Unapologetically Novels & Stories

anas niya ng maramdamang may namumuo na naman sa kanyang puson. “Don’t resist. Just let it go,” husky ang boses na wika nito. Mas trumiple pa ang bilis nito. Hinuhugot nito ang pagkalalaki nito at ipinasok na naman nito iyon ng madiin. He hit the right spot. Halos paulit-ulit nito iyong ginagawa.

Unti-unti iyong kumalma. "Are you crying? Nagpapaawa ka ba? Nagpapakonsensya ka ba kasi inakusahan kitang tumakas?" Sarkastiko akong natawa. "Wala ka nga talagang puso. Sarili mo lang 'yong iniisip mo at 'yong kayamanang ipamamana sa 'yo."

Samantala ang kanilang ina ay katabi ng kanilang ama sa driver's seat. ~~~ "Hindi natin kailangang mag-agawan. Napakasarap isipin na hindi natin kailangang mag-unahan. Hindi tayo mauubusan ng biyaya sapagkat sa bawat isa sa atin ay may nakalaan. Kaya may batayan 'yong sinasabi ng karamihan na: Kung para sa 'yo, para sa 'yo. Kung hindi para sa 'yo anuman ang gawin mong pilit hindi ibibigay sa 'yo. At kung sakaling ibigay man siguradong ikalulungkot mo. Ngunit kung para sa 'yo, ano mang gawing pilit ng ibang tao na maagaw ito darating at darating iyon sa 'yo. Para lamang sa 'yo."

Words with sugarcoated, but with sour meaning, hindi nya ko madadaan sa paganyan ganyan nya. “Hindi ka sanay sumunod, i told you not, you still pursue kung ano ang gusto mo.” Tanging nasabi ko nalang bago umalis. I’m mad right now, ayoko sa lahat yung hindi sinusunod kung ano ang sinabi ko. I hate it when everything isn’t flowing as what i had planned. That’s me. Yeah, great. —