Tagalog Quotes For Friends の小説・ストーリー

biro ko. “Isa din yan,” segunda niya sa akin at sinabayan ng tawa. Natatawa na rin ako sa sinabi niya. “Basta friend, wag mo akong kalimutan kung matagumpay ka na, huh? Babatukan talaga kita kapag mangdedma ka.” “Oo naman, ikaw ang pinakauna kong babalikan kapag mangyari yon.” “Sure yan, ah?” tanong pa niya sa akin.

Paliwanag ko. "Hoy! Ano ka ba! Don't worry about it! Kahit ilang taon ka pang hindi magparamdam, you are still friends, 'no! Ikaw lang kaya ang true friend ko since college dahil iyong iba pero kaplastikan!" Sa tono ng pananalita niya ngayon ay nasisiguro kong nakapameywang itong nakaharap sa salamin. "Oh, kumusta? Kumusta ang bulilit na carbon copy ng masungit na may six packs abs?"

"Thank you, Verl." "No problemo my friend. Ako lang ang sagot sa lahat ng kahilingan mo." Napangiti na lang ako. "Pasensya na ha naistorbo pa kita sa bagay na ganito." "Luhh, beshy baka nakakalimutan mo dugo na lang ang kulang sa ating dalawa. Para na tayong magkapatid. Para ka namang others noh." Napangiti na lang ako at napayuko. Di ko maiiwasang magka-emosyonal dahil sa nangyayari.

Si Kuya Josh na lang ang nag-iisang best friend niya. Wala namang problema kung iisa na lang ang best friend niya at si Kuya Josh 'yon. Aanhin mo naman ang maraming best friends kung hindi naman talaga totoo sa 'yo, 'di ba? Mabuti na ang isa na talagang best friend mo kahit ano ang mangyari. Nararamdaman ko naman na tunay ang pagiging mag-best friends nilang dalawa ng dad ko.

"Pwede ba tayong maging magkaibigan?" Alanganing napabaling ulit sakin si Jj "But..your to old to be my friend po" natawa si Mr.Escalade "It's okay little dude..age doesn't matter if we talk about friendship" "So..can we be friends?" Tumingin sakin si Jj. Nakita kong medyo naiilang siya sa lalaki, nilalaro niya rin ang daliri niya habang kagat ang pangibabang labi

“No, really. Thanks for always being there. You were always a call away.” “I just did what I can do for a dear friend, Jax. Basta ba, balitaan mo ako kung may bagong nagpapatibok diyan sa mala-bato mong puso.” “Well, sorry to burst your bubble, my friend, but that will never happen.”

Buong hanga kong sinabi sa kanya. “Libre ‘yan.” Ngumiti siya. “Sige na. Magpahinga ka na at malayo-layo pa ang Tuguegarao. Gisingin kita kapag stop-over na para makakain ka." "Salamat talaga. Gumaan ang aking pakiramdam dahil sa mga sinabi mo sa akin." "Walang anuman. Ano, friends?” “Talaga?” nakaramdam ako ng saya. “Wala akong ibang kaibigan. Ikaw palang kung gusto mo akong maging kaibigan."

nagtatampong sabi ko. Natawa ito. ["Don't worry, my friend will be gentle.] natatawang sabi nito. Ngumuso ako. Sino ba yung friend niya na yun? ''Ano gawa mo?'' tanong ko para maiba ang usapan. [''Nothing.''] tipid nitong sagot. ''You should bond with your cousins there.'' ["I want to see you."] "I want to see you too." Natahimik ito saglit na ikinataka ko.

Napalunok ako. Hindi na ako kaibigan ng mga 'yon pa. Friends don't forget each other. Nagkawatak-watak kami noong ibang school na ang pinasukan. Siguro kung maaga kong itinigil ang pagkontak sa kanila ay mas maagang naputol ang koneksyon namin. I was always the first to reach out to them. My messages are their reminder of my existence. Kaya noong itinigil ko, nakalimutan na ako.

Panay piglas nila dahil kinikiliti ko silang dalawa. "Anong sabi ni ate? Anong sabi ha? Wag niyong galawin ang aking mga loyal na friends kasi kuntento na ako sa ganyang karami, ok? Kung pipisilin nyo sila dadami at kakalat ang mga alaga ko hanggang dito sa leeg ko, sige kayo. Pangit na nga si ate dadagdagan niyo pa," ginamitan ko sila ng sign language para maintindihan nila ng mabuti ang sinasabi ko.