น้ำเน่า Novels & Stories

เห็นเพียงบริเวณโดยรอบมีแอ่งน้ำไม่น้อย และแอ่งน้ำนั้นหาใช่น้ำธรรมดาไม่ ครั้นอาศัยแสงที่ไม่ค่อยสว่างมองไป พบว่าแอ่งน้ำนั้นเป็นสีเหลืองและเหนียวเหนอะหนะ ไม่รู้ว่ารั่วซึมมาจากที่ใด เจือกลิ่นปลาเน่าสายนั้นไว้อย่างเข้มข้น

“โห น้ำเน่ามากกกกก นี่คนชอบอ่านแนวนี้กันจริงๆ เหรอเนี่ย น้ำหวาน”

“ไม่ต้องอธิบายขนาดนี้ก็ได้ ถอยไปสิ ฉันจะล้าง อี๋ น้ำอะไรเนี่ย เหม็นคาวที่สุด เหนียวด้วย แหวะ” คนตัวบางปาดน้ำขาวขุ่นที่ไหลอยู่บนต้นขาขึ้นมาดม พร้อมทำท่าทางสะอิดสะเอียนจะอาเจียนจนน่าหมั่นไส้ “ตอนนี้ทำมารังเกียจ ทีเมื่อคืนยิ้มรับทุกครั้งที่ฉันแตกใส่”

ลี่เอินเอินลืมตาทันทีความโศกเศร้าเมื่อครู่กระเพื่อมไหว โหลวหรานพูดต่ออย่างไม่ปรานีนางมองปิ่นในมืออีกฝ่าย “เจ้าแค่ อยากให้ใครบางคนสงสาร “…หรืออยากให้เรื่องหยุดอยู่ตรงนี้ “น่าเสียดาย “ข้าไม่ชอบดูละครน้ำเน่า” ก่อนจะพูดคำสุดท้าย “ยอมรับความจริงเสีย”

นี่ฉันกำลังจะได้ไกล้ชิดกับมันฉันกำลังจะได้กลืนกินมันเข้าไปทั้งลำหรือนี่ เส้นเลือดขาวปูดโปนแตกแขนงไปรอบๆ ไหนจะไอ้หัวหยักนั่นอีก แต่โอ๊ะมีน้ำสีใสปริ่มๆออกมาด้วยอะมันคือน้ำอะไรนะ หรือว่า อ๋อ นี่สินะที่เขาเรียกว่าน้ำเงี่ยนผู้ชายว่าแต่มันจะกินได้ไหมอะ งั้นก็หมายความว่าตอนน ี้เฮียซันเขาต้องอยากมากแน่ๆเลยไม่งั้นอีน้ำเหนียวๆคงจะไม่ไหลเยอะมากขนาดนี้

แตกแล้วบี๋๋! มือใหญ่รูดสาวแก่นกายร้อนผ่าว รีดเค้นน้ำที่คั่งค้างให้ออกมาทุกหยาดหยด ด้วยที่ไม่ได้ปลดปล่อยมาหลายสัปดาห์ ปริมาณจึงมีมากมายเหลือเกิน แถมความแรงของมันยังกระเซ็นเปรอะโทรศัพท์ในมืออีก

น้ำรักสีใสจำนวนมหาศาลก็พุ่งทะลักออกมาจากกายสาว ราวกับเขื่อนแตก พรวด พรวด น้ำใสๆ พุ่งออกมาเปรอะเปื้อนเต็มหน้าขาของอัคนีและไหลนองเต็มที่นอน "อ๊าาาา... แตก... จีน่าแตกแล้ว... ฮือออ..."

น้ำเน่าตั้งแต่เริ่มเรื่องเลย5555 ปล. ไรท์ถนัดแนวนี้ค่ะไม่ถนัดแนวอื่นขออภัยถ้าใครไม่ชอบนิยายแนวนี้ แต่ถ้าได้อ่านรับประกันความเศร้าความหน่วงตับหน่วงไต

อดีตนักฆ่าคุกเข่าลงเบื้องหน้า “น้ำในแม่น้ำสายหลักที่ไหลลอดกำแพงเข้ามา มีสีขุ่นมัวผิดปกติ ซ้ำยังมีปลาตายลอยเป็นแพ และส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งไปทั่ว ข้าน้อยเกรงว่าทัพต้าฉิงจะลอบวางพิษลงในต้นน้ำขอรับ!” หนิงอันหุบยิ้มทันที นางรีบสาวเท้าก้าวไปที่ริมฝั่งคลองสายหลักที่ตั ดผ่านกลางเมือง เมื่อไปถึงก็พบว่าชาวบ้านหลายคนที่มารอตักน้ำกำลังแตกตื่น น้ำที่เคยใสสะอาดบัดนี้ส่งกลิ่นเน่าเหม็นชวนอาเจียน

"เมียมึงอะแปลก หรือมึงอะเข้าใจผิด กูไม่เชื่อว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบของสวยๆ งามๆ" "มึงไม่เข้าใจไอ้เมฆ ไอ้ของสวยๆ งามๆ ศิอะชอบ แต่ถ้าซื้ออะไรที่มันแพง..กูคงโดนบ่น แค่สมัยก่อนซื้อดอกคาเนชั่นสีน้ำเงินให้ เธอยังบ่นกูยับเลย หาว่าเปลืองเงินบ้างละ สิ่งเดียวที่เธอไม ่บ่น คงเป็น..."เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคมคู่สวยเริ่มชื้นน้ำตา