Quotes About Anxiety And Depression の小説・ストーリー

Napakagat ako ng labi at umiwas ng tingin. "I-isang beses lang yun." Depensa ko. "Kira kapag kailangan mo ng kausap nandito lang naman ako, wag mo namang sarilinin yang bigat na nararamdam mo, kapag hindi mo na kaya wag kang mahiya na umiyak sa akin. Alam kong di pa naalis sa utak mo ang nangyari sayo at alam kong nararamdam mo pa rin ang pandidiri na ginawa sayo kaya naiintindihan kita, so please Kira labanan mo ang lahat nang yan, wag mong hayaan na umabot sa depression o nandun ka na nga?" Napailing ako at pilit na ngumiti.

Isang taon na rin siyang hindi nagsasalita at inisolate ang sarili. "Pare, tara kumain muna tayo, parang masarap kumain ng pagkain dito ngayon." Aya ko sa kanya. Sinigundahan naman agad ni Seb sabay tapik sa kanyang balikat. Nauna akong tumayo at iniabot ang aking kamay sa kanya. He's suffering from severe depression and anxiety. Napabayaan na niya ang kanyang sarili, humpak na rin ang kanyang mukha at pumayat siya ng konti.

Kung siya ang tatanungin mas gusto niya ang mas simple. Umupo siya sa gilid ng kama at nag-alay ng maikling dasal ng pasasalamat kahit na ang totoo, pakiramdam niya ay wala siyang dapat ipagpasalamat. Bago kasi siya bumiyahe ng Pilipinas, na-diagnose siyang may anxiety disorder bunga ng depression. Kaya't madalas, kahit na mataas ang araw at masayang nagsisi-awitan ang mga ibon sa labas, hindi pa rin magawa ng mga ito na mapa-ngiti siya.

She wasn't cured, nor comforted by theses pills. Ngunit ano’ng magagawa niya? Pansamantalang lunas ito sa kaniya. Pumikit siya at sa gilid ng kaniyang nakapikit na mga mata ay may kaunting luha ng hinagpis at poot. Naalala niya bigla noong mga panahon na kahit ang kaniyang panlasa ay nawala. Hindi na niya malasahan at maamoy ang pagkain. Sa tindi ng kaniyang anxiety at depression, nawalan na siya ng panlasa at pang-amoy na naging dahilan kung bakit madalas na niyang itapon ang kaniyang pagkain. Hindi na siya kumakain dahil wala rin naman siyang malasahan.

I was so bored at kahit nakakasama ko si Mitch, sometimes when I'm alone at night I overthink and cry. Ilang gutom ang pinalipas ko dahil kailangan ko ding i-budget ang pera ko sa aking tuition fee, renta sa apartment, pagkain at iba pang pangangailangan. Everybody said it's not practical but what is more important than a companion? Meow and Mitchie helped me cope up with anxiety and depression. At the darkest times, they became my light. And now, I have to leave them both to comeback where I left my soul.

Bigla syang nalungkot. Wala nang ibang alibi si Joaquín sa pakikipagkasundo nito sa kanya kundi si Jessica. Hanggang ngayon masama pa rin ang loob ni Joaquín sa ex nya at sya ang ginagamit nito para pagselosin ito. Hindi lingid sa kanya ang lampas hanggang langit na pag-ibig noon ni Joaquín sa Intsik na babaeng iyon na syang pinakadahilan ng major depressive disorder nito noon kaya umusbong kay Joaquín ang pagha-hyper mode kapag nagagalit, panic attacks at anxiety.

Hindi naman niya mapipigilan na tapusin ko ang buhay ko kung hindi ko siya mahal. Sa isang taon na lumipas ay tatlong beses ko yata ulit napagtangkaan ang buhay ko dahil inaatake pa rin ako ng anxiety at depression ko. Posible pa rin pa lang magkaroon ng depression kahit masaya ka na sa isang bagay? Masaya nga ba talaga ako? O pinipilit ko lang dahil gusto kong maging masaya? Akalain mong alam din pala ni Levi ang mga kagagahang pinaggagawa ko sa buhay ko.

“Oh, you love surprising people now, huh. Baka sa susunod niyan, ‘yung surprise mo ay kayo na pala ni Pantaleon.” Parang nasamid siya sa sariling laway at agad na umiling. “Why would you think that?” “I was just kidding,” natatawang saad ni Solene. “Ikaw naman, hindi ka na mabiro. Pero seryoso, gumanda ka lalo. Anong product ginagamit mo?” Product? Product ba ang stress, anxiety, and depression? Kasi ‘yan ang lagi niyang nararamdaman nitong nakaraang dalawang taon. Hindi niya alam kung binobola lang ba siya nito o ano. But she chose not to believe her.

“Ikaw ang unang taong nagpagaan ng loob ko. Alam mo? Nang sinabi ko sa mga kaibigan ko ang ginagawa niya sa amin, tumawa lang sila sa katangahan ko. Sabi nila bagay lang daw ‘yon sa akin kasi masyado akong mayabang at ako ang gumusto sa lalaking hindi ko naman kapantay.” Yumuko si Aina habang sinasabi, “May depression ako. Hindi ako makatulog tuwing gabi, at lagi akong takot na baka mabuhay akong kinokontrol niya. Maraming pagkakataon na gusto ko na patayin ang sarili ko pero wala akong lakas para gawin ‘yon.”

Kasi nga ‘di ba, baka sakaling maawa siya sa ‘kin at hindi ako pahirapan? “Car accident,” I said. “Just like what happened to Fairozah and her parents, ako lang din ang naka-survive. The only difference between me and Fairy is that… no one is looking after me. Wala akong malapitan. That’s when I developed both depression and anxiety.”