Zoe Vs Zelda

[เลขา VS ท่านประธาน คู่รักคู่แค้น สนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือด]ตอนที่โหลวฉางเยว่รักเหวินเหยียนโจวจนเกือบทิ้งชีวิตของตัวเอง ในสายตาของเหวินเหยียนโจว เธอกลับเป็นเพียงของตายที่ไม่มีวันจากเขาไปเท่านั้นเพราะงั้น เธอจึงไม่รักเขาแล้วเหวินเหยียนโจวไม่ชอบที่โหลวฉางเยว่เป็นคนไม่ค่อยพูดและมีเหตุผลมากเกินไป ไม่รู้จักพึ่งพาคนอื่น ต่อมาความปรารถนาของเขาถูกเติมเต็ม เขาได้เห็นความอ่อนโยนและ “ดวงตาที่เต็มเปี่ยมดวงดารา” ในตัวเธอแต่ไม่ใช่กับเขาวันที่เธอแต่งงาน โหลวฉางเยว่นั่งอยู่บนเตียง ขณะที่กำลังมองเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวมองหารองเท้าแต่งงานที่ซ่อนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในสถานการณ์อันครึกครื้น เหวินเหยียนโจวปรากฎตัวออกมาจากไหนไม่รู้เขาคุกเข่าลงข้างเท้าของเธอ ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอเพื่อสวมรองเท้าด้วยท่าทางต่ำต้อยราวกับสุนัข “ทิ้งเขาได้หรือเปล่า คุณไปกับผมเถอะนะ คุณคบกับผมก่อนเขาแท้ ๆ …”*“ข้าอยากดูดวงจันทร์ แต่กลับมองเห็นเป็นเจ้าได้ —— เฮอรอโดทัส”　[ตัวละครพระเอกและนางเอกไม่ใช่ตัวละครที่เพอร์เฟค ไม่ใช่บทนิยายเอาใจที่นางเอกเป็นใหญ่ ตอนแรกเจ้าเหวินหัวสุนัขนิสัยทรามจนอยากฝังเขาลงดิน ต่อท้ายต่ำต้อยจนจมดิน เป็นสนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือดแบบใส่ไข่ ไม่ใช่นิยายที่เพียงอ่านไม่กี่ตอนก็จะคืนดีกัน แต่เราเน้นสั่งสอนผู้ชายนิสัยเสีย]

When the Wanix Enchanters and the Luan Pack ended their alliance decades ago, the Wanix took their magic and made their own kingdom. Zelda is the newly appointed Empress of Gynem who leads with ease, humor and sarcasm. Meanwhile the Luan Pack is led by the ever confident Alpha Hunter. When half his pack is slaughtered, they seek refuge in Gynem in order to restore their once powerful alliance with the Wanix. Upon meeting, Zelda and Hunter immediately get off on the wrong foot, but with the dreaded Aleni threatening to take over their land, they must work together to save everything they hold dear. Can they overcome differing opinions, poor flirting and a tempting Beta in order to save their land or are they doomed?

Everyone said Kane adored me. That for me, he'd tame the wild rage of an Alpha, soften every growl, and sheath every claw. Ten years. Ten damn years of chasing, spoiling, protecting. I was convinced I’d be his Luna—his mate, his forever. But betrayal doesn’t come with a warning. It cuts sharp and deep. And it never just comes once. The first lie, I forgave. The second, I bled. The third? It broke something in me I’m not sure I’ll ever get back. And then came the words that snapped the last thread holding me together. "Julia, can't you just stop being so difficult? Stop acting like the world revolves around you." That was when I knew. The man who once walked through fire for me…Had turned into the very beast I needed saving from. The love I thought I had—it wasn’t love. It was a gilded cage, pretty from the outside, but still a prison. And if I was ever going to be free, I'd have to be the one to smash it open. Even if it meant setting the wolf on fire with it.

She fell in love with him at first sight, but loving Nathaniel Cross was the beginning of her heartbreak. Once, he had crushed her beneath his indifference, stripping her of dignity, love, and hope. He was ruthless, cold, and distant—never giving her a chance to fight back. His cruel words were like blades, cutting deep, and his rejection left wounds that never truly healed. But fate was not done with them. Years later, Nathaniel Cross returned—not as the untouchable man she once feared, but as someone desperate to right his wrongs. She wanted to forget him, but he refused to let go. He had already given up everything for her once, even if she never knew it. And now, he would stop at nothing to bring her back into his life—no matter what it took. Would she be able to forgive the man who once shattered her? Or would she walk away forever, leaving behind the love that refused to die?

After twenty years of knowing and loving my destined mate, Alpha Martin, we were finally about to get married. On the eve of the wedding, He skillfully picked out the lipstick shade I wanted from my makeup bag. That's when I knew: Alpha Martin had someone else. That girl was wearing the custom evening gown I'd prepared for the wedding banquet, clinking glasses with Alpha Martin in a mate's toast. Our friends surrounded her, respectfully calling her "Luna." I didn't cause a scene. Instead, I called the hospital. "Dr. Fabian, please dispose of the eggs I had frozen." Then I sent a message to that girl. "Yvonne Jimenez, would you like to marry Martin Daniels in my place?"

