The Lost Daughter の小説・ストーリー

hindi makapaniwalang tanong ni Madame Diva, at hinawakan niya siya sa magkabilang braso. "This? I had this since when I was a baby. Why, Madame Diva, is something wrong?" concern na tanong ni Lian, acting all innocent. "Since you were a baby? Y-You..." madamdamin na sambit ni Madame Diva, and with her right hand, she caressed Lian's cheek. "Why, Madame Diva?" nagtatakang tanong ni Lian. "Ikaw ang nawawala kong anak. Ikaw..." naluluhang aniya, at niyakap niya siya ng mahigpit as she finally found her long lost daughter.

“Dahil sa iskandalo ng ng kumpanya at pagkakasangkot nito sa ilegal na gawain, tuluyan nang nawalan ng pag-asa si Daddy.” Mabigat akong napalunok. “Hanggang sa kitilin niya ang sarili niyang buhay.” Nanginginig ang boses ko sa mga huling salitang lumabas sa bibig ko. “At si Mommy...” Napapikit ako sandali bago ko ipinagpatuloy. “Hindi niya kinaya ang pagkawala ni Daddy. Sinundan niya rin siya.” Tahimik ang buong sala.

Habang sa harapan ko, unti-unting namumuo ang luha sa mga mata ni Vivian. “Perla…” nanginginig niyang saad. “About twenty years ago… we lost our daughter.” Bahagya itong napahinto. Parang hirap na hirap balikan ang alaala. “Our precious daughter… Jasmine.” Bumaba ang tingin nito sa sahig habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamay. “We attended a charity gala that night,” pagpapatuloy ni John. “Kasama namin ang anak namin at ang nanny niya pero sa gitna ng event…” Bahagya siyang napapikit na tila ba pinipigilan ilabas ang damdamin, “…nawala sila.”

Nalulungkot siyang malaman na nagkaroon siya ng amnesia, ngunit kahit paano’y masaya siyang malaman na buhay ang anak niya. “Yes…” “Where is she? She’s alive. Does that mean inalagaan niyo siya?” Sunod-sunod ang pagtulo ng luha sa mga mata ni Lucky. Oh, gosh! Hindi niya mapigilan ang sarili, halo-halo ang emosyon niya. All this years, hindi niya alam… Gosh! She has a daughter. “Your daughter is alive, but she’s not under our care.” Isang malalim na buntonghininga ang pinakawalan ng ama ni Lucky. “She’s under the care of his father.”

The lady laughed and pointed her fingers at him. "You resurrected your daughter using the black magic, right?" Kaagad namang naguluhan si Lucian rito kaya naman lumapit ang babae rito at hinawakan ang noo nito. Aapila na sana si Lucian nang biglang naging blanko ang isip nito. "Hmm... that's what happened. You sacrificed your life and memories that you have with your daughter for her to be resurrected," she said to herself and smiled.

tawag nito sa akin. Hindi na ako nagdalawang isip at naglakad papalapit sa kanya sa gitna. Ramdam ko ang pagsunod ng tingin sa akin ng lahat ng naroon. Nang makarating ako sa gitna ay dahan-dahan akong hinarap ni Victoria sa lahat habang may malawak na ngiti sa labi niya. “Everyone, I’d like to introduce you to my only daughter, Aeris Steele. Totoo na ‘to this time. She’s not a fraud, she’s really our long-lost daughter,” pag announce niya sa harap ng lahat.

Kaya sinugod ako ng kanyang kapatid at binugbog. Kinumpronta ako nito dahil sa nangyari sa resort. Hindi pa din umuuwi si Samantha sa kanila at lahat ay nag-aalala na. Lumipas ang isang linggo at natagpuan nalang namin ang sasakyan na ni Samantha sa ilog pero wala siya.Hindi ko alam ang gagawin ko sa nalaman ko. Sobra akong na depressed sa nangyari. Ako ang sinisisi nila sa lahat ng nangyari. They conclude that Samantha is gone dahil na rin sa nakita ang sasakyan niya sa ilog. Nagluksa ang pamilya niya at hindi din nila ako kinakausap kahit anong pilit ko. Samantha is not dead, she's not.Hindi ako nagluksa because I know she is alive.She is just out there, maybe waiting for me.

Na kung sakaling darating ang araw na ito mismo ang aayaw sa akin maging malakas ako at makayanan ang lahat ng bagay. He never left me kahit pinagtitinginan na kami ng mga tao dahil sobrang lakas ng mga iyak. He comforted me and never left my side. Nakahanap ako ng kakampi sa kanya nung gabing yun kaya kahit ilang taon man ang lumipas hinding-hindi ko makakalimutan ang kabutihang ginawa niya sa akin. "Can I have a hug from my long lost daughter?"

Ito rin ang nagdala sa akin sa kwartong bakante. "I'm not staying here, my daughter is." Wika ko. Napansin ko ang dahan-dahang pagkawala ng ngiti ng babae. Napailing ako. At bahagyang kumurba sa labi ko ang mapaglarong ngiti dahil sa malaswang naiisip.

"Na kahit gaano kagulo ang nakaraan ko, inakay pa rin ako ng tadhana pabalik sa 'yo." "Daddy! Ami! Gising na po ako!" A small, energetic bundle came rushing into the kitchen. Lirielle, our beautiful five-year-old daughter—the miracle baby everyone thought was lost during that horrific night ran straight toward my legs in her cartoon pajamas. I laughed a sound that was pure, light, and completely free from the burdens of my past. I easily lifted my daughter into my arms, burying my face in her neck, making her giggle uncontrollably.