Papa Ganteng

In Alabama’s rot-soaked bayous, Drucilla Drakes survives by three rules: silence, scars, and never letting Louise—her Bible-thumping captor—catch her hoping. But when a schoolyard ambush leaves her bleeding beneath a stranger’s leather jacket, invisibility becomes a death sentence. Enter Dragon Morales: New Orleans’ most notorious runaway, a cartel prince turned outlaw mechanic with grease-stained hands and a death wish. He doesn’t save people—he survives them. Yet in Dru’s lashed flesh and hellfire gaze, he sees his own shattered reflection. Their bond is gasoline and matches. Dragon’s father—Colombia’s cartel kingpin—hunts them relentlessly. Louise, armed with voodoo rites and the chaos-hungry loa Marinette, vows to break Dru. Their only allies? The Lou Nwa, a bayou biker gang trading in bullets and black magic, and Papa Legba, the crossroads spirit who offers Dru a lethal bargain: *“Her soul or yours.”* Fleeing through the Deep South’s cursed underbelly, they dodge cartel hitmen, haunted swamps, and safehouses reeking of betrayal. Dark magic seeps into old wounds; family secrets tighten like nooses. Dragon swears he’s too ruined to love. Dru knows she’s too shattered to trust. But in the bayou’s choking heat, desire is a grenade they can’t outrun. This isn’t a fairytale. It’s switchblade kisses and saintly curses—a collision of fire and ruin where protectors become predators. Dru doesn’t need saving; she needs an inferno. And Dragon? He’s got a lighter and nothing left to burn. Will they raze the South to ashes, or become the sacrifice the crossroads demands? One truth remains: in the bayou, even survival leaves scars. **Warning:** No princes here. Just bayou smoke, blood-soaked magic, and the kind of love that devours.

Dans un bar, Léa Bernard a entendu Théo Marchand dire : « Léa est très belle. Je l'ai courtisée à l'époque, c'est parce qu'elle ressemble un peu à Élise Fontaine. Toutes ces années, j'ai toujours cherché l'ombre d'Élise en elle. » C'était alors qu'elle a compris qu'elle n'avait été qu'un simple substitut. Ce soir-là, elle a composé ce numéro qu'elle n'avait pas appelé depuis longtemps. « Allô, papa, j'accepte de rentrer à la maison pour le mariage arrangé. » Plus tard, Théo a revu ce visage qu'il avait tant désiré lors d'un banquet, et quand il a appris la véritable identité de Léa, il a complètement perdu la tête… Le jour où Léa avait refusé le mariage arrangé et avait quitté la maison, Alex Dubois s'était tenu devant la fenêtre, faisant tourner son vin rouge, un regard indéchiffrable dans les yeux, « Léa, un jour tu reviendras sagement à mes côtés. » On disait qu'Alex, l'héritier de la famille la plus puissante de Rivélys, était froid, austère et indifférent aux femmes, et Léa l'avait cru sans réserve. Ce n'était que plus tard que Léa a découvert à quel point Alex était fou derrière son apparence calme et austère.

Pour sauver ma famille, je mourais d'un empoisonnement à l'argent. Marcus, mon fiancé, qui m'avait promis de ne jamais m'abandonner, voulait désormais prélever mon rein en bonne santé pour Céleste, la fille adoptive de mes parents. Personne ne se souciait de savoir si je vivais ou mourais. Alors, j'ai refusé le traitement conservateur. Je me suis injecté la potion de vie de la sorcière. Le prix ? Dans soixante-douze heures, je devrais mourir d'une défaillance totale des organes. Durant ces trois jours, j'ai offert mon centre de guérison privé — celui que j'avais construit de mes propres mains — à Céleste. Maman et Papa ont rayonné de joie. « Ma bonne fille, tu as enfin mûri. Tu prends soin de ta sœur, maintenant. » Marcus a voulu reporter notre mariage pour s'occuper de Céleste. J'ai accepté calmement. Il m'a félicité d'avoir enfin fait preuve de compréhension. J'ai même cédé mon poste de guérisseuse en chef de la meute à Céleste. Mes parents et Marcus étaient si enthousiastes qu'ils ont organisé une grande fête en son honneur. Ils ont invité toutes les personnalités influentes de la meute pour célébrer sa nouvelle fonction. Je me demandais simplement une chose : après ma mort, verseraient-ils une seule larme pour moi ?

