Unapologetically Novels & Stories

Marahang hinaplos ni Anna ang pisngi ng binata at saka ito kinulong sa kanyang mga palad. “We can't undo what's already happened; it's in the past. What matters now is accepting it and focusing on what brings us joy. We're all flawed and may unintentionally hurt each other sometimes. But if we communicate openly and honestly about our feelings, we can understand and forgive each other,” mahinahong wika ni Anna sabay ngiti. “Nothing beats the strength that comes from clear and open communication.”

Legitimacy. Isang salitang gustong-gusto ng mga taong tulad niya. Ginagamit kapag mas mahalaga ang dugo kaysa sa hirap. Kapag walang saysay ang resulta kung wala kang tamang apelyido na nakadikit sa pangalan mo. Lahat ng meron ako, itinayo ko nang wala sila. At mananatili akong ganon. Hindi ako nagmana ng tagumpay… Pinaghirapan ko ito.

Okay lang sana kung kasama ako ng mga ito, mayroong aawat at papagitna sa mga ito, kaso wala nga, ang mga ito lang kasi ang magkasama, free na free ang mga itong magbardagulan anytime na gustuhin ng mga ito. "Hindi iyon magre-resign, believe me. Matiyaga at matibay ang loob ni Apol," tila ba siguradong-sigurado na turan nito. "Paano kung mapuno na 'yon at 'di na makayanan? Tao lang din si Apol, mom."

Masyadong mahal ang mga bilihin sa ngayon at kung nanaiisin pa niya na umupa ay siguradong lahat ng kikitain niya sa trabaho ay mapupunta lang doon. "Alam ko naman 'yon pero kasi... Nakakahiya naman sa tao." Ramdam ni Phana ang hiya sa sarili dahil sa sitwasyon niya. Wala na rin naman siyang mapapagpilian kung sakali. Maganda ang inaalok ni Dylan kaya kung ibang ibang tao lang na kagaya niya ay nahihirapan, siguradong susunggaban na kaagad ang inaalok nito.

Thank u for hurting me Thank u for hurting me Thank u for hurting me Umalingawngaw un sa utak ko. Paulit ulit un pumapasok sa isip ko ng sinabe un ni Aki na nababasag ang boses. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Namanhid ako sa kinatuyan ko. Hindi ako makagalaw habang nakatingin sa annulment paper na kasulukuyang hawak ko. Pilit kong tinatanggap sa sistema ko. Ito na, ito na ung hiling na ko, ito na ung gusto kong mangyare ang makalaya sa kanya pero f*ck parang hindi ko matanggap. Hindi matanggap sa isip ko, sa puso ko, sa lahat hindi ko matanggap. Nanginginig ang kamay ko habang nakatingin parin sa annulment.

Imposibleng hindi nila ito ipinaalam sa kanya sa oras na ito, maliban kung may nangyari sa negosasyon. Gayunpaman, sa sandaling ito, bigla niyang gustong marinig ang opinyon nito. “Ito…” Medyo nag-aalangan ang boses niya. Agad na kinuha ni Arya ang mga salita, "Alam ko na marahil ay mayroon pa akong maraming puwang para sa pagpapabuti ng aking reputasyon, ngunit kapag nakita ko ang UNIC, iisipin ko ang aking sarili. Hinahayaan ako ng ideolohiya ng tatak na ito na makita kung ano ang tiyaga at paninindigan. Kumpiyansa din ako na kaya kong maging isang natatanging tagapagsalita.”

Aniya. "I am. This is my happy face." "Para ka kayang namatayan." "Mamatayan talaga tayo dito kapag hindi mo ako tinantanan." Seryoso na talaga ang dalaga. "Okay. Okay. You won. I'm so sorry. First time kitang nakitang napikon---nadala lang ako...cheers?" He raised his can. "Cheers to what?" "To our friendship." Napangiti ito. "Cheers."

Now, I’m gonna tutor these students with this jerk! Kung hindi lang sana ako nagpadala sa galit ay wala sana ako rito. I just bought myself a one-way ticket to the guidance office, by having a cat fight with Anastasia. Sino ba naman ang hindi magagalit kung mapagbintangan at pasaringang ‘malandi’ ang bestfriend mo kahit wala naman talaga pruweba.

"Ayaw mo bang gamitin ang apelyido ng ama ng anak mo?" Saad ng ina. "Ayoko po, kung pwede ay ilihim natin sa kanya na may anak kami. Ano pang rason pag nalaman niya ang totoo? Matagal na niya akong iniwan?" Matigas nitong sabi sa ina. "Kung yun ang gusto mo ay sasang-ayun ako, atin lang ang pinakamaganda kong apo." Sambit nito habang nakangiting minamasdan ang kanyang apo.

“This place was a market before.“ ani Zeke at umupo ito sa damo. Sumunod ako sa ginawa, sabay naming pinapanood ang mga tao sa di kalayuan na nagsisindi ng mga iba't ibang hugis ng paper lantern. The cold breeze touched my face as I didn't removed my gaze at the horizon. The sky was already darkening but the color of orange sunset hasn't completely disappeared. “This market know no nation, nor race. Kahit sino'y pwedeng pumunta rito upang makipagkalakal. This market was a symbol of unity despite the differences of people.“