Sylvia Plath Novels & Stories

“Gabi rin kasi noong magkahiwalay kami. Oo nga pala, maiba ako, kumusta ka na pala? Hindi na bumalik ‘yong lalaking pumasok dito?” “Hindi na kasi nahuli na siya kahapon, kaya ayun, nakakulong. Thank God. Salamat din sa’yo.” “Hindi ka ba na-trauma?” Malungkot na napangiti si Luisa. “Trauma? Matagal na akong may trauma, iyon nga ang dahilan kaya naghanap ako ng trabaho sa gabi. Lagpas isang buwan na ang lumipas nang magsimula akong bangungutin. Sa tuwing umuulan gaya nito, doon ako binabangungot. Nagkataon na madalas umuulan mula nang tumuntong ang buwan ng Hunyo. Kaya madalas din akong dinadalaw ng masamang panaginip, to the point na naapektuhan na ako.”

Alam niya na sa tuwing gabi ay umiiyak pa rin si Sylvia at pinagmamasdan ang litatro ng mga anak nila. “Bakit sa dinami-dami ng tao sa mundo ako pa ang binawian ng mga anak? Maraming tao ang hindi karapatdapat maging ina pero bakit ako ang binawian ng mga anak? Kahit noong nawala si Ariadne sa ‘tin ay hindi ako sumuko. Sumuko lang ako nang nakita ko ang ebedensyang nagpapatunay na wala na siya. Siyam na buwan kong dinala si Ariadne sa sinapupunan ko. At isang oras ko lang siyang nahawakan, Julio. Isang oras lang, tapos noon ay nawala na siya sa ‘tin. Hindi na natin siya muling nakapiling pa. Dahil sa pagkawala ni Ariadne, nagkaroon ako ng pagkukulang bilang ina ni Isabella pero habang buhay

Hindi niya ito kayang talikuran dahil siya ay isang taong minahal niya ng husto. Hangga't itinatago niya si Sylvia sa dilim, kaya niyang maghintay hanggang sa pumanaw si Vivian at pagkatapos ay pakasalan si Sylvia, na nag aalaga sa kanya sa natitirang bahagi ng kanyang buhay. Sa ganitong paraan, walang masasaktan. Ito ay isang perpektong plano.

Hindi dapat siya maging malungkot dahil ito naman talaga ang gusto niyang araw. Gusto niyang buhay! Ang matulog na walang limitasyon. Umagang low-key ang lahat, walang hinahabol, walang minamadali at umagang hindi nakapapagod. Tumango si Sylvia habang nakaguhit sa labi ang isang magandang ngiti. Tumindig siya, at pumeywang. Maaliwalas ang mukha niya nang muling tanawin ang araw sa labas.

Hinaplos ni Sylvia ang aking buhok gamit ang kanyang malambot na kamay. "Mapapanatag lamang ako, kapag nakita kong nakaratay na sa kabaong ang bangkay ni Dindo! Pero habang nabubuhay siya, hindi ko hahayaang maging masaya sila ng kerida niya, gagawin kong delubyo ang buhay nila!" galit na galit kong bulalas kay Sylvia. Natapos ang araw na iyon na hindi ko namalayan hanggang sa nakatanggap ako ng isang phone call mula sa unknown number.