Urban Legend In Philippines の小説・ストーリー

Agad na sumeryoso ang mukha nito at kinuha ang mga papel sa sofa. "After a series of hacking into the database of dog breeders here and abroad, I finally narrowed them down to three persons who all have Tibetan Mastiff dogs and a travel history here in the Philippines eight years ago. The first individual I identify is Kristine Han but I dropped her off because she only stayed here in the country for a day. Next is Hans Reeves. This one's fishy but I let him slide. He's from the US and only came here to give his puppy to our last person of interest, Lagma Rey." I straightened my back after hearing his name. "Lagma Rey. Lagma Rey. Saan ko ba narinig ang pangalang iyon?"

Sabi nga ni Kuya Phillip, “Harapin mo ang iyong problema ng malaman mo ang tamang kasagutan o solusyon dito. Face your fear, face your problem!” Panay pa rin ang tawag sa akin ni James na hindi ko talaga sinasagot. May text pa nga siya sa akin na, “I know nasa La Union ka! Please come home!” Kaya naman, pagkaraan ng dalawang araw ay nagpasya na akong umuwi. Linggo ng umaga ng umalis ako ng La Union. Maaliwalas pa ang panahon. Pero, pagsapit ko sa Bulacan ay bumuhos ang napakalakas na ulan. Basang basa na ang motorcycle suit ko at halos zero visibility na ang NLEX kaya nagpasya akong tumigil muna sa isang gasolinahan para magpatila ng ulan. Mabuti na lang at may mga fastfood stores sa gasolin

biro nito at nagpaalam na. Tamemeng sinundan niya nang tingin ang lalaking lumabas sa pintuan. He's unbelievable. He didn't even give her time to think it over. Mukhang mapapasubo siya sa agent na iyon. Binuksan niya ang envelope at sinilip ang laman. Mapa iyon ng lugar na pupuntahan niya. Nephilim City, formerly Andromida estate is an island that lies near the border of Philippine National territory and part of La Salvacion Province. It is a fast-growing city officially owned and developed by the Andromida family.

Dahil madami na siyang iba't ibang naranasan sa paglipas ng madaming taon sa kanyang buhay. Mas maaga ng tatlong araw ang uwi nila ngayon sa Pilipinas kaysa sa inaasahan ng kanyang mga magulang. Plano kasi niyang bisitahin muna sa Manila ang kanyang mga kaibigan doon na matagal na niyang hindi nakikita. At isa pa ay gusto din kasing makita at makasama ni Ethan ang anak nila, kaya sa loob ng tatlong araw ay doon muna uuwi si Eros kina Ethan, habang siya ay doon naman mag-iistay sa kanyang kaibigan. Si Nanay Lucy naman ay uuwi muna sa kanyang pamilya at susunod na lamang sa kanila ni Eros sa probinsya pagkatapos ng walong araw.

pagrarason niya. “Bakit, ano ba ang tingin mo sa sarili mo? Si superman?” “Hindi, major. Isa lang akong police na walang ibang ginusto kundi ang magkaroon ng kapayapaan sa San Andres. Nababalot na kasi roon ng takot ang mga tao dahil sa pamiminsala ng mga Crying Ladies. Saka ang ipinagtataka ko lang po bakit apat lang po kami na naka-assign doon samantalang maraming krimen ang nangyayari doon?”

Pagkauwi galing hospital agad siyang nagliligpit ng mga gamit. "Mom, where are we going? Why niligpit mo mga gamit natin? Aalis ba tayo?" inosenteng tanong ni Leanne. Hindi pa niya nasabihan ito na uuwi na sila ng pinas. "Honey, would you like to move to the place where your mom used to live?" Naalala niya ang tanong nito noon kung saan siya ipinanganak at lumaki. "Yes mom, and you said you live in the Philippines. I also want to live there, mom. I've seen on the TV how beautiful the Philippines is. So I want to move there too."

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Nagkanya-kanya na sila ng mundo: yung dalawang Hapon, sinasabayan ang lyrics ng kanta; yung iba, abala sa paglalaro ng Mobile Legends, at samut-saring mura ang maririnig mo mula sa kanila. Makalat ang lamesa, puno ng bukas na junk food, mga boteng walang laman na nagkalat sa sahig, may mga vape at upos ng sigarilyo, at higit sa lahat, napansin ko ang mga nakakalat na puting stick sa isang upuan. Kahit hindi ko tanungin, alam kong marijuana iyon.

Hindi niya maikaila na namiss niya ang mga kagaguhan ng mga ito. "Wait. Are you in Philippines already?" Pasimple niyang sinulyapan ang screen ng kanyang cellphone at nakita si Reeve na sinisilip siya, pati ang background niya. "What the fudge, man!" Gulat na hiyaw ni Ulysses sabay tinuro at binanggit ang mga nadaanan niyang sa Pinas lang makikita. "Confirmed! This dumbass is here!" Hiyaw ni Callix sabay malakas na pumalakpak.

Wag na wag kang magpapadala sa kasinungalingan niya. I know the truth. I protect, Urania. Narnia know this also. I use my connections here in the Philippines that I have. Naglakad siya paikot sa akin, ang tingin niya’y parang leon na pinapaligiran ang biktima. Hindi ko magawang gumalaw dahil sa higpit ng tali sa mga kamay ko, pero ang paningin ko ay nanatiling matalas, punong-puno ng galit.