Quotes About Feeling Left Out Novels & Stories

"Same feels, girl." "Are you okay? DM mo ko if you need to vent." Mga strangers, oo. Pero bakit parang mas naiintindihan nila ako kaysa sa mismong pamilya ko? May isang gabi, habang nasa dorm ako, nagpost ako ng isang quote na nakita ko. "You can’t keep a bird in a cage forever and expect it not to dream of the sky."

“Yung kailangan mo pang ikahiya sa ibang tao ang sakit mo. Kasi feeling mo, wala kang karapatang masaktan kahit ikaw yung nasaktan.” Tumingin siya sa akin. “Hindi nakakahiya masaktan, Leah,” marahan niyang sinabi. “Mas nakakahiya lang yung mga taong nanakit.” Napabuntong-hininga ako. “Hindi ba weird na sinasabi ko ’to sa’yo?” tanong ko. “Hindi naman tayo close.” Ngumiti siya ng bahagya. “Sometimes, mas madaling magkwento sa estranghero. Walang expectations. Walang judgment.”

Tinitignan ang pag-alis ko, kumaway ako at natawa nang kumaway siya pabalik. Madalas mas gumagaan ang loob kung makipag-usap sa mga taong hindi ko inaakalang makakasalubong ko dahil pakiramdam ko hindi sila judgemental at kung maging judgemental man sila alam kong iyon ang una at huli naming pagkikita. I heard someone said before that don't talk to strangers. But sometimes talking to strangers is not bad.

It sure hurts like hell if you belong to the latter. Being left alone might be one of the worst things that can happen to anyone. It’s like losing that one piece in a jigsaw puzzle, making it incomplete; the gaping hole will always be there no matter how beautiful the picture should’ve become. It’s like missing the last train to Neverland and knowing you’ll never ever get there. It’s listening to your favorite music over and over again but knowing it’ll never change its tune or rhythm. When someone leaves your life, you ask heaps of questions like:

Pumikit ako bago tumingin muli sa kanya. "Do you know how it feels, Mommy? I've always felt it, walang oras na hindi ko nararamdaman 'yon, alam niyo 'yung feeling na hindi ka belong at nakikibelong ka lang?" Pagpapatuloy ko, nakatingin lang s'ya sa 'kin at nakikinig. She knows everything, mula pa nung bata ako ay wala akong kaibigan dahil tinatawag akong creepy dahil wala akong emotion. Naging masaya lang si Mommy ng makita ako na may mga kaibigan but the wound in my heart when I feel left out will always remain in my heart. Nagulat siya siguro na marinig akong muling I-open ang topic na ganto dahil nine years na ang nakaraan ng marinig niya ang gantong mga salita ko. My trauma is being left