Revenge X Storm Real Vs Fake

Raeleigh Campbell has it all. She fought to be where she is, she has been through hell and back chasing her dream, now she's on top yet she feels like an empty shell of her former self. Hiding how she really feels to protect her family and fans. She tries to overcome the new challenges while pretending to be happy and while trying to keep her relationship with Carson.

After the unfortunate passing of Fatima Holmes, the beloved mate of the Alpha King, Lucas Ashford, Fatima’s father made the decision to conceal her death and instead present her twin sister, Lilith Holmes, as Fatima to secure the position of Luna of Lucas. This deceitful plan was driven by a desire for power, wealth, and privilege. Lucas harbored a strong dislike for Lilith in the past. However, what will happen when Lucas discovers that Fatima is actually alive and his feelings for Lilith begin to grow?

Dr. Ivy Monroe has her life planned down to the minute and falling in love isn’t on the list. But when a once-in-a-lifetime research grant for couples opens up, she realizes she’s missing one key thing: a partner. Desperate, she convinces Lake Hart, a carefree filmmaker in need of quick cash, to pose as her husband for the summer. The two opposites enter a couples’ retreat in the mountains, pretending to be madly in love. Between the awkward therapy sessions, forced intimacy, and their one-bed cabin, their “fake” marriage starts to feel dangerously real. Ivy fights the growing pull between them, while Lake begins to see through her walls — and into her heart. As summer fades, so does the line between truth and lies. But when their secret is exposed, Ivy risks losing both her career and the man who made her believe in love again. Months later, in autumn’s quiet beauty, she gets one last chance to tell Lake the truth — that their love may have started as pretend, but it’s become the most real thing in her life.

“Where’s that bastard?” My eyes snapped toward the woman storming into the room like a hurricane. “I couldn’t stop her, Mr. Darian!” I waved the guy away and studied the woman whose hair looked like it had gone through war, clearly fighting her way up here. My brothers looked just as entertained as I did confused. “Which bastard?” “My bastard of a husband! Where is Darian Freeman?” My brothers burst out laughing like they’d just witnessed the world’s finest comedy show. I, however, failed to see the joke. She smoothed her wild hair, fixing those hazel eyes on me. “Tell me where he is. I swear I won’t kill him. I just want to shove these papers down his throat,” she said, waving the papers in my face. “There must be a mistake,” I said, still trying to piece this insanity together. “Oh stop feeding me fairy tales! Where is that son of a bitch?” “Are you insane? There’s clearly a mistake here! I am Darian Freeman and I am one hundred percent sure I am not your husband!”

“นายต้องการอะไร?” “นาย?” “ก็นาย…ไง” “เรียกชื่อฉันใหม่อีกที! ถ้ายังเรียกไม่ถูก เพื่อนเธอได้รู้เรื่องของเราแน่ๆ!”

ตามจีบ ตามเปย์เธอมาตั้งนานแต่สถานะดันเป็นได้แค่ รุ่นพี่-รุ่นน้อง เหตุผลหลักๆก็คือ ไม่คู่ควร! อีกฝ่ายฐานะสูงเสียดฟ้า แต่อีกฝ่ายกลับวิ่งวุ่นทำงานใช้หนี้ทั้งปีทั้งชาติ “กับไอ้แค่เศษเงินแสนเดียว ทำไมไม่ขอพี่?” สำหรับคนบางคนมันก็คงเป็นแค่เศษเงิน แต่สำหรับคนบางคนมันแทบจะให้ชีวิตใหม่กับตัวเองได้เลย แต่ไม่ว่าจะผลักไสผู้ชายคนนี้อีกสักเท่าไหร่ เขาก็ยังคงยืนยันที่จะอยู่เคียงข้างเธออยู่ดี ไทม์ บริหารปี4 หล่อ สุภาพ สายเปย์ เป็นที่ชื่นชอบของใครหลายคน หื่นนิดๆ นิสัย : เอาใจใส่ มีความเป็นผู้นำ ไม่หวงเงินกับคนที่ตัวเองรัก แต่บางครั้งก็ออกแนวบังคับให้ทำตามใจของตัวเอง “พี่ซื้อมาให้เราไม่ได้จะให้คนอื่น ถ้าเราไม่เอา ของพวกนี้ก็ไม่มีความหมายสำหรับพี่” มีนา บริหารปี2 สวยหวาน แต่ไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง นิสัย : ชอบด้อยค่าตัวเอง ขี้เกรงใจ “ฉันไม่อยากดึงพี่เขาลงมาอยู่ในโคลนตมกับฉัน” “เมื่อกี้พี่กดเลขอะไรไป” “1215ค่ะ” “จำไว้ด้วยล่ะ ประตูห้องนี้พี่เปิดให้เราเข้ามาได้ตลอดเวลา”

เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...

