Haunted In Tagalog Novels & Stories

Malalalim na paghinga ang narinig ko mula sa driver ni Cassandra bago ito pabulong na nagsalita. "Sir, makinig po kayo nang mabuti. Nandito po ako sa kabilang bayan ng Hacienda Miraflor. Nasa tinatawag po nilang haunted mansyon. Napapaligiran po ito ng mga matataas na damo." Nauutal at tila kinakabahan nitong sabi.

Mas lalong humigpit ang hawak niya sa panga ko, dahilan para mapatitig ako sa perpekto ngunit nakakatakot niyang mukha. "Para fair. You can say a magic word during your punishment para itigil ko. Magpapagawa ako ng panibagong kopya for you. I'll make sure na maiintindihan mo yun." Pagkatapos niyang sabihin iyon ay marahan niya nang inalis ang pagkakagapos ko. Binitawan niya ako nang marahas kaya napasandal ang ulo ko sa pader. May kinuha siyang isang maliit na remote control sa bulsa niya at may pinindot doon.

Hesitant at first, then desperate, like she was afraid of wanting too much. Her moans still echoed in my ears—quiet, unguarded. “Shit…” I whispered under my breath. It made no sense. I’ve had women walk out of my life before. Countless times. Usually, I don’t even remember their faces the next morning. But this one— She crawled into my mind and refused to leave. Nakakabaliw. That was the Tagalog word Harrison used when something drove you insane. Yes. That was exactly it. I stood up, walked toward the wide glass window, and stared out at the endless blue of the Mediterranean.

Naramdaman kong, sumabay na pala siya sakin bumaba. "Tulog na si RZ, anong papanuorin natin?" Tanong ni daddy "Horror," chorus na sabi namin nila mommy, love, at Jeff "Ayoko Ng horror," pag kontra ni Pat sa sinabi namin "Mahal, Ang enjoy kaya," Pangangatwiran naman ni Jeff "Paskong pasko, horror? Seryoso ba!? Tapos na Halloween!" "Don't worry Mahal, pag may jump scare, pwede ka naman magtago sa likod ko."

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

Sinabi niya, "Dali Fane, daian mo, may multo sa likod…" Talagang nagtaka si Fane na ang tatlong naggagandahang babaeng ito ay nakakapit sa kanya na parang siya ang huling pag-asa ng mga ito! "Sige, kung ganon bilisan na pala natin!" Naramdaman ni Fane na umiinit siya sa hiya at nagmadaling umalis sa haunted house. Sa wakas, ligtas silang nakalabas ng haunted house.

Mausok din kasi at lubak-lubak ang daan, dagdag pa na mga tambay at mukhang adik ang mga tao sa madadaanan. And since I am no longer afraid, kahit mag-isa ako at nakakatakot sa madilim na daan, I find my way home—na agad kong pinagsisihan. Sa masikip at madilim na daan, may mga d***g na umaalingawngaw sa pagitan ng pader ng mga nagtataasan na building. I’m not afraid to die, but I am afraid of ghosts! Babalik sana ako sa pinanggalingan nang biglang mag-brownout.

Dala ng hiya minabuti ko na lang bumaba na agad sa bus upang iligtas ang sarili ko sa mga susunod pang kahihiyan. Naibaba ako ng bus sa isang lugar na hindi sa akin pamilyar, isa itong lugar kung saan kahit minsan hindi ko pa napuntahan at lingid sa akin kaalaman na may ganito sa bayan namin. Sa aking patuloy na paglalakad napansin ko ang isang malaking bahay ngunit parang abandonado na ito dahil sa sobrang kalumaan. Malapalasyo ang bahay na iyon, medyo ironic pero para itong Haunted House.

Napakuyom si Halls matapos niyang marinig rito ang sinabi nito. "Paano? hindi ko alam kung saan ko hahanapin ang ama niya."tila lalong nawalan ng pag-asa ang binata dahil sa sinabi ng dalaga. "Dahil sa my lahi kang werewolf kaya nagkaganyan siya ng dahil sa pagkagat at pagsipsip mo ng dugo niya."walang anu-ano'y sabi ni Zain. "So kasalanan ko kung bakit nasa ganitong sitwasyon si Hailey!"lalong nalukot ang mukha nito. Marahan nitong inihilamos sa mukha ang magkabilang palad.

tumikhim ulit ako. "But maybe, soon I'll need your help to ease this pain and to heal this wounds. And I hope for now, be hopeless, huwag ka munang umasa sa akin. Ayaw kong makasakit ng damdamin, dahil alam ko kung gaano kasakit ito." mas lalo ko pa siyang tinitigan sa mata. Nakikita ko ang mapait na timpla rito. Na sa isang sundot pa'y lalabas na ang likido.