Stallion Series Novels & Stories

Hindi ito nag-atubiling lumapit sa kanya, bagkus ay marahang yumuko at tiningnan siya gamit ang malalambot nitong mata, puno ng tiwala at paggalang. Napatingin si Jessica sa kabayo. Isang matangkad at purong itim na stallion ang nasa harapan niya. Ang kulay ng balahibo nito ay matingkad na itim, walang kahit anong batik, at kumikintab sa ilalim ng sikat ng araw. Ang mga mata nito ay matalim at ang malalalim na itim na balintataw ay napakaliwanag. Bihira ang ganitong klase ng kabayo, at kahit hindi siya eksperto, alam niyang napakamahal nito.

“Sa kabila naman, American quarter horse. Malakas at matibay. Madalas pang-training.” Lumipat sila sa susunod. “Arabian. Mapapansin mo, medyo maliit pero napakatibay at mataas ang endurance.” Napatango na naman si Ada. Pilit niyang sinasaulo ang mga pangalan, pero parang nagsasabay-sabay ang lahat sa isip niya. “Standardbred naman ito. At ‘yang nasa dulo—Akhal-Teke. Rare ‘yan, hija. Parang ginto ang kulay kapag natatamaan ng araw.”

Naalala ni Bettina ang babala ni Leon, at biglang bumigat ang dibdib niya. “Attorney Evander… nagkataon nga.” “Purebred ang ‘Black Night’. Anak ito ng champion. Mabilis, agresibo ang ugali at pumipili ito ng amo. Mas irerekomenda ko ang chestnut horse sa tabi—maamo at matatag ang lakad,” wika ni Evander. “Salamat sa payo, Attorney,” mahinahong sagot ni Bettina. “Pero gusto kong subukan ang ‘Black Night’.”

May batang naghihintay sa kanya. Mabagal siyang tumingala, ang mukha basang-basa ng luha, at tumitig kay Stallion—ang mga mata niya puno ng pakiusap, ng desperasyon, ng pagmamakaawa na halos mawalan ng boses. Sa kabila, napakuyom ng kamao si Stallion. Masikip ang dibdib niya, halos hindi makahinga sa awa. Matagal siyang nanahimik bago nagsalita, mababa ngunit mariin ang tono.

Honey Nilabas na si Stallion, at sa sandaling iyon ay literal na napako ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa napakalaking kabayo sa harap ko. Ang tangkad niya, ang laki ng katawan, at yung mga mata niyang parang kayang tumingin diretso sa kaluluwa mo. Maganda siya—sobrang ganda, actually—pero hindi ko maikakaila na may halo ring takot ang paghanga ko. Hindi siya yung tipong basta-basta mo lang lalapitan nang walang kaba sa dibdib.

“No need. Dito lang ako sa tabi mo. ’Di ba you want to show me your pony? Let’s go.” Masunuring tumango si Maumau. Sa stables, inilabas ng mga staff ang kanyang pony. Isang maliit at purong puting kabayo ang humakbang pasulong, ang balahibo nito ay kumikinang sa ilalim ng liwanag na tila pinakintab na ivory—gaya ng pangalan nito. “Pearl!” mabilis na lumapit si Maumau at niyakap ang ulo ng pony. “I missed you!”