Villa Eyang

Senyum... kerana senyum, aku hilang orang yang aku sayang. Aku tak akan biarkan senyuman itu mekar dibibir aku lagi. Esra Elvina. Hidupnya di masa lalu menjadikan dia seorang yang dingin dan terlihat misteri. Bibirnya yang tidak pernah mengukir senyum membuatkan orang sekeliling menganggapnya manusia pelik. Dia merupakan pembantu peribadi 'segera' kepada selebriti terkenal, Erbach Arsalan. Kehadirannya di dalam Villa Edmond, telah membuatkan kehidupan lelaki itu menjadi huru-hara. Perkenalan mereka bermula dengan pergaduhan. Sikap Elvina yang tidak mudah untuk dibuli membuatkan Erbach Arsalan tercabar. Lelaki itu mencuba pelbagai cara untuk menyingkirkan Elvina, tetapi gagal. Pelbagai adegan lucu dan pergaduhan wujud ketika dia menjalankan misi untuk 'menyingkir' si gadis. Tanpa Erbach menyangka, Elvina telah mengambil berat terhadapnya walaupun dia melayan Thufaila bagaikan boneka. Sikap Elvina yang sedemikian rupa membuatkan hati Erbach terjentik perasaan bahagia. Namun, kerana ego dia hanya menafikan perasaannya. Erbach Arsalan hidup dalam suasana yang serba mewah sejak kecil. Tetapi dia merasa sunyi kerana hidup dalam suasana yang mementingkan harta berbanding kasih dan sayang. Setelah mengenali sikap sebenar Elvina, dia dapat merasakan kehangatan kasih sayang yang telah Elvina pamerkan depannya, walaupun kasih itu tidak pernah terlafaz dari bibir. "Aku selalu berjanji dengan diri aku supaya menjaga kau, selagi kau perlukan aku. Jadi, izinkan aku jadi pelindung tak bersayap kau." Erbach Arsalan terpanar. Setiap butir bicara yang terpacul dari bibir si gadis, seolah-olah membawa maksud tersirat. Janji? Kenapa dia perlu berjanji untuk menjaganya? "Kau hadir tak diundang, tiba-tiba nak jadi guardian angel untuk aku pula. Jangan susahkan hidup kau untuk aku!" "I know who are you, and i still remember the first day I meet you." Siapa dia yang sebenarnya? kenapa dia hadir bagai suatu misteri?

En la cena por nuestro tercer aniversario con Vincent Hartwell, su secretaria me vació una copa de vino tinto encima… y no fue ningún accidente. Ahí fue cuando exploté. Sin pensarlo, le solté una cachetada frente a todos los invitados. Esa misma noche, el chisme corrió como fuego entre la gente de la alta sociedad. Y cuando mi mamá vio las fotos filtradas de esos dos en la cama… el impacto fue demasiado fuerte. Sufrió un infarto y murió en el acto. Cuando me avisaron, me desplomé en el suelo y lloré hasta que no me quedaron fuerzas. Pero Vincent… ni siquiera apareció. Se quedó todo el tiempo al lado de su secretaria, calmándola, como si la víctima fuera ella. Cuando por fin volvió a casa, pasó a mi lado como si yo no existiera. Ni una mirada. Se aflojó la corbata, tranquilo, como siempre, y soltó: —Ya está solucionado. No quiero que esto vuelva a pasar. Como si nada. —Tengo una reunión esta noche. Arréglate y llega a la villa en media hora. Madison te necesita. Antes de salir, dijo sin siquiera voltearse: —Está sensible por el embarazo. Si le haces algo a mi hijo… no te lo voy a perdonar. Lo escuché todo en silencio. No lloré. No discutí. Pero en cuanto se fue, abrí el cajón y saqué el acuerdo de divorcio que había preparado semanas atrás. Debajo… estaba mi propia prueba de embarazo, marcando positivo. "Vincent… en tres días me voy a ir a buscar a mi padre biológico", pensé. Esta vez no era una amenaza. Me iba de verdad. Y me aseguraría de que mi padre me "agradeciera" adecuadamente por todo lo que me hizo aguantar estos años. Me encargaría de que me pagara cada uno de sus supuestos favores.

