Tira Bumilangit

Avery Cruz, 20 years old. Lahat ay gagawin para mabigyan ng magandang buhay ang pamilya at matustusan ang pagpapagamot ng kaniyang inang may breast cancer. Isa lang ang naisip niyang agarang solusyon sa kaniyang problema, yon ay ang ibenta ang sarili kay Travis Axel Dela Torre, 32 years old. Isang batang bilyonaryo at tagapag mana ng mga Dela Torre. Sa halagang 30 Million na alok nito ay pumayag siyang maging babae ni Travis. Walang hindi ginusto si Travis na hindi niya nakukuha. When he saw Avery, ginusto niyang mapasakaniya ito. Gamit ang kaniyang pera, nakuha niya ito at naikama! Ngunit paano kung sa pag tira niya sa bahay kasama si Travis ay matuklasan niyang kapatid pala ito si Simon Anthony Dela Torre, 22 years old. Ang lalaking matagal na niyang pinapangarap? Paano kung kelan kinakasama na niya ang kuya nito ay saka naman nagpakita ng damdamin para sakaniya si Simon? Isang pagtataksil nga ba ang mabubuo para sa isang makasalanang pag nanasa? Ano/Sino nga ba ang mas higit na magiging matimbang para kay Avery? Puso o salapi?

Tiga hari sebelum pernikahan, aku baru tahu bahwa Felix telah memindahkan lokasi pernikahan dari rumah nenekku di Wilayah Silea menjadi kastil Span kesukaan cinta pertamanya. Aku langsung mencari dia untuk bertanya, tapi malah mendengar dia mengeluh pada temannya, “Untung saja selera Tania bagus, kalau nggak aku pasti akan ditertawakan seumur hidup.” Temannya mengingatkan, “Bukannya kamu sudah janji mengadakan pernikahan di rumah neneknya? Kamu nggak takut dia marah dan nggak jadi menikah?” Felix langsung tertawa meremehkan dan menjawab, “Grup Tira sudah hampir bangkrut. Menikah denganku adalah satu-satunya jalan hidupnya. Dia nggak akan berani bertaruh.” “Aku sudah menyuruh pihak penyelenggara meneleponnya. Mungkin sekarang dia lagi panik mengganti tiket pesawat.” Amarah dan rasa tidak rela memenuhi dadaku. Aku menggigit bibir, lalu pada akhirnya memilih pergi begitu saja. Tiga hari kemudian, pernikahan di kastil itu tetap berlangsung. Aku tak mengganti tiket dan juga tidak muncul. Aku justru berada di halaman tua rumah nenekku, bertukar cincin dengan pria lain. Sampai sekarang, Felix masih tidak mengerti. Aku menikah dengannya bukan demi jalan keluar, tapi karena cinta sepuluh tahun lamanya. Namun setelah terbangun dari mimpi itu, aku juga berhak memilih hidup yang lain.

« C'est une idiote. C'était aussi simple que de baiser. » Lucien eut un sourire narquois et mon cœur se mit à battre la chamade, surtout lorsqu'il commença à s'avancer vers moi avec une intention meurtrière. Que se passait-il ? Que voulaient-ils dire par là ? « L-Lucien, pourquoi est-elle là ? » balbutiai-je, la gorge serrée, tandis qu'il se penchait pour m'attraper par le cou. Malia rit tandis que je luttais pour respirer, mes voies respiratoires bloquées par l'étreinte de Lucien qui resserrait son emprise. Il me souleva au-dessus de la falaise et je me retrouvai suspendue dans le vide, une terreur m'envahissant à la vue de ma mort imminente. Je me débattais, griffant sa main, essayant de le dissuader de me lâcher, lorsqu'il me projeta violemment contre l'arbre le plus proche. Je crachai du sang en m'écrasant contre l'arbre, mon corps meurtri par la douleur, avant de m'effondrer au sol. J'essayai de parler, mais ma bouche était trop lourde. Mes yeux s'écarquillèrent d'incrédulité tandis que Lucien sortait un couteau aiguisé. Il m'ouvrit la bouche et me tira la langue, sous le regard amusé de Malia qui me montrait du doigt avec un sourire suffisant. J'étais encore sous le choc. Que se passait-il ? Lucien était-il manipulé ? « Je te rejette, Nadia, comme compagne et future Luna », grogna-t-il en me tranchant la langue.