พายุ นักธุรกิจหนุ่มเบื้องหลังของเขาคือมาเฟีย เขาไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหน จนแม่กลุ้มใจเพราะกลัวว่าเขานั้นอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิง จึงได้เรียกลูกชายคนเล็กเข้ามาพูดคุยและได้ข้อสรุปก็คือให้สายฟ้าลองแนะนำหาผู้หญิงดีๆสักคนให้พี่ชายของเขาหน่อย ขอแบบที่อดทนและทนต่อนิสัยหยาบของพายุได้ และที่เห็นในตอนนี้แบบไม่ใกล้ไม่ไกลก็น่าจะเป็น..ชะเอม เพื่อนสนิทของอลิสแฟนสาวของสายฟ้านั่นเอง

เขาเป็นผู้ชายเพรียบพร้อมไปหมดทุกเเละเป็นมาเฟียอันดับหนึ่งของประเทศ!!!ไม่มีใครกล้าล้ำเส้นเป็นอันขาด เพราะเขาโหดเหี้ยมที่สุดในบรรดาเมาเฟีย เขาทั้งหล่อ! รวย! เถื่อน! เย็นชา! โหดสุดๆ เเต่ทว่า...เเต่งงานเเล้ว!!! เนื้อหาในเรื่องบางส่วน "ไปไหนมา โทรไปไม่รับอ่านไลน์ไม่ตอบ" ทันทีที่เจอหน้าฉันน้ำเสียงเรียบเย็นที่เปล่งออกจากริมฝีปากหนาจนคนที่ยืนฟังถึงกับขนลุกชัน ในสมองของฉันตอนนี้หาวิธีพูดยังไงก็ได้ที่ทำให้เขาใจเย็นที่สุด เห็นหน้าเขาก็รู้เเล้วว่าสุดจะทนกับคนอย่างฉันอ่า จะตอบยังไงดี ตอบเเบบเดิมก็เเล้วกันฉันเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมตอบคำถาม "กะก็ไปทำรายงานบ้านเพื่อนหนูไง" ฉันพยามคุมน้ำเสียงให้ปกติที่สุดเเล้วนะเเต่ทำไมมันยังสั่นอยู่ อย่างน้อยๆฉันต้องอ้างทำรายงานก่อนดีกว่าบอกว่าไปผับนิ นี่ฉันคิดดีเเล้วนะทุกคน "ฉันถามเป็นครั้งสุดท้าย ไป..ไหน..มา" เขาพูดเก็บอารมณ์เเบบสุดๆ เเละเน้นคำด้วยน้ำเสียงหนักๆใช่เขารู้เพราะนี้ไม่ใช่ครั้งเเรกที่ฉันเเอบหนีเที่ยว เเต่ก็พลาดอีกตามเคย...

The music made the speakers tremble, the floor vibrated with the rumble of the sound and the jumps of the crazy people. Each one in their own world, dancing together, dancing separately. Enjoying music, company and alcohol. I danced alone, with a drink in hand. Gliding, moving my hips to the rhythm of the music, not paying much attention to anything or anyone around me. Just enjoying that moment of inner peace that I was needing and he was giving it to me. It was a respite, a window that I opened myself in my own cage to let in air and I knew that as soon as I left the club the window would close and I would lock myself back in my world without fresh air. Therefore, he enjoyed everything he could. Alone. With eyes closed. Sweating the bad energy that others left me and breathing the good vibes that I had to give myself. They were approaching me. I drove them away. They invited me. I rejected them. they spoke to me I silenced them. I just wanted to dance and they were going to have to respect that. It was amazing how loud music could be my oxygen tank. It silenced my thoughts, freed me from tensions. There was nothing more relaxing in my life than dancing with my eyes closed and the volume turned up to a thousand. I twirled, I jumped, I wiggled, I hummed, and I sang. The brightly colored lights flickered making it difficult to see, but it was what I liked the most, going blind for an instant, forgetting that I had the ability to see the world, a false, disastrous and difficult world.