Nadia Slime, mariée à Emmanuel Fournier, l'homme le plus convoité du pays, se retrouve prisonnière d'un mariage sans amour, orchestré par sa grand-mère. Elle n'a jamais aimé son mari, et lui ne l'a jamais respectée. Cette union, imposée par la manipulation et les menaces de la grand-mère, la plonge dans un quotidien froid et dénué de tendresse. Mais le pire arrive lorsque Nadia perd son enfant à cause de l'indifférence glaciale d'Emmanuel. Désespérée, elle quitte la villa familiale, croyant s'être enfin libérée de son emprise. Cependant, l'ombre d'Emmanuel et de sa richesse continue de hanter sa vie. Un jour, un simple malaise dentaire la fait croiser un mystérieux médecin, le Dr Yves, qui semble être un rayon de lumière dans son existence morose. Mais lorsqu'Emmanuel découvre leur rencontre, il commence à exercer une pression insupportable sur le médecin. Nadia se rend vite compte qu'aucune évasion n'est possible : même dans la douleur et la souffrance, Emmanuel et sa famille contrôlent chaque aspect de sa vie. Tandis que Nadia cherche désespérément à se libérer, la situation devient de plus en plus tendue. Un appel inattendu d'Emmanuel, accompagné de menaces voilées, ravive ses pires peurs. Alors qu'elle tente de reprendre le contrôle de sa vie, elle découvre que les pièges tendus par Emmanuel sont plus nombreux et plus complexes que jamais. Entre manipulations, secrets et violences sous-jacentes, Nadia devra faire face à ses démons et décider si elle peut enfin couper les liens avec cet homme qui a détruit sa vie.

To afford train tickets home for New Year's Eve, I searched for a part-time job and stumbled into a livestream that was practically throwing money at the chat. A young woman in a silk robe rested her chin on her hand. Behind her, a villa glowed under expensive lighting that reflected off polished marble floors. "Being kept in here is suffocating," she said in a voice that mixed boredom with sweetness. "My sponsor gives me more money than I can spend. Help me out. Take some off my hands." Cash drops flashed across the screen one after another. I tapped as fast as I could, my heart hammering. A few large ones landed in my account. I was close. One more would cover both my ticket and my boyfriend's. The streamer leaned closer to the camera. "He keeps saying my tear mole looks like his girlfriend's," she said, her mouth twisting with disgust. "So unlucky. Of all things, I had to match with some broke girl." My finger slipped. I had a tear mole under my eye in the same spot. The live chat flooded with questions. [How is the sponsor's girlfriend broke?] The streamer gave a short snort and reapplied her lipstick, as if correcting a minor flaw. "He's just messing around. He tricked her into 200,000 dollars in debt. She's so stupid she works multiple jobs to help him pay it off." A chill settled in my chest. My boyfriend also owed 200,000 dollars. She continued, her tone light, "The funniest part? He slept with me for three days. When he left, I asked if he was giving her a taste of honey." She smiled cruelly. "He said all he has to do is claim he's going to work a construction site hauling rebar. The idiot will feel guilty and deliver food all night. So he won't need to please her." Another large cash drop flashed across the screen. The total reached the exact amount I needed. My phone rang. Benjamin's name lit up the display. When I answered, his voice sounded worn down, as if it had scraped against concrete. "Via, we still don't have enough for the tickets," he said. "I hauled rebar and made a little over 40 dollars. I'm heading home now."

