Novel & Cerita World War 2 History Philippines

Panimula ko. "Martial law the law applied in occupied territory by the military authority of the occupying power. The law administered by military forces that is invoked by a government in an emergency when the civillan law enforcement agencies are unable to maintain public order ang safety." Si Budang habang pinapaliwanag ang nasa chart. Nagtuloy-tuloy lang kami sa pagsasalita. "In the Philippines. President Marcos imposed martial law on the nation from 1972 to 1981 to supress increasing civil strife ang the threat of a communist take over following a series of bombing in manila."

Maya't-maya rin kung lumingon sa'kin si Lino kaya nginingitian na lang namin ang isa't-isa. "Tama siya. Hindi ko nanaising malagay sa panganib ang aming anak." Lalo pa't may naririnig ako tungkol sa himagsikan. Maraming himagsikang naganap sa Pilipinas pero ang nagtagumpay lang ay ang himagsikang pinangunahan ni Bonifacio at ng KKK.

Dati pa sila gumagawa ng armas, pero ngayon halos wala na. Nang biglang nagkasakit ang matandang pinuno ng pamilya, nagsimula nang kumilos ang mga tiyuhin at pinsan niya. Kaya napilitan siyang bumalik sa England para ayusin ang sitwasyon. Na-neutralize niya ang pagtatangka ng kanyang second uncle na magrebelde. Pagkagising ng matanda, bigla siyang tinawagan ni Chaia para makipaghiwalay. Kaya agad siyang bumalik ng Philippine.

Kinurot ni Emilia ang tagiliran ni Maya at tuluyan silang umalis papunta sa padaungan ng mga dayo. Tila nagkakasiyahan ang mga kalalakihan habang bitbit ang kani-kanilang mga maleta. Ang ilang mga US Navy ay marunong ng mag tagalog gawa ng paulit-ulit na pagbalalik sa Subic. Ganoon din ang iba na nanirahan ng ilang taon sa bansa dahil nakapang-asawa ng Filipina. "This place seems to be the most beautiful places in Asia. Oh... Also, Filipina girls are beautiful and hot!" Saad ng isang banyaga sa kapwa.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang sinabing iyon ni Trevor. Simula noong magkaisip siya ay ito ang unang beses na nagtanong siya tungkol dito. Natahimik ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin. His eyes were curious and demanding. "Baby, he's in the Philippines," pagtatapat ko kaya nangunot ang noo niya na parang nag-iisip. "Philippines? Buradan uzak mi?" Philppines? Is it far from here?

"The Dominican Hill Retreat House was built in 1913 atop a hill in the famed Philippine City of Pines." Panimula ng tour guide namin dito sa Dominican hotel sa Baguio. "The Japanese secret police, the Kempeitai, committed terrible acts of brutality, massacring, raping, and torturing many of the inhabitants, and even decapitating nuns and priests," dugtong pa nito habang patuloy kaming naglalakad sa isang lumang hotel na ito. Ang ilan sa mga pinsan ko ay kumukuha ng litrato at ang ilan naman ay kumukuha ng video habang kapit-kapit sila na animo'y mga takot talaga.

Kaya tumayo ako ng tuwid at sinagot ang tanong ni Prof. "Hmm, Ang Pilipinas, opisyal na tinatawag na Republika ng Pilipinas, ay isang islang bansa na matatagpuan sa kanlurang Karagatang Pasipiko sa Timog-silangang Asya sa pagitan ng Dagat ng Pilipinas at ng Dagat Timog Tsina. Ang bansa ay isang Archipelago na binubuo ng 7,107 na isla at malapit sa mga bansa ng Vietnam, Malaysia, at Indonesia. Binibini dudugtungan ko pa po ba?" Aba! huwag niya ako hamunin kahit isang oras pa ako magsalita tungkol sa kaalaman ng Pilipinas kong sinilangan ay kaya ko itong isa-isahin sa kanya, Kung gusto pa nga niya'y makinig na lamang siya at ako na ang magtuturo. "Hindi na, sapat na 'yon, Miss Isidro, maari ka

tili ng utak ng dalaga. ALAM ni Jia, ang pinagsaluhan nilang halik ni Macario kanina lang ay posibleng huling halik na sa pagitan nila ng kasintahang katipunero. Pinahid niya ang luhang namalisbis sa pisnge saka naluluhang binuklat ang sumunod na pahina ng libro ng kasaysayan ng Pilipinas. Kasalukuyan nang lumulusob ang mga katipunero sa kuta ng mga kastila. Walang nagawa ang pakiusap niya sa binata na huwag na itong sumama pa.

Ang pangarap niya ay makatagpo ng isang kasuyong galing sa ibang lupain. Samantalang narito ang isang binatang Kastilang taga-Extramadura. Ang pangalan niya ay William de España. Siya ay buhat sa pamilyang aba. May gulang na tatlumpu't limang taon ngunit ang anyo ay mas matanda pa kay Doña Beatrice ang may apatnapung taon. Siya ay Naglakbay sa Pilipinas na oficial quinto sa Aduana. Ngunit sa kasawiang-palad, bukod sa siya ay nagtiis ng maraming pagkahilo ay nabalian pa siya ng paa. Labinlimang araw simula ng dumating sa Pilipinas, siya ay napahiwalay sa tungkulin at nagkataon pa na wala na siya ni isang kuwalta.

"That was just an urban legend, hun. If I am not mistaken, dahil daw noong World War II, kulang sa meat ang Pilipinas at nagkataong maraming pusa during that time. Kaya naisipan nilang gamitin ang meat ng mga ito para gawing palaman sa siopao. Tapos mas naging kapani-paniwala ang bagay na 'yon dahil sa feline-eating culture ng China kung saan nagmula ang siopao." Nag-aalangan parin niyang tinanggap ang inaabot ko kaya kinuha ko ang kamay niya at nilagay ang pagkain doon saka kumuha ng isa pa at hinila siya para makapagbayad. Nang makapagbayad, nagpilitan pa kami na kumagat siya sa siopao. Kahit parang diring diri at nag aalangan talaga, ginawa naman niya. Napangiti ako dahil doon.