? Gayong sa puntong ito natutunan ko na siyang mahalin. Bakit sa ganitong paraan ako pinaglaruan ng tadhana? Makayanan ko bang ipakulong ang taong mahal ko? Maibigay ko pa ba ang hustisya para sa sarili ko kung ang taong iyon ay parte na ng buhay ko?

Après ma renaissance, j'ai décidé de mettre fin à toute relation avec Jacques, mon compagnon de destin avec qui j'ai grandi. Quand il a organisé une fête à Hawaï pour tous les guérisseurs de la tribu, j'ai pris l'avion pour San Diego. Il a dit que mon odeur lui donnait la nausée, à lui et à son loup, alors j'ai immédiatement déménagé et dépensé 500 euros pour faire nettoyer la maison en profondeur. Il a exigé que je ne me présente plus jamais dans sa tribu. J'ai volontairement abandonné mon poste de guérisseuse privée de l'Alpha et suis partie travailler à temps partiel à la ville centrale pour subvenir à mes besoins. Enfin, il a dit que ma présence risquait de faire croire à sa bien-aimée petite demi-sœur qu'il éprouvait des sentiments pour moi. J'ai acquiescé, puis j'ai accepté la demande en mariage de l'Alpha de la ville centrale. J'ai accepté la dot et j'ai emménagé dans une villa d'une valeur de dix-huit millions d'euros. J'ai rejeté l'amour humble et obséquieux de ma vie précédente, et j'ai choisi de faire des transactions rationnelles et lucides. Après tout, dans ma vie précédente, j'avais tout sacrifié, ma fortune et ma vie, mais Jacques ne m'avait offert que trahison. Quand sa petite demi-sœur avait été empoisonnée, il m'avait traitée de meurtrière et m'avait condamnée à mourir sous la torture de la tribu pour crime. Cette fois, je comptais bien vivre ma vie. Et lorsque je tenais la main de l'Alpha lors de la fête de Pleine Lune, Jacques s'est soudainement dressé devant moi, les yeux injectés de sang. « Amina, reste avec moi, et je te pardonnerai ta décision incorrecte. » J'ai souri avec ironie : « Peux-tu te permettre la villa que mon Alpha m'a achetée ? »