I had been married to Alexander for three years. Everyone feared his ruthlessness, but he had always been incredibly gentle with me. But ever since Elena took a bullet for him during a shootout six months ago, everything changed. He always said she got hurt saving him, so I had to be accommodating. At the family’s most prestigious gala, my husband—the Don, Alexander—arrived with his secretary, Elena, on his arm. Pinned to her chest was the ruby brooch that symbolized the position of the Donna of the family. "Elena took a bullet for me. She liked the brooch, so I let her borrow it for a while. Regardless, you are the only donna here. Try to show some class." I didn't argue with him. I just removed my wedding ring and pulled out the divorce papers: "Since she likes it so much, she can have it. Including this seat next to you. I'm giving that up, too." Alexander signed without hesitation, a cold smile on his face. "What kind of manipulative trick are you playing now? You're an orphan, separated from your family, you won't survive three days in Sicily. I'll wait for you to come back begging me." I took out an encrypted satellite phone I hadn't used in three years. Alexander didn't know that I was actually the youngest daughter of the oldest Mafia family in Europe. But my family and Alexander’s had always been enemies. To marry him, I had changed my name and even severed ties with my father and brothers. The call connected. I took a deep breath and whispered, "Papa, I regret it. Send someone to pick me up in two weeks."

“Tega kamu sama aku? Kamu tahu kan Mas Tio itu suamiku? Ayah dari Arlan dan Echa? Aku gak nyangkaa.” “Sayang, dengerin aku dulu yaa ….” “Surat cerai biar aku yang urus. Aku pastikan hak asuh Arlan dan Echa jatuh ke tanganku!” — “Kenapa sih kamu selalu merebut kebahagiaan akuu? Udah bagus kamu ngajuin gugatan cerai, kenapa milih rujuk sama Mas Tio?” “Kamu gak tahu malu yaa? Memangnya kamu saja yang muak? Aku juga muak. Gak tau diri. Kamu ngaca! Kalau bukan karena aku yang maksa Bunda dan Papa untuk merawat kamu, kamu bukan apa-apa sampai hari ini.” “Kamu ….” “Apa? Aku kurang baik apa sama kamu, hah? Semua aku kasih. Perhatian, kasih sayang, harta, aku kasih semua buat kamu. Tapi apa balasannya? Kamu main sama suami aku dibelakang aku, Harena!” — “Melanjutkan perjalanan dengan motor yang cacat, atau berhenti untuk mencari kendraaan lain supaya bisa lebih nyaman dan aman untuk kembali melakukan perjalanan.” --Zandi Hariztaza. – Cindya Aurelia Yasya, perempuan cantik yang lebih menyukai berpakaian sederhana, ia terlahir di keluarga cemara dan sangat berkucupan dalam segi materi. Perempuan itu memilih untuk menikah dengan Dharmatio Satya, seorang laki-laki yang telah menyelamatkan nyawanya. Laki-laki yang menurutnya baik dan sayang kepadanya, ternyata semua itu manipulasi. Zadin Haristaza, yang merupakan sahabat Cindya pun turun tangan dan menggunakan celah tersebut untuk merebut Cindya, membawa kembali cinta pertamanya

