Reminders Tagalog Novels & Stories

Happy Birthday to you~ Sabay sabay nilang kanta. Parang gustong sumabog ng puso ko. Sinurprise nila ako. Nakalimutan kong July 21 nga pala ngayon. Ngayong araw ako ipinanganak, Ngayon ang birthday ko. Dahil sa sobrang daming tumatakbo sa utak ko, Birthday ko, Nakalimutan ko. "Blow your candle na ate Bella!" nakangiting saad ni Ben.

Kinuha ko rin ang cellphone ko at kinunan siya ng larawan. "Remembrance, baka kasi pag gising mo... Limot mo na ako." ***

Agad akong napabangon ng makita si Mommy dito sa loob ng kwarto ko. Umaga na pala... "You look so happy kanina, ano ba ang napanaginipan mo?" Tanong ni Mommy sakin habang inaayos yong mga gamit ko sa school. "Nothing." Mabilis kong sagot. It's just a dream...? No, it's not a dream. You should called it memory Terence! 'Sh*t! What are you thinking Terrence!! Damn, forget her Terrence okay! Two years have past, you should already forget about her!' Paulit-ulit kong saad sa isip ko.

Focus. “Honey, lagi kang mag-iingat,” biglang sabi ni Dad, out of nowhere. Para bang may na-trigger sa isip niya na bigla niya na lang ibinato sa ere ang reminder. “’Wag kang basta-basta magtitiwala sa mga nakikilala mo. Mahirap na, at baka inggit lang pala sa’yo at gusto kang siraan.”

Mabigat nga. "Teka. Papahatid kita. Bakit naman kasi 'di mo muna pinapasok si Fred," anitong luminga-linga sa paligid. "Rain!" Tawag nito at awtomatiko niyang sinundan ng tingin ang tinawag nito. Eek. Si Rain nga na nakikipaglandian sa mga tindera ng isda!

Reply niya with a smiling emoji in the end. "I know that I've been waiting for two years and that's fine, pero gusto ko lang malaman if may patutunguhan ba ito? Huwag ka sanang magalit, takot lang kase ako na baka may makilala ka and I want to know kung may pag-asa pa ba ako o wala na, huwag kang mag-alala dahil anumang sagot ang isagot mo, I'll be fine." Sent Halos hindi ko mapindot ang send button noong unaa pero naglakas loob ako para isend yun.

Mira POV Mabilis lumipas ang oras at diko namalayang labasan na pala. Inayos ko ang aking mga gamit nang makatanggap ako ng text message mula sa pamilyar na number pero hindi nakaregister sa phonebook ko.. FROM UNKNOWN: Sabay na tayong umuwi. Diko na lang yun pinansin dahil galing yun kay Jake. Nakailang message pa ito ngunit hindi ko binasa.

“Today was my birthday, and the present you gave me was beyond everything, Mateo. It will always remain in my mind, in my soul, and lastly in my heart . . .” Kitang kita ko ang pagtagis ng bagang niya. Iwinaksi ko ang paningin ko sa kaniya at ipinikit ang aking mga mata. “I-I forgot.” “Kailan mo ba naalala?” “I-I'm sorry,” “You shouldn't. Dahil nga sa nangyari ay agad akong nakapag-isip.”

sagot nito habang naka yuko. Tumango naman ako at sumandal sa aking upuan. “Okay ganun pala, pero ito lang ang tatandaan mo kahit pa anong pananakot niya na gagawin niya sa'yo sa akin lang maniwala. Nakita mo na ba ako nag tanggal ng tauhan? Always remember that. Paki sulat dito ang oras and then you may go..” utos ko dito at inabot dito ang sticky note ko.

Hindi na kami nagising sa ingay ng lungsod. Nagising kami sa katahimikan—iyong uri ng katahimikan na mas nakakatakot kaysa sigawan, dahil alam mong may paparating. Ang phone ko ang unang umilaw. Isa. Dalawa. Sampu. Isang daang notifications. “Lea,” mahinang sabi ni Miguel, hindi pa man ako nagsasalita. “Huwag mo munang basahin lahat.”