Yours Truly In Tagalog の小説・ストーリー

Kahit na hinihingal ako I'm up for a fight with him noh! "What? It's true right? Tagalog na 'yon. I'm sure naman na naintidihan mo sinabi ko." Hindi talaga kami pwedeng magtagpo nitong lalaking 'to. Lagi lang kami mag-aaway. Lagi siyang nakakainis!

Napatingala ako para kumuha ng hangin, nahihirapan ako huminga. "I-I just want to know if you truly loves me or my daughter. Kung totoo bang minahal mo kaming dalawa o lahat ng iyon, palabas mo lang. I want to know, Tita, kasi ikaw totoong minahal kita bilang pangalawang Mama ko."

"Kamusta ka, anak? Si mama. ***** Hi! This is Ej. Pasensiya na po kung ngayon lang ako nakapag-update. May pasok na kasi kami at tambak ang activities namin. Mabuti na lang at naisingit kong isulat 'to kagabi. Anyway, kindy drop a comment po kapag tapos niyo nang mabasa 'to. I will help me. Thanks! 💖

sarkastikong saad ko rito. "What are you talking about?" "Umamin si Zoey sa'min nakita ng kapatid niya ang picture na 'yon, aaminin mo na bang ikaw ang may gawa ah?" "Babe I'm s—" "Tama na p'wede ba, nananahimik 'yung tao dinamay mo pa ano bang pumasok sa utak mo at hindi mo manlang iniisip na damay ako."

Rina Mabigat ang aking kabuuan ng magising ako sa malamyos na tinig mula kay Ate Saring. Nakatulog pala ako . Ni hindi ko na maalala. " Ma'am,kumain na ho kayo. Kulimlim na ho sa labas at umalis na rin ho si Sir". Naawang turan nito. "Sige ate Saring. Salamat ho. Mauna na ho kayo sa baba at susunod ho ako". Nakangiting hayag ko.

I don’t care about any underground world, I just don’t even know if there’s one here. 森林 - Forest 凯思 - Keith 珍 / 眞 - Jin "Hahanap tayo," wika niya parehas kami nabaling ang tingin ng may magsalita sa tabi namin. "Nugulang yaegihaneun geoya? Daleun salamhago yaegihaneun geo aniya?" wika ng taong hindi ko inaasahang lalapitan ako. (Who are you talking to? You’re not talking to anyone else.)

Tila ba ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng ganoong bagay, at halatang nag-aalangan ang kaniyang mga kamay na tanggapin iyon. Napairap ako sa kawalan at nagpakawala ng isang sarkastikong singhal. "Duh? Huwag ka ngang magpainosente diyan, Yaya. Akala mo ba hindi ko alam na nagpapatira ka rin naman sa driver natin sa likod ng quarters?"

Hindi lang kasi simpleng away o samaan ng loob ang mayroon sa amin na gaya ng iniisip niya. “I’m sorry… kasalanan ko. Mali naman talaga na hindi ko ipinaalam sa `yo kung ano talagang klaseng pill ang ibinigay ko sa `yo. Alam ko kasi kung gaano ka ka-prudish at gusto ko lang naman talagang makatulong. But instead of helping, I think I just put you into a big trouble. Sorry talaga, girl. Alam kong hindi maaayos ng ‘sorry’ ko ang lahat. Pero puwede kitang damayan sa lahat ng pinagdadaanan mo ngayon. Umiyak ka lang kung kailangan. Baka makatulong maski paano.”

saad ni Leonardo. Ang kirot sa aking puso ay nakikipagsabayan sa talas ng bibig n'ya. Hindi ko s'ya masisisi dahil sinasabi n'ya lang ang totoo. "Mas magaling pang patayin na lang s'ya para naman kahit papaano makapagbigay tuwa pa siya sa marami hindi 'yong puro problema ang hatid n'ya." "Kung ikaw ang patayin ko para ako naman ang matuwa?"