Can't Fight This Feeling Novels & Stories

He's power makes me scream in different ways. But the fire touching my senses doesn't really help, with my current situation. Ang kanyang boses ay dinadala ako sa ibang lugar. Nagkaroon ng kaunting kiliti sa aking bandang tiyan na hindi ko maintindihan kung iyon ay para saan. He's making me unconscious even I'm not. I'm totally awake, I can't just move my body, because of this heavy feeling, I'm feel right now.

Always. But I know too well. Hindi naman talaga ito pagod. Hindi ito yung exhaustion na dulot ng puyat, ng paghabol sa target, ng adrenaline crash pagkatapos ng operasyon. Kayang-kaya kong harapin ’yon. Kayang-kaya kong banggain ang anumang panganib nang walang reklamo. But this feeling is creeping inside me? This slow, unsettling sensation na parang may kung anong unti-unting bumabalot sa dibdib ko, na hindi ko maintindihan kung saan nanggagaling? That’s new. And I hate new things I can’t control.

sabi ko at tumalikod na para umalis. I hate this feeling. I really hate this feeling na kahit anong gawin ko, wala akong laban.

Ngunit ang nararamdaman ko—ang sakit, ang takot, at ang pagpapasakop ko sa ilalim ng kanyang kontrol—ay patuloy na nagiging isang laban na walang katapusan. Hindi ko alam kung paano ko ilalaban ang sarili ko laban sa kanya. Hindi ko alam kung gaano ko pa kayang tiisin ang mga bagay na ginagawa niya sa akin. Ngunit hindi ko pa rin siya bibigyan ng kasiyahan. Hindi ako susuko. Hindi ako magiging laruan niya.

sagot naman ni Cayden sa akin. So may ganun pala. Pero bakit parang hindi ko ramdam na may kapangyarihan ako? Bakit parang walang nagbago? Hindi ba dapat maramdaman ko yun? "But why I can't feel anything?" Nagtatakang tanon ko rito. Syempre this is new to me at hindi ko talaga ito inasahan. "There are possibilities why. It could be, the ability that you have is still weak or you already have it a long time ago that's why you did not notice changes." Sagot naman nito.

“What if we can’t undo what we did to Jarred and Veronica?” Si Honey ay nagsimula nang magtago ng emosyon, ang mga mata ay puno ng mga luha. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, nagsikap siyang maging matatag. "We have to fight, Kenny. We can't just let this go." Ang mga mata niya ay naglalaman ng isang uri ng kalituhan at kalungkutan, ngunit patuloy siyang lumaban sa sarili niyang mga takot. "Hindi pa huli ang lahat. Alam ko, may paraan pa tayo, at hindi natin pwedeng hayaan na ang kasalanan natin ay magtakda ng katapusan."

And I feel perfectly fine Napukaw ng isang makisig na lalaki ang atensyon ko habang kumakanta, hindi ko alam pero mukhang pamilyar siya sa’kin. Ramdam na ramdam ko ang bawat liriko ng kinakanta ko dahil sa sakit na ‘di ko maipaliwanag. Gusto kong magwala o sumabog sa sakit pero hindi ko alam kung paano kaya rito na lang sa pagkanta ko ibubuhos ang mga emosyon at mga salitang ‘di ko masabi. But I miss screaming and fighting and kissing in the rain And it’s 2:00 am and I’m cursing your name

Nagkatinginan kami. At doon ko na-feel. This isn’t just a fight. This is war. Dahan-dahan siyang yumuko. Mas lalo. Halos magdikit ang mga labi namin. “Gusto mo ba talagang malaman?” bulong niya. Tumigil ang paghinga ko. “Then don’t run.” Hindi ako gumalaw. Hindi ako umatras. Hindi ko rin siya itinulak.

Bahagyang tumulo ang luha ko pero agad ko rin iyon pinunasan. You can do this Elena... Just trust your self. -- The whole day felt like torture, but not in the obvious way. Hindi naman ako gutom, hindi rin ako physically nakatali, pero yung feeling na wala kang magawa, na every move mo ay may restriction, that’s another kind of prison.

Kasi kung puro pilat ang paiiralin, hindi talaga makakalimot at mananatili ang alaala na nagdulot ng sakit at pagkadurog. I'm not gonna fight back what I've become Yeah, I've got bruises where I came from But I wouldn't change if I could restart I ain't gonna hide these beautiful scars I've been going way too hard on myself Guess that it's the reason I've been feeling like hell But I wouldn't change if I could restart I ain't gonna hide these beautiful scars Nakakapasong sikat ng araw ang bumungad sa akin pagkarating kaya napilitan akong kuhanin sa compartment ang leather coat saka red hat.