Novel & Cerita I Can't Take It Anymore

I just can't take this. Sa hindi malamang dahilan, hanggang ngayon ay hindi pa ako umiiyak.

Inisang tungga niya ang natitirang laman ng alak sa boteng hawak. "But isn't that what already happened? Mas malala pa nga dahil pinatagal mo pa at hindi ikaw mismo ang nagsabi." Pahayag naman ni Ranz. "I wanted to explain but she didn't let me. She just wanted me out of her life. And it hurts." Ngumiti siya ng mapait. "I think my plan fired back to me. Fuck! Karma is really a bitch." Tinapik ni Jesther ang balikat niya. "You know bud, you should take my advice when I'm being serious like that. It'll always help."

Did someone take it off for me? Arggh. So frustrating.

Biglang tumulo ang aking mga luha, na agad ko namang pinahid. Bakit nga ba ako nasasaktan ng ganito? Tanong ko sa aking sarili. Hindi na siya si Alex. Wala na si Alex sa katawan niya, pero bakit apektado pa rin ako sa mga ginagawa niya? Bakit parang nagseselos ako? Hindi ko na kinaya ang ganitong mga isipin, so I shut down my laptop at humiga ako sa kama. Gusto ko ng matulog, at sana kinabukasan hindi ko na maalala pa na nasaktan ako ngayon.

"I...I... I CANNOT BE STOPPED!" I will kill you, Vulture!

"Huwag mong ipilit iyong relasyon niyo sa bwesit na problemang 'to! Walang magagawa iyang nararamdaman niyo! Walang silbi iyang pagmamahalan niyo dahil magpapatayan lang din naman kayo sa huli!" Parang matutulis na kutsilyo ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Sandy. The pain is just too much that I could no longer breath and talk. The only thing I could do is to cry. I tried to compose my self many times, but I couldn't, the pain was just too destructive! "Y-You need to leave the black swan as soon as possible." "N-No." "Ate, ano ba! Gusto mo ba talagang mapahamak ah?!"

Wala akong mapupuntahan, wala akong matatakbuhan. “I a-am tired of my life...” saad ko sa gitna ng paghikbi. “I want to end this miserable life.” Tumulo ang mga luha ko. At kasabay ng pagyakap sa akin ni Trinity ay ang malakas na paghagulhol ko. My life is over. It ended long ago. I don’t know why I am still breathing. Lalaban pa ba ako? Pero paano? Kaninong kamay ang hahawakan ko?

Kaya wala akong choice kung hindi ang maghintay sa kaniya rito. Tulala ako pero hindi mapakali. Sunod-sunod na problema na ang dumadating at hindi ko na malaman kung paano masusulusyunan ang lahat ng ‘yon. I am getting tired but of course, I am not allowed to give this up. Tatapusin ko ‘to kahit anong mangyari.

Hindi naman naghihiwalay ang mga mata namin na kanina pa magkahugpong. “But I can’t do it anymore, Max. Hindi ko na kayang itago ang nararamdaman ko. Nagtiis na ako and I can’t take it anymore.” sabi pa niya at hindi ko naman mapigilan sng sarili ko na hindi mapaluha Pareho pala kami ng nararamdman ni Xavier. Matagal na kaming nagtitiis at siguro hindi naman masama na pagbigyan namin ang aming mga sarili.

Na parang isa akong kahihiyan sa kanila? I can't handle this anymore. I don't want them to took my freedom. I'm still young, marami pa akong pangarap. Ni hindi ko nga pinangarap na magpakasal! Sobrang sakit! Patuloy pa ring tumutulo ang mga luha ko, habol hininga akong nakatingin sa kanila. Gusto kong magwala, sumigaw sa galit at sakit na nararamdaman ko. Napatigil ako at dahan-dahang yumuko. There's always an option.