Oshi No Ko Ai

J'étais en phase terminale d'insuffisance rénale. Le rein le plus compatible qu'on ait enfin trouvé pour moi, mon mari Régis l'a offert à ma sœur Laurine. J'ai refusé la proposition du médecin d'attendre un autre donneur et suis sortie de l'hôpital. Dégoûtée par ces gens, j'ai compris qu'il était inutile de continuer à me battre. Alors j'ai légué à ma sœur toutes mes économies des années passées. Enfin, j'ai vu mes parents sourire. Régis s'épuisait chaque jour à prendre soin d'elle. Loin de m'irriter, je l'encourageais à être plus attentionné. Quand notre fils a demandé si ma sœur pouvait devenir sa maman, j'ai même acquiescé en souriant. Mais pourquoi, maintenant que tout leur a réussi, regrettaient-ils soudain ?

Isa lamang akong estudyante na lumipat ng School, dahil sa kagustuhan ng ama ko. Akala ko maging okay ang lahat, maging tahimik ang buhay ko. Nagkamali ako sa isiping ‘yun. Hanggang sa nakilala ko ang pitong lalaki na sinugo yata ng diyablo. Sasakan ng sama ng ugali, manyak, lahat na yata ng negative na mga salita pwede ng ibato sa kanila. I didn’t realize na mahuhulog ako sa isa kanila, na maging delikado ang puso ko dahil sa kaniya. What should I do? Pano ko tanggalin ang nararamdaman kung ‘to? Pano? Iiwasan ko ba siya? Mag mo-move on? Oh hayaan ko na lang ‘tong puso ko na tumibok sa kaniya. I’m so doomed!

Kylee Nicole Montenegro, ako 'yun. Labing-walong taong gulang na at malapit ng mag-kolehiyo. Hindi na ako nagho-homeschool; malapit na akong maging normal na estudyante, tulad ng pangako ni Dad. Homeschooled ako mula nung ako'y limang taon dahil sa isang aksidente. Madalas sabihin ng mga tao na marami daw nangyari sa buhay ko noong bata ako, pero isang bagay lang ang matandaan ko — isang panyo. Isang hindi kakilalang bata ang nagbigay sa akin nito, at hindi ko alam ang pangalan niya. Malamang, hindi ko na siya makikilala matapos ang maraming taon, pero umaasa ako na isang araw ay makakita ako sa kanya para magpasalamat. Ang hindi kakilalang ito ang tumulong sa akin nang mawala ako sa mall. Naalala ko ang bahagi ng pangyayari, pero hindi lahat. Napapangiti ako nang hindi ko namamalay. Pagkatapos kong lumabas ng banyo, napansin ko ulit ang panyo at ngumiti. Mukhang may kaunting paghanga ako sa taong nagbigay nito sa akin. Ilang taon na itong nasa akin at hindi ko pa ito nalalabhan. May nakasulat ding salitang "TRIST" dito. Iniisip ko kung pangalan ba ito. Nagtango na lang ako dahil wala akong alam. Nahulog sa malalim na iniisip, isang katok sa pinto ang bumalik sa akin sa realidad. "PUPUNTA NA!" sigaw ko nang marinig ko si Ate Lena na nagpapaalam na ang almusal ay handa na. Isinilid ko ulit ang panyo sa aparador, may kakaibang tanong pa rin sa aking isipan. SINO KA?

"Sa tingin mo mamahalin kita? Hinding-hindi kita magawang mahalin Anna, kaya 'wag mo ng ituloy pa ang pagpapakasal saakin!!" "Alam kung matutunan mo rin akong mahalin Dylan, kaya pakiusap.. Pakasalan mo ako.." "Hinding-hindi kita mamahalin isinusumpa ko!" -Dylan "Nagustuhan mo ba?" Hindi ako pa rin ako makapaniwala sa nakikita ko sa kanya, bakit bigla nalang siyang nag-iba? Bakit gumaganda siya sa paningin ko? At bakit.... Bakit Minahal ko siya? Siya ba talaga ang asawa ko?- DYLAN

“Dari sekian banyaknya wanita … kenapa harus sahabatku, Mas?” Kehidupan yang sempurna dalam rumah tangga merupakan surga bagi setiap wanita. Memiliki suami yang selalu ada, mendukung setiap suka dan duka, serta memprioritaskan istri dan anaknya adalah anugerah yang luar biasa. Carrista Dealova merupakan wanita yang beruntung itu. Namun, siapa sangka surga yang dibangga Carrista sudah lama berubah menjadi neraka yang diciptakan oleh suaminya—Reno. Pengkhianatan Reno dengan sahabatnya —Bella menjadi Boomerang bagi rumah tangganya. Ditengah kehancuran tersebut, sosok laki-laki yang lebih baik pun muncul di kehidupan Carrista dan mengubah hidupnya. Namun, akankah Carrista sembuh dari sakit yang diciptakan oleh suaminya? Maukah Carrista menerima pria itu menjadi pelabuhan terakhirnya?

