Tuwang-tuwa ako kapag napag-uusapan ang mga antihero; isa sa paborito kong halimbawa ay si Rodion Raskolnikov mula sa nobelang ‘Crime and Punishment’. Siya ang tipikal protagonisto na hindi malinaw kung bayani o kontrabida, at doon nagiging malalim ang kuwento. Sa pagbabasa, ramdam ko ang kanyang intelektwal na pag-aalinlangan—ang rason niyang panghuhusga sa sarili at ang bigat ng konsensya pagkatapos ng krimen ay sobrang nakakabigat at tunay.
Hindi lang siya simpleng masasamang gawa; sinusubukan niyang bigyang-katwiran ang kanyang mga aksyon gamit ang lohika at ideya tungkol sa moralidad at superioridad. Nakakainis siya minsan, nakakatuwa sa ibang eksena, at nakakabagabag sa mga pagdurusa na dinadala niya. Para sa akin, ang ganda ng antihero na ito ay hindi dahil sa kanyang galaw kundi dahil nabibigyan ako ng pagkakataong sumama sa kanyang sariling marupok na pag-iisip.
Matapos matapos ang nobela, lagi kong naiisip kung hanggang saan aabot ang tao kapag pinilit ng ideya at kahirapan—at dun mo ramdam ang tapang ng pagsulat ni Dostoevsky. Natapos ko ang libro na may halo-halong awa at pagkasuklam kay Raskolnikov, at iyon ang dahilan kung bakit mahal ko ang mga antihero.