I Can't Take It Anymore 소설 & 이야기

Tinapak-tapakan at hindi ako tumigil hangga't hindi pa ako nakukuntento. "P*ta!" mariing sambit ko at napahilamos gamit ang aking palad. Sobrang nakaka-frustrate ang sitwasyon na meron ako ngayon. Gusto kong mag mura nang mag mura hanggang sa gumaan ang loob ko, pero wala... kahit anong gawin ko ay wala talagang magbabago. Ang tanging magagawa ko lang ay harapan siya kahit na ayaw ko, kailangan kong tanggapin na wala akong takas sa kanya, hindi ko siya maiiwasan dahil darating ang araw na magiging parte na siya ng pamilya.

"Akala ko iba ka sa kanya, y-you ruined m-me ag-gain ano bang kasalanan ko ha? Patayin mo nalang kaya Ako? Just kill me now, I- I don't want to feel like this, j-just kill me already" Umiiyak na sambit ko habang lumuluhod sa harapan niya. I am tired and drained. Kung mabubuhay man Ako Ng naka kulong sa bahay niya, I better fall asleep and be dead forever to ease the unbearable feeling I am having right now. "V-vyelle-"

Inisang tungga niya ang natitirang laman ng alak sa boteng hawak. "But isn't that what already happened? Mas malala pa nga dahil pinatagal mo pa at hindi ikaw mismo ang nagsabi." Pahayag naman ni Ranz. "I wanted to explain but she didn't let me. She just wanted me out of her life. And it hurts." Ngumiti siya ng mapait. "I think my plan fired back to me. Fuck! Karma is really a bitch." Tinapik ni Jesther ang balikat niya. "You know bud, you should take my advice when I'm being serious like that. It'll always help."

Biglang tumulo ang aking mga luha, na agad ko namang pinahid. Bakit nga ba ako nasasaktan ng ganito? Tanong ko sa aking sarili. Hindi na siya si Alex. Wala na si Alex sa katawan niya, pero bakit apektado pa rin ako sa mga ginagawa niya? Bakit parang nagseselos ako? Hindi ko na kinaya ang ganitong mga isipin, so I shut down my laptop at humiga ako sa kama. Gusto ko ng matulog, at sana kinabukasan hindi ko na maalala pa na nasaktan ako ngayon.

O baka ginagamit lang nila ang bata. Napakabilis ng pangyayari kaya hindi ako dapat magpapadalos. Tama na na nakita nila ako kaninang naging mahina pero ngayon hindi na ako pwedeng magpakita na kaya lang nila ako muling apakan. I JUST CAN'T. I just want to make sure everything. Ayaw kong matrap sa mga bitag nila. Masyado na akong nadala para hayaan ang sarili kong mapahamak muli.

Mas lalo akong na-frustrate at nagawa ko na sabunutan ang aking sarili dahil doon. Si Thirdy. Masyado na niya ginugulo ang isip ko pati na ang normal ko na pamumuhay. I cannot be like this forever and I have to something this before it's too late. I have to do some rectification of a situation now. . .

"Huwag mong ipilit iyong relasyon niyo sa bwesit na problemang 'to! Walang magagawa iyang nararamdaman niyo! Walang silbi iyang pagmamahalan niyo dahil magpapatayan lang din naman kayo sa huli!" Parang matutulis na kutsilyo ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Sandy. The pain is just too much that I could no longer breath and talk. The only thing I could do is to cry. I tried to compose my self many times, but I couldn't, the pain was just too destructive! "Y-You need to leave the black swan as soon as possible." "N-No." "Ate, ano ba! Gusto mo ba talagang mapahamak ah?!"

Wala akong mapupuntahan, wala akong matatakbuhan. “I a-am tired of my life...” saad ko sa gitna ng paghikbi. “I want to end this miserable life.” Tumulo ang mga luha ko. At kasabay ng pagyakap sa akin ni Trinity ay ang malakas na paghagulhol ko. My life is over. It ended long ago. I don’t know why I am still breathing. Lalaban pa ba ako? Pero paano? Kaninong kamay ang hahawakan ko?

Kaya wala akong choice kung hindi ang maghintay sa kaniya rito. Tulala ako pero hindi mapakali. Sunod-sunod na problema na ang dumadating at hindi ko na malaman kung paano masusulusyunan ang lahat ng ‘yon. I am getting tired but of course, I am not allowed to give this up. Tatapusin ko ‘to kahit anong mangyari.

Hindi naman naghihiwalay ang mga mata namin na kanina pa magkahugpong. “But I can’t do it anymore, Max. Hindi ko na kayang itago ang nararamdaman ko. Nagtiis na ako and I can’t take it anymore.” sabi pa niya at hindi ko naman mapigilan sng sarili ko na hindi mapaluha Pareho pala kami ng nararamdman ni Xavier. Matagal na kaming nagtitiis at siguro hindi naman masama na pagbigyan namin ang aming mga sarili.