Yours Truly In Tagalog Novels & Stories

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

explain niya kaya nagpalinga-linga ako sa mga kasamahan namin at napansin ko ngang may mga katandaan na rin pala sila at kaunti lang kaming mga early 20s. "Yes, I'm a Filipino." amin ko sakaniya habang lumiko kami papuntang third class. "By the way I'm Alessandro and you are?" "Tyche Tuaze," pakilala ko sakaniya. I don't want to use my second name because it only reminds me of someone and I don't want to remember them here. "Nice name, okay Tyche rest well dito na raw room niyo eh," ngumiti siya sa akin at kumaway paalis habang ako naman ay pumasok na sa silid.

Siguro nga maswerte siya Kasi si lovely Ang nanay niya kahit paano ay nakasama ko siya at alam Kong gaano siya maalaga sa mga taong mahal niya. Nang makapagpahinga na ako ay agad na akong tumayo at nagpaalam sa Bata. Can I call you Tito? Saad Ng Bata sa akin Oo naman can you call me Tito Kiel. Sige... pagaling ka okay para sa susunod na magkita Tayo ay marami ka pang ikukuwento sa akin. Saad ko dito. Okay... Tito Kiel Thank you... bye..

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

So tinitignan niya ako? The following page was, Bruno Mars? Napangiti ako na naaalala niya din ‘yung sinigaw kong yon. I laughed softly and read the caption: You are beautiful. Not In looks. Not in what other people say. But just the way you are. Shit! Please, magpapakababae lang ako ngayon ha? Puwedeng tumili sa kilig?! Oh my gosh!

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

" Anong pangalan mo? " Nakangiti pa din ito kaya nabawasan na ang takot at inis na nararamdaman ko dito. Gumanti ako nang ngiti saka sumagot. " Samantha Lee Vasque po." Pagkabanggit ko nang pangalan ay unti-unting nawala ang mga ngiti sa labi nito. Nakatitig ito na para bang minumukhaan ako, " Sinabi mo bang Vasque?"

Sabi niya sa akin. "Kinakabahan ako, kase I'm falling deeply in love with you when you smile," pangiting sabi ko pero sa totoo lang kinabahan ako, parang ang corny ko ata, pero I was just telling the truth. Maya-maya pa ay napansin kong namula ang mga pisngi niya, at hindi ako makapaniwala.