Warning: Please be advised that this story contains TRIGGER WARNINGS, and POTENTIALLY OFFENSIVE LANGUAGE, VIOLENCE, SEXUAL HARASSMENT, SENSITIVE LANGUAGE ang MATURED THEMES, that not suitable for young audiences. _________ Akala ko ang pagkamatay ni mama at papa ang pinakamasakit na nangyari sa buhay ko hindi pa pala dahil may mas lalong masakit pa na nanaisin ko na lang ding mamatay para makasama si mama at papa. Ang hirap at sakit na dinanas ko sa poder ng tiyahin ko.Ang pagmalupet niga sa akin. Ang pagtalikod sa akin ng mga kaibigan ko noong kailangan ko sila. Ang ipagtabuyan ako ng taong mahal ko at ang pagkamuhi niya sa anak namin dahil isa akong biktima ng panggahasa. Imbis na tulungan,pinili nilang ako ay talikuran at pabayaan. Ngunit sa kabila ng lahat ng pinagdaanan ko may taong taos-pusong tumulong sa akin at inako ang lahat ng responsibilad na hindi niya dapat gawin sa akin. Ngunit ang hindi ko inasahan na ang taong tumulong pala sa akin ay siya pala yong taong sumira ng buhay ko ng buong pagkatao. Ang taong tumulong sa akin siya rin pala ang taong gumahasa sa akin. Gusto ko siyang maparusahan sa ginawa niya sa akin, ngunit sa anong paraan? Ipagkatiwala ko ba iyon sa batas o ako mismo ang gagawa? Ngunit, paano? Gayong sa puntong ito natutunan ko na siyang mahalin. Bakit sa ganitong paraan ako pinaglaruan ng tadhana? Makayanan ko bang ipakulong ang taong mahal ko? Maibigay ko pa ba ang hustisya para sa sarili ko kung ang taong iyon ay parte na ng buhay ko?

"The Rossi family doesn't need a Don. We just need a Donna." As the only heiress of the Rossi family, this was the law that I had set when I received the Browning pistol—a pistol that resembles the ultimate authority in the Rossi family—from my Papa when he was on his deathbed. But three years ago, the police relentlessly investigated the money laundering business that my fiance, Lorenzo Moretti, was in charge of. If that business were to get exposed, the Rossi family's hundred-year-old legacy would be ruined. In order to protect my family's legacy and to allow Lorenzo to continue legalizing my family's businesses, I decided to become the scapegoat for all the crimes. On the rainy night of my arrest, I personally handed the pistol over to Lorenzo. "Protect my family for me before my return." This gave Lorenzo legitimate authority to run my family. He used the pistol to purge my subordinates and take over the family business. He even broke my law by announcing to the public that he'd become the next Don soon. An invitation with golden borders is soon leaked from the family's inner circle. Lorenzo's and another woman's names are printed on the cover. During a visit, my private lawyer says mockingly, "If you don't get out of prison now, the Rossi family might take on another man's last name for real." I just sneer in response. After that, I get bailed out of jail in advance and return home to celebrate Lorenzo's "funeral". But no matter how many times I scan my iris at the biometric scanner in the estate, the result always comes out wrong. A young woman, who's toying with the pistol, opens the door at that moment. The contempt and disdain in her eyes are plain to see. "Where the hell did a crazy woman like you come from? You came to the wrong place. This is my private turf, you know."

Louis Bernard a ingéré par erreur un nouvel hallucinogène, et sa situation est devenue critique, en tant que médecin de famille, j'ai été forcée de devenir son antidote. Je suis née avec une grande fertilité, et je suis tombée enceinte après une seule fois. Après l'avoir épousé, j'ai donné naissance pour lui à des jumeaux, un garçon et une fille, intelligents et pleins d'esprit. Mais après le mariage, Louis n'a pas permis aux enfants de l'appeler papa et a passé ses journées à se saouler en tenant la photo de son premier amour. Au cours de notre dixième année de mariage, il a mis le feu et nous a brûlés vifs, moi et les enfants, dans la cave. Il s'est avéré qu'au fond de son cœur, il m'en a toujours voulu de l'avoir sauvé ce jour-là. Il a obstinément cru que j'étais intervenue exprès à son moment de faiblesse, dans le seul but de grimper les échelons sociaux. Cela a entraîné la rupture de sa relation avec son premier amour, qui, bouleversée, a eu un accident de voiture. En rouvrant les yeux, j'ai découvert que j'étais revenue au jour où Louis avait pris par erreur l'hallucinogène. Cette fois, j'ai volontairement laissé à son premier amour l'occasion de le sauver, et je suis partie vers le bureau…

