World War 2 History Philippines Mga Nobela at Kwento

“Tinanong ko lang naman kung ano ang Piboks, ang dami mo na kaagad nasabi. Pero nakakatuwang marinig na may ganyang ahensya at institusyon sa hinaharap. Maraming salamat sa impormasyon, Seraphim.” Hindi ko alam kung matutuwa o maiinis ako sa sinabi ni Manuel. Ngumiti na lang ako. Naglalakad kaming dalawa habang naglilibot dito sa Intramuros. Kung saan-saan na nga kami nakapunta. May mga establishment at bahay rito na wala na sa year 2020 at dahil iyon sa World War II. Napakalaking damage talaga noong natapos ang digmaan at may mga hindi na naibalik pa. “Alam mo bang isa ang San Agustin Church sa mga nakaligtas sa pagkawasak ng halos buong Intramuros noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig. Maila

”Sigurado ka ba diyan?” “Ang karaniwang tao ay hindi naiintindihan ang tunay na relasyon sa pagitan ng Country H at Island Nations, pero paano hindi mo alam?” “Lahat ng mga masamang bagay na ginawa nila noong second world war ay hindi kailanman makakalimutan!” Pangaasar ni Vince York habang nagpapakita ng mapaglarong tingin sa kanyang mukha.

"Yes, sort of, Quil. But, it's Tagalog, it's a language from the Philippines. You know Philippines, right?" Tumango ito. "Yes, mother superior said it's a tropical group of islands, near Pacific ocean and I learned that Philippines has three main parts, the Luzon, the Visayas and the Mindanao. I wonder, how does Philippines look like." Dagdag pa nito. "Don't worry Quil, we will visit Philippines, soon." Sabi pa ni Mara rito. Ngiti lang ang isinagot ko sa kanila. Hindi kasi alam ni Mara na hindi na ako pwedeng bumalik sa Pilipinas, dahil sa paningin ng lahat ng tao doon, I am peacefully gone for once.

"Pinaulanan nila ng bomba ang entrances!" Ang balitang dala-dala ng tauhan ni Duncan na kapwa nasa Basilan sa panahong iyon. Kasalukuyan silang gumagawa ng plano para sa gagawing peace talk negotiation sa mga rebelde. Dahil kahit mga militar sila ay mayroon din silang sinusunod na code of military. Ngunit mukhang huli na para sa planong iyon dahil nilusob na sila ng mga rebeldeng may bihag sa ilang mga foreigners at local na Filipino government. At bilang leader ng grupo niya ay agad siyang tumayo at nagbigay ng commands.

tugon niya sala siya ngumiti at binalingan ng tingin si Mina. Makaraan ang siyam na buwan. Tuluyan nang napasakamay ng mga amerikano ang lalawigan ng Laguna at tatlong buwan na nitong pinahihirapan ang mga pilipinong naroroon. Tuluyan na ring nilisan ng pamilya Crisologo ang Pilipinas at nanirahan na sa ibang bansa kasama sina Joeliano at Victorina na kapwang nagdesisyong ipagpatuloy ang kanilang pag-aaral doon.

"Here are the details about their companies, along with some sample works. One is from Korea and the other is from Philippines." Halos matigilan naman ako at naramdaman ko ang pagkalabog ng puso ko nang marinig ang huling sinabi niya. Pakiramdam ko ay para akong naubusan ng hininga at natuyuan ng laway sa lalamunan. Philippines. Possible kaya na company ni Leandro ang isang ito? "A-Are you sure they're already here?" tanong ko. "Yes, Miss. They're just waiting for our calls."

Subalit ngayon ay nasa harapan na niya mismo ito. This... This was the place the Philippines' National Hero shot and killed. Ngayon, nakatayo siya sa lugar kung saan bumagsak ang walang buhay na katawan ni Jose Rizal. She has this sudden goosebumps all over her body. OA man, pero wala siyang magagawa. Ngayon niya lang na-appreciate ang kasaysayan. "Alam ko isang swiss sculptor ang nag-designed niyan eh. Nakalimutan ko kung sino." tukoy niya sa rebulto.

Ipinatong ko na lamang sa dalawa kong tuhod ang mga braso at ang ulo ko. Masakit pa rin ang katawan ko. Pero hindi na gaya ng kanina. Nalapatan na rin ng paunang lunas ang mga sugat ko sa tuhod. Tulad ng utos ng hari ay pinaliguan at nilinisan na rin ako. Suot ko ngayon ang isang mahaba at kulay puting damit na may bigkis sa bewang. Inayos rin nila ang magulo kong buhok. May iniwan silang tray ng hapunan sa lapag ko, pero hindi ko iyon ginalaw. Wala akong gana kumain. Sino ba namang gaganahan kumain kung alam mong kinabukasan bibitayin ka na, hindi ba? Noong nasa Pilipinas pa ako, I remember how we used to study Philippine History. How Rizal died, and how GomBurZa sacrificed their lives for

Walang subject na ganoon sa school namin sa Canada at tanging kwento lang ni mom ang naaalala ko. I know stories about Dr. Jose Rizal and his works, Noli Me Tangere and El Filibusterismo. But other than that, wala na. I heard about Magellan and Lapu-Lapu, pero sa totoo lang, hindi ko alam kung ano talaga ang nangyari sa kanila noon. And now that I’m here, I need to read everything. Kailangan kong malaman kung ano ba talaga ang nangyari sa kasaysayan ng Pinas. I’m a filipina, afterall.

Magkaiba ang turing ko sa mga guro kaya alam kong may halong pang-aasar ang mga mata nila noong makita kaming nag-uusap na hindi naman masabi dahil natatakot sila sa akin. “Let’s discuss today about us,” saad ni Sir Franco at tumingin sa akin. “World war 2 ay nagsimula noong Setyembre 1, 1939 at umabot ng anim na taon. 60 milyon ang mga namatay sa giyerang nadamay lahat.” Paliwanag niya.