« Tu n'es pas une fille de notre meute. », siffle ma mère entre ses dents, ses yeux dorés illuminés par le feu de bois. « Si tu ne peux pas soutenir ta sœur Alpha, alors pars. » Je devrais avoir vu ça venir. À la meute de la Brume de Cendres, la famille signifie plus que tout autre chose - à part pour moi. Véra Darkthorne, la déception. Tandis que ma sœur parfaite, Éris, possède l'amour de tous, le titre, et même mon compagnon, Cain, moi, j'ai eu une cérémonie d'union où personne n'est venue. Même l'homme qui a promis qu'il serait toujours mien ne s'y est pas montré. Cette nuit-là, j'ai fui. Maintenant, je construis une nouvelle vie au syndicat clandestin des loups-garous de Berlin, là où la force règne. J'ai appris à me battre, à diriger, et à faire reculer un loup qui fait deux fois ma taille avec un simple regard. Mais quand je reçois la nouvelle d'Éris en train de mourir, la meute me demande d'y retourner. « Reviens chez toi, Véra. », la voix de mon père sonne à l'autre bout du fil. « Ta sœur a besoin de toi. » Je ris presque. Après tout ce qui s'est passé ? Mais cette fois, je ne suis plus la louve faible qu'ils avaient autrefois laissée derrière eux. Cette fois, j'ai des crocs bien aiguisés. Quand les loups te chassent, tu ne t'enfuis pas - tu leur brises le coup d'abord.

No matter how hard she tried, Darius always met her with nothing but cold indifference. He forgot her birthday. Dismissed her achievements. Even their daughter turned her back on her, choosing Emma—the woman with a sweet smile and a heart full of lies. One glance from Emma mattered more to Darius than all the years she stood by his side. One whimper from Emma was enough to make him drop everything and rush to her like she was the only woman that ever existed. She waited. She gave her all. And in return, she was left behind—again and again. Even her own daughter stood with Emma now. So she finally made her choice. She left. She was once a blazing star in the AI world—a prodigy feared and admired. And now, she was done playing the quiet, obedient Luna. She stepped back into the battlefield, into the world that once bowed at her feet. The she-wolf doesn’t stay silent forever. Silence was never her nature. Fighting was.

Après vingt ans passés à connaître et à aimer mon compagnon destiné, l'Alpha Martin, nous étions enfin sur le point de nous marier. La veille du mariage, il a choisi avec une précision troublante la teinte exacte de rouge à lèvres que je voulais, directement dans ma trousse de maquillage. C'était à ce moment-là que j'ai compris : l'Alpha Martin avait déjà quelqu'un d'autre. Cette fille portait la robe de soirée sur mesure que j'avais préparée pour le banquet de noces, et elle trinquait avec lui dans un toast de compagnon. Nos amis l'entouraient, l'appelant respectueusement « Luna ». Je n'ai pas fait de scandale. J'ai simplement appelé l'hôpital. « Docteur Fabien, veuillez disposer des ovules que j'avais fait congeler. » Puis j'ai envoyé un message à cette fille. « Yvonne Jimenez, aimeriez-vous épouser Martin Daniels à ma place ? »

Mi nombre es Addison Calder. Durante mi primer celo como mujer lobo adulta, Morgan Flint, de la nada, me dijo que quería terminar. No pude dejar de llorar; y no fue por tener el corazón roto, sino porque el tormento de mi ciclo de apareamiento me estaba consumiendo. Me aferré a su manga y me acerqué a él, intentando calmar la tensión con un beso. Impaciente, Morgan me empujó hacia su hermano mayor, Tucker Flint. —A Addie se le pasaron las copas y está fuera de sí. ¿Me ayudas a calmarla? Mientras Tucker se acercaba, Morgan se inclinó y le dijo en voz baja: —Cuídamela bien. No dejes que se le acerque nadie. Solo voy a terminar con ella por un rato. En cuanto me aburra de divertirme por ahí, regreso con ella. Tucker asintió y me subió con cuidado al auto. —¿Te duele? Abrumada por el dolor, me aferré a su corbata mientras las lágrimas me corrían por la cara. —Por favor… ayúdame. Las pupilas de Tucker se contrajeron y su voz sonó profunda. —¿Y exactamente cómo quieres que te ayude? En un instante, me incliné y pegué mis labios a los suyos. —Bésame… o deja que te bese. Nuestro beso apasionado disipó gran parte de la tensión que me carcomía. Al ver que las orejas de Tucker estaban rojas, volví a tomarlo de la corbata. —¿Me llevas a casa?

เรื่องราวระหว่างคุณหนูคนงามจอมยั่ว VS เพื่อนพี่ชายที่มีสถานะเป็นผู้จัดการไร่ คนหนึ่งวิ่งไล่ คนหนึ่งวิ่งหนี แต่ยิ่งหนีเท่าไหร่ก็เหมือนจะยิ่งใกล้กว่าเดิม...