Nakatutuwang pag-usapan ang mga pelikulang Pilipino! Sa aking pananaw, ang pinakamahusay na hikbi ay makikita sa mga kwento na talagang umuugnay sa puso. Para sa akin, ang mga pelikulang tulad ng 'Heneral Luna' at 'Kita Kita' ay punung-puno ng damdamin na nag-iiwan ng impresyon sa mga manonood. Ang 'Heneral Luna' ay isang makapangyarihang pagtalakay sa patriyotismo at sakripisyo. Ang mga eksena na puno ng hikbi ay nagiging matinding puntong pinag-isipan, lalo na sa kasaysayan ng ating bansa. Nakakapangilabot ang mga pagsasagupaan, at ang pagtatapos nito ay nagiiwan ng masakit pero tunay na pagkilala sa mga madugong alaala ng ating nakaraan. Sa kabilang banda, ang 'Kita Kita' ay isang malawak na kwento ng pag-ibig at pag-asa sa kalungkutan. Tungkol ito sa mga tao na nagiging malapit sa kabila ng mahihirap na sitwasyon. Ang tawanan at hikbi ay nag-uugnay sa mga karakter, kaya't madalas akong naiiyak sa mga tunay na tagpo na madalas sa loob ng selfie moments.
Ang ilan ding mga indie films gaya ng 'Ang Pagdadala' at 'Gusto Kita With All My Hypothalamus' ay nakakaapekto sa akin. Ang simpleng pagsasalaysay ng buhay, relasyon, at mga pangarap ay talagang nakakaantig ng damdamin. Nabubuo ang hikbi mula sa mga aspeto ng buhay na tila nakakumit sa ating sariling karanasan, at ang mga pelikulang ito ay tila nagiging salamin kung paano tayo naglalakbay sa ating buhay.
Ipinapakita ng mga pelikulang ito na kahit sa gitna ng mga pagsubok, laging may puwang para sa pag-asa at pagmamahal, kaya naman tumataas ang hikbi na nag-iiwan ng tatak sa ating mga puso.