A queridinha de infância do meu marido, a doce e intocável Carla, sofreu queimaduras com água fervente. E, como castigo pelo que ele acreditava que eu tinha feito... Ele me trancou viva dentro de uma câmara de vapor, pequena demais pra eu sequer me mexer. Aumentou o fogo ao máximo. — A dor que a Carla sentiu, você vai sentir mil vezes pior! — Ele gritou, com os olhos cheios de ódio. Presa naquele espaço sufocante, o ar ficou pesado, quase impossível de respirar. O calor queimava por dentro, como se estivesse me cozinhando viva. Eu chorava, implorava por piedade: — Eu vou morrer! Por favor, me tira daqui! Mas ele... Ele apenas segurou Carla nos braços e saiu sem olhar pra trás. — Fica tranquila. Você não vai morrer... Mas só assim vai entender o que ela passou. Meus gritos de desespero ecoavam abafados dentro da câmara. A água borbulhava sob meus pés, lançando respingos ferventes contra minha pele. A dor era insuportável. Minha voz foi sumindo... Engolida pelo calor. Enquanto isso, ele curtia uma viagem internacional com Carla, sorrindo como se nada tivesse acontecido. Uma semana depois, ao voltar, lembrou de mim como quem se lembra de uma encomenda esquecida: — Aquela vagabunda já deve ter aprendido a lição. Podem soltá-la. O que ele não sabia... É que dentro daquela câmara abafada, onde a água já tinha secado e o vapor cessado, o que restava de mim... Já estava sendo devorado por vermes.

Galing ako sa mayamang pamilya. Pero hinde ko ikinasaya ang maging mayaman. Alam nyo kung bakit?. Basahin nyo ang bawat chapters at malalaman nyo ang sagot dyan. Isa lang akong medyo madaldal and medyo tamad mag basa and sweet and mapang asar na girl hihi. Oo medyo lang kaya wag kang umangal baka sampingilin kita tsk!!. Joke lang hehe. Isama na din natin ang pagka pilosopi ko hehe. At medyo lutang din. Medyo malambot din ulo ko!!. Nag sasabi lang ako ng ugali ko. Nag aaral ako sa isang unibersidad na nag ngangalang SCU(south campus university) I'm 19y/o naka tira sa lupa hehe. Char lang. * At merong hinde ko inaasahang mangyari sa buhay ko as in talaga. Kinasal ako nang hinde ko alam. Dahil nga sa tamad akong mag basa kaya pirma na lang ng pirma ng kung ano anong documents. At ito ang napala ko. Aksidenteng naikasal ako sa isang business man or tawagin nadin natin siyang CEO. Na masungit. Medyo lang hah!!. At meron din naman syang ka sweetan minsan mwehehe. Sa totoo lang talaga random yung reaction nya. At ito yun!. Angry. Sad. Happy.(minsan nga lang pag nasa mood sya) Hayst tagalugen nalang natin. Alam kong nahihirapan mag english si author. Right author?. (A/n: Tama ka, kaya wag mokong pahihirapan dito!! ) Oh wag nagagalit author baka high bloodin ka nyan eh haha. (A/n: oks lang yan mahaba haba pa naman pasensya ko sayo!!) Ang OA mo author haha!!. Okay. Balik tayo sa sinasabi ko ayaw kong ma istress si author baka hinde nya matuloy tong kwento ko eh huhu. * So ayun na pala lahat ng reaction nya wala na palang iba hehe. * At alam nyo bang hinde lang sya basta basta isang business man!!. Isa din syang...... Isa..... Syang..... Halaaaaaa...... MAFIA BOSS!!

Toda véspera de Natal, o herdeiro da família mafiosa Marco, Adrian Marco, deve seguir a tradição da família: sortear um nome para decidir se pode se casar comigo ou não. Porque eu, Irene Cast, não nasci na máfia. A menos que ele tire o papel com o meu nome, ele não pode me tomar como esposa. Por quatro anos, Adrian sorteou quatro vezes. E nenhuma vez saiu o meu nome. Sempre acreditei que ele brigava com a família por minha causa, que estava disposto a arriscar perder o posto de Don só para me escolher. Toda vez que falhava, ele me abraçava com força e sussurrava: – Tudo bem. Sempre tem o ano que vem. E eu o amava tanto que doía. Doía a ponto de eu aceitar esperar, ano após ano. Este ano, eu disse a mim mesma: Se ele ainda não tirar meu nome… vou trocar o resultado em segredo. Cheguei de mansinho à porta do escritório de Adrian e ouvi seu irmão mais novo perguntar: – Don… todo ano você tira o nome da Irene. Por que finge que não saiu? É porque você ainda não conseguiu deixar a Sera ir? E ele apenas respondeu, com a voz fria: – A Sera precisa de mim para algo urgente. Faça como sempre: troque o nome da Irene por um papel em branco. Ele saiu sem olhar para trás. Em vez de trocar, o irmão jogou o papel em branco no lixo, deixou o papel com meu nome sobre a mesa e saiu apressado atrás de Adrian. Entrei no escritório, peguei o papel em branco do lixo e substituí pelo que tinha meu nome. Observei meu próprio nome cair na lixeira. Adrian… eu não quero mais esperar e casar com você. Vou te conceder a sua escolha.