Ikakasal na ang pinakapopular na babae sa amin noong high school. Inimbitahan niya ang lahat sa aming klase para sa kaniyang kasal. Gusto kong kumilos na parang hindi ko nakita ang message na ipinadala niya sa akin pero walang tigil niya akong tinag sa group chat. “Nagkunwari kang mayaman gaya ko noong high school, pero hindi kita masisisi sa ginawa mo. Sa totoo lang, iniimbitahan kita sa kasal ko bukas para makita mo kung paano maging isang tunay na mayaman.” Agad na nagsalita ang iba naming mga kaklase. “Napakabait mo talaga, Haley. Kaya hindi na ako magtataka kung paano mo nagawang pakasalan ang isang miyembro ng pamilya Baumer. Hindi ako makapaniwala na mapapatawad mo ang isang materialistic na kagaya ni Emma!” “Ano ba ang deserve ng isang kagaya ni Emma Larkin para makaattend sa kasal ni Haley? Masyado siyang mayabang.” Habang tumitindi ang mga pangiinsulto, umabante si Haley Stockwell para mapanatili ang kapayapaan sa chat. “Sige na, kalimutan na natin ang mga hindi maganda nating nakaraan. Hindi na ako naaapektuhan sa mga ito dahil masyado nang matagal mula noong mangyari ang mga iyon. Anyway, huwag na tayong maghinanakit kay Emma dahil masyado na itong mahirap at pangit.” Walang tigil na umulan ang mga papuri sa kaniya ng lahat sa group chat habang tinatawag siya ng ilan sa amin na mabait at inosente. Napasinghal ako sa aking nakita. Si Haley ang babaeng nagkukunwaring mayaman sa amin—ako ang tunay na tagapagmana ng isang mayamang pamilya pero pinalabas pa rin niya na sinungaling ako. Ginawa niya akong target ng mga pangiinsulto ng lahat. Tiningnan ko ang digital wedding invitation para makitang gaganapin sa aking villa ang kaniyang kasal. Mukha ring pamilyar ang kaniyang groom—hindi ba’t ito ang driver ng aking asawa? Ngumiti ako nang maisip ko ang mangyayari. Sumagot ako sa chat ng, “Sige! Kailangan kong umattend ng kasal mo!”

Je n'avais pas vu mon mari mafieux, Lucien Moreau, ni notre fille Théa depuis trois longs mois. Pourquoi ? Parce que sa mère, Fiona, avait décrété que Théa devait rester « un petit moment » chez elle. Et Lucien ? Comme toujours, il est « trop occupé par les affaires ». Alors quand Lucien a enfin appelé pour me dire qu'il venait me chercher pour une réunion de famille à la villa, j'étais folle de joie. J'ai cru que, peut-être, juste peut-être, j'allais enfin pouvoir serrer ma petite fille dans mes bras. J'ai passé la foutue journée à courir dans la ville, achetant ses poupées préférées, des friandises, une nouvelle robe rose, tout ce qui, selon moi, pourrait lui redonner le sourire quand elle me verrait. Mais quand la voiture est arrivée, rien ne s'est passé comme je l'avais imaginé. Avant même que je puisse dire bonjour, Théa a détourné la tête, m'a jeté un simple regard… et a resserré encore plus fort ses bras autour de Maria, la domestique. Elle a enfoui son visage dans son cou comme si je n'existais pas là. Comme si Maria était sa mère. J'ai essayé de m'approcher d'elle, mais Théa m'a carrément dit qu'elle ne voulait pas monter dans la même voiture que moi. Et Maria, avec son sourire poli mais faux, n'arrêtait pas de me répéter doucement qu'il fallait laisser un peu plus de temps à Théa. J'ai levé les yeux vers Lucien, espérant qu'il dise quelque chose. Au lieu de ça, il avait l'air agacé, comme si tout ça l'ennuyait trop pour lever le petit doigt et arranger les choses entre sa fille et moi. Clairement, ils ne voulaient pas de moi. Alors, à quoi bon insister pour monter ? Je me suis reculée de la voiture. Et Lucien s'est contenté de se tourner vers moi pour dire : « Attends ici. J'en ai pas pour longtemps. » Ce qu'il ne comprendra jamais, c'est que… moi, j'en ai fini d'attendre après lui.