Ivy Alodia Dharma sudah akrab dengan penderitaan dan rasa sakit. Sejak kecil, dia menjadi wadah pelampiasan amarah ayahnya dan kini menikah dengan Noah hanya sebagai alat balas dendam. Pernikahan sudah diawali dengan ancaman pembunuhan, tetapi Ivy mencoba bertahan demi menyelamatkan adiknya. Ivy terus bersabar dalam menghadapi siksaan dari ayahnya dan suaminya, tetapi ketabahannya hancur atas pengkhianatan adiknya. Belum lagi hatinya yang lambat laun terjatuh pada Noah saat melihat sisi lemahnya. Apakah Ivy akan menggunakan kemampuannya untuk membalas semua perlakuan suaminya? Atau justru membantu Noah membalaskan dendam pada ayahnya karena rasa cinta yang mulai tumbuh dalam hatinya?

Sudah mengenal sejak lama, dan saling memahami karakter masing-masing, tidak menjamin kehidupan rumah tangga berjalan dengan lancar. Buktinya, pernikahan Najwa dan Ferdi harus kandas di tahun ke tujuh. Menikah atas pilihan sendiri, menjaga cinta dan saling setia adalah janji mereka. Namun, semua hanya omong kosong belaka. Kala garis dua tak kunjung tiba, Ferdi mulai goyah dengan hasutan ibunya. Menikah lagi adalah pilihan yang harus Ferdi jalani. Najwa, tentu saja menolak pernikahan itu. Mereka sehat, itu yang dikatakan dokter saat memeriksa kesuburan Najwa dan Ferdi. Seharusnya, hanya tinggal menunggu waktu untuk mereka mendapatkan keturunan. Ketika harus memilih berbagi atau pergi, Najwa memilih pergi. Secinta apa pun ia pada Ferdi, ia tetap tidak mau berbagi. Lima tahun setelah perceraian itu, Najwa dan Ferdi kembali bertemu. Sebuah kegiatan yang mengharuskan mereka sering bertemu. Ferdi yakin getar itu masih sama, meski kini wanita itu telah jauh berbeda. Sebuah kejadian membuat Ferdi mengetahui sebuah fakta mengejutkan. Najwa sudah memiliki seorang anak. Apakah itu anak Ferdi? Atau anak Najwa bersama suami barunya?

Bagaimana jadinya jika ayah yang sedang keponakannya cari selama ini ternyata pria yang baru satu minggu menikah dengannya. Ressa bimbang antara bertahan atau melepaskan.

Je m'appelle Kyra toto. Je vis à Paris j'ai 27 ans. Après avoir eu mes diplômes en communication j'ai décidé de rentrer à Abidjan pour apporter un plus à mon pays. Si on me réveillais il y'a peu pour me dire ce que j'ai vécu j'y n'y croirais pas. L'amour vrai ça existe. Je vais vous raconter mon histoire intitulé "coup de foudre".

De dix à dix-huit ans, mes parents m'ont fait signer deux cent quatre-vingt-dix-neuf reconnaissances de dette. Chaque somme que je leur ai demandée, j'ai dû l'emprunter et je devais les rembourser une fois que je serais adulte. Puis j'ai eu un accident de voiture. Quand il a fallu payer les frais de chirurgie, il manquait encore trois mille euros sur mon compte. À bout de ressources, je n'ai eu d'autre choix que de supplier mes parents. Mais ils ont juste eu un rire froid : « Manon Besson, tu as déjà dix-huit ans, nous n'avons plus l'obligation de te donner de l'argent ! Tu dois signer une autre reconnaissance de dette ! » Les larmes aux yeux, j'ai signé la trois-centième reconnaissance de dette. Après l'opération, cependant, j'ai vu les photos que ma sœur adoptive avait publiées sur Instagram. Sur les photos, elle fêtait ses dix-huit ans sur un paquebot à l'étranger, entourée de personnes, comme une petite princesse. Mes parents lui ont offert un luxueux appartement dans le centre de Paris et les clés d'une Maserati. Même mon ami d'enfance la regardait avec des yeux pleins d'amour. Elle a écrit : « Merci à ceux que j'aime le plus pour ce bonheur parfait. » Et moi, j'ai baissé les yeux vers la reconnaissance de dette froissée dans ma main et j'ai soudain souri. Après avoir remboursé les dettes, je n'aurais plus besoin d'une telle famille.