Unbearable Novels & Stories

anas niya ng maramdamang may namumuo na naman sa kanyang puson. “Don’t resist. Just let it go,” husky ang boses na wika nito. Mas trumiple pa ang bilis nito. Hinuhugot nito ang pagkalalaki nito at ipinasok na naman nito iyon ng madiin. He hit the right spot. Halos paulit-ulit nito iyong ginagawa.

out of the blue niyang tanong. “Nasa beach tayo, wala sa bahay para hindi magwim suit. “Take that shirt off. Anong sense na ako lang ang masusunog dito? irritable niyang sabi. “Lahat halos dito walang suot.” dugtong pa niya.

Dalawang back pack naman ang kay Marlyn. "Kelangan talaga, yun. Life is so cruel. You don't know what could go wrong. Kaya dapat advance kang mag-isip. In that way, handa kang harapin lahat ng possibilities." "That's deep...parang ang lalim ng pinanghuhugutan mo." "Actually..." "Tell me about it." Napabuntong hininga ito. Saglit na nag-atubili. "I felt cursed." "Bakit mo naman nasabi yan?"

dagdag ko. Naramadaman ko ang likidong lumalabas sa aking mata kahit na ako'y nakapikit. "Napapagod na akong mag panggap na hindi ko kailangan ng mga material na gamit na gustong gusto kong mayroon ako, napapagod na akong kumain kahit na hindi ko naman gusto iyong ulam. Bata pa lang ako ay kailangan ko ng intindihin ang buhay na binigay sa akin ng diyos, noon. Iniisip ko na mag babago pa, na mababago ko pa. Pero ngayon? Ubos na ang natitirang pag-asa sa puso ko para mag patuloy pa sa buhay na hindi ko naman hiniling na magkaroon ako," umiiyak kong sabi.

Lalo na't hanggat hindi nahuhuli ang Kent Zhang na iyon, hindi ko masasabing ligtas kami. Ang lalaking iyon ang banta sa mga buhay namin. Kaya sana lang talaga magwakas na ang kasamaan niya. “Yes baby… safe na tayo.” Kahit alam kong,Hindi pa. Kailangan kong sabihin iyon ng sa ganun hindi siya mag alala. Ayaw kong maulit na naman ang nangyari few days ago. Kung saan muntik na siyang magkaroon ng trauma kung di naging maagap ang mga tauhan ni Abe.

Sa tahanan na kaniyang tinutuluyan, hindi kamag-anak ang trato sa kaniya kundi katulong, and she is enduring it up until now dahil wala siyang choice. Until now ay mabigat parin sa loob ni Sofia ang panibagong rejection na natanggap niya kahapon just because she was short of height. Kung pagbabasehan sa credentials niya at hindi sa height niya, Sofia can assure that she can excel in his job that a tall person can do.

Ganito pala ang piling ng nagmamahal ngunit hindi maaari. Ang sakit-sakit. Sobrang sakit. Sa sobrang sakit parang gusto ko na lang tapusin ang lahat sa pamamagitan ng pagpigil sa aking hininga, ngunit hindi naman iyon ang solusyon sa lahat. Kailangan kong maging matatag at maging masaya dahil sa naging desisyon niya. Kailangan ko rin tanggapin na wala na.

Wala akong salita na masabi sa mga oras na ito dahil hindi ko alam kung paano siya matutulungan para maibsan ang sakit na nararamdaman niya. “How fucked up life can be? Biruin mo sa laki ng mundo, buhay pa natin tatlo nila Colton ang naisip na paglaruan. Sa dami ng puwede na mahalin, bakit sa iisang babae pa kami nagkagusto ng kapatid ko? How insane can that be?”

I can't withstand it anymore. Sinigurado ko na walang makakapansin sa aking paglabas. Bitbit ang beer in can, tinungo ko ang pintuan sa likurang bahagi ng bahay. Kalat na ang dilim sa labas. Imagine, I endured it for almost a day. They're all having fun as if they didn't hurt me. Have they forgot, or just pretending that they don't remember?

narinig ko na namang wika nito kaya Wala sa sariling napahilamos ako sa sarili kong mukha dahil sa matinding inis Shit, hindi kayang tangapin ng pride ko na sa hitsura naming ito, napagkamalan kaming budol ng kutong lupa na ito! Nasaan na ba si Ate Brittany, bakit ito nag hire ng babaeng walang common sense?