Di bagian timur Kota New York ada dua ahli waris. Satu adalah maniak kecepatan yang mendominasi arena balap, satu lagi adalah aktuaris genius yang mengendalikan arus modal. Keduanya berasal dari keluarga terpandang dan sifat mereka berbeda jauh. Namun, mereka tumbuh bersama sejak kecil dan menjadi satu-satunya sahabat sejati. Mereka pernah berebut perhatian seorang gadis, juga berselisih karena taruhan di arena balap. Namun, saat berusia 15 tahun, mereka sama-sama menggantungkan sebuah lencana tembaga di dada. Itu adalah hasil latihan ukiran tangan dari Mia di kelas kerajinan, dengan sebuah huruf "M" yang tergores di bagian belakang. Saat itu, Mia duduk di bangku paling belakang kelas. Tak seorang pun tahu siapa identitas dia sebenarnya. Namun, kedua laki-laki itu mengenakan lencana tersebut selama 10 tahun penuh. Entah itu saat berdiri di podium juara F1 atau saat mengetukkan palu pada investasi triliunan di bursa, lencana tembaga murahan itu selalu menempel di dada mereka dan tak pernah tergantikan. Sampai akhirnya muncul Ella. Putri kesayangan dari keluarga konglomerat baru. Ella menyulam sebuah emblem kain berhiaskan benang emas dan memberikannya kepada mereka. Kain itu cuma benda biasa yang mirip dengan pernak-pernik murahan yang dijual di pasar loak. Namun, mereka malah sama-sama melepas lencana tembaga itu dan menggantinya dengan kain murahan yang diberikan Ella. Mia tidak mengatakan apa pun. Dia hanya diam-diam menyimpan foto lama mereka yang tercetak di sebuah koran usang. Malam itu juga, dia menelepon ayahnya yang jauh di Sisilia. Nada bicaranya sangat tenang saat berkata, "Papa, aku menerima pernikahan politik ini."

"Mau sampai kapan seperti ini, Ad? Papa tidak menuntut banyak kok. Jadilah anak yang BERGUNAAA! Kamu seharusnya malu sudah 25 tahun, hidup masih menjadi benalu di keluarga!" Kilasan ucapan itu terus muncul dibenak pria berusia 25 tahun bernama Adrian. Kehidupan penuh kegagalan harus ia lewati dengan berbagai tekanan. Hidupnya bagai bertopang pada ranting rapuh yang kapanpun siap terjatuh. “Ya Tuhan, pintaku hanya satu, hidupkan aku saat kehidupanku memiliki takdir yang bahagia.” Ucapan konyol yang Adrian katakan nyatanya bukan bualan semata. Akibat kecelakaan yang hampir merenggut nyawanya, jiwanya tiba-tiba terbangun di kehidupan yang jauh dari apa yang ia bayangkan. “Hahaha.. ini GILA!!! Bagaimana bisa aku terjebak di sini?!” Transmigrasi jiwa? ini memang gila, tapi itulah kenyataannya. Lebih parahnya lagi, Adrian bertransmigrasi ke tubuh seorang anak berusia 18 tahun. Tak jauh berbeda dengan takdirnya dahulu, sosok ini juga memiliki takdir buruk bahkan terancam berakhir dengan kematian tragis. "Jangan bermimpi untuk mendapat penghormatan, Ad. Harusnya kamu sadar mengapa orang diistana membencimu. Seorang pangeran tak seharusnya terlahir dari rahim seorang selir. Kedudukanmu dimata mereka tak lebih seperti rakyat jelata. Kau harus ingat ini, kau hanyalah aib istana!!" Dengan segala ketidakadilan dan bayang-bayang kematian, mampukah Adrian merebut tahta dan membawa akhir bahagia untuk sang protagonis sengsara? “Tak kusangka menjadi Adrian si pangeran terbuang lebih melelahkan dibanding Adrian si pengangguran. Sial! Kalau aku sudah kembali nanti, akan kupatahkan jari-jari laknat milik Kimberly itu. Teganya ia menggunakan namaku untuk novel setragis ini.”