บทที่ 8

ราชันย์ไม่ได้กลับมาที่บ้าน เพียงฟ้าหันมองซ้ายและขวาจ้องไปยังลานจอดรถไม่มีรถของเขา เธอถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในแม่บ้านรีบนำน้ำเย็น ๆ มาให้กับเธอ

"คุณราชันย์ยังไม่กลับเข้ามาเหรอ"

"ยังค่ะคุณผู้หญิง"

เพียงฟ้าหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองโทรหาสามี กลับมาจากห้างก่อนเธอด้วยซ้ำแต่ทำไมเขาถึงยังไม่กลับมาที่บ้าน

"คุณราชันย์คะ ทำไมคุณถึงยังไม่กลับบ้าน"

"คุณจะอะไรกับผมนักหนาเพียงฟ้า พาไปทานข้าวก็พาไปมาแล้ว ผมไม่ได้นั่งว่าง ๆ อยู่แต่บ้านนะผมต้องกลับมาเคลียร์งานมาประชุมต่อควรเข้าใจผมบ้าง ไม่ใช่เอะอะก็โวยวายทำตัวเป็นนางร้ายในทุก ๆ ที่" หลังจากที่ราชันย์พูดจบประโยคเขาเอ่ยว่าให้กับเธอเป็นนางร้ายและตัดสายหนีโดยที่ไม่ฟังอะไรเลย

"คุณผู้หญิงคะ คือดิฉันกับสามีขออนุญาตกลับบ้านสักเจ็ดวันได้ไหม คือแม่ของดิฉันเสีย ฉันกับสามีเกรงใจคุณผู้หญิงมาก ๆ แต่ขออนุญาตได้ไหมคะ"

เพียงฟ้ามองแม่บ้านที่รักและไว้ใจได้ ส่วนยามหน้าบ้านก็คือสามีของเธอ หญิงสาวรีบอนุญาตทันที ช่วงเวลาหนึ่งอาทิตย์เจ็ดวันนี้ต้องผลัดเปลี่ยนแม่บ้านคนอื่นเป็นวันหยุดสลับกันแต่ดันบังเอิญแม่บ้านที่อยู่เข้าเวรต้องกลับบ้านด่วนด้วยที่แม่ของเขาเสีย

"เงินนี้ฉันฝากทำบุญ แล้วก็ให้พี่เอาติดตัวกลับบ้านด้วย"

เพียงฟ้าหยิบเงินจำนวนหนึ่งที่มากเกินพอ จากในกระเป๋าสะพายของตัวเอง ยื่นให้กับแม่บ้าน หญิงสูงวัยรีบขอบคุณด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

เวลาผ่านไปในช่วงตอนเย็น

เพราะแม่บ้านไม่อยู่ เพียงฟ้าจึงเข้าครัวทำอาหารเอง พร้อมทำกับข้าวรอราชันย์กลับมาทานข้าวเย็น

"อ๊าย" จังหวะที่มีดปลายแหลมร่วงจากเขียง หล่นมาใส่ที่ขาของเพียงฟ้า บาดเธอเป็นแผลยาว เลือดไหลตั้งแต่แผลจรดปลายเท้าโชคดีแค่ไหนที่มีดนั้นไม่ปักลงขา

คนตัวเล็กตกใจที่เห็นเลือดบนขาตัวเองไหลออกมามาก เธอทรุดพับเพียบลงที่พื้น พยายามใช้มือกดแผลเอาไว้ โทรศัพท์มือถืออยู่ด้านบนขอบโต๊ะ รีบคว้าหยิบกดเบอร์โทรหาราชันย์สามีของเธอ

(เพียงฟ้าคุณไม่เข้าใจหรือยังไงผมบอกกับคุณแล้วว่าผมประชุมอยู่ไม่ได้ว่าง)

"คุณราชันย์คะ มีดบาดฉัน ช่วยพาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย"

(ผมไม่ว่างแค่มีดบาดก็ใช้พลาสเตอร์ปิดก็หายแล้ว อย่าให้ผมต้องเหนื่อยใจไปมากกว่านี้เลย)

เขากดตัดสายอีกครั้งและในทุก ๆ ครั้ง ราชันย์มักจะกดตัดสายของเพียงฟ้าตลอด

เลือดที่ไหลเปื้อนขายิ่งทำให้เพียงฟ้าใจคอไม่ดี แม่บ้านก็เพิ่งกลับไป คงต้องพึ่งทางโรงพยาบาลให้มารับแล้วแหละ แผลใหญ่ขนาดนี้ไม่สามารถใช้พลาสเตอร์ปิดได้

ณ โรงพยาบาล

เพียงฟ้าโทรหาเบอร์ฉุกเฉินของโรงพยาบาลให้ไปรับที่บ้าน เพื่อมาส่งที่โรงพยาบาล หลังจากทำแผลเสร็จ ทางโรงพยาบาลให้เธอนั่งรอบนรถวิลแชร์ เพื่อรอรับยาและให้ญาติมารับ ในขณะที่เพียงฟ้านั่งรอรับยา สายตาก็กวาดไปเห็นผู้ชายกับผู้หญิงที่เดินเข้ามาหน้าห้องตรวจ ผู้ชายคนนั้นทำไมรูปร่างคล้ายกับราชันย์สามีของตัวเอง

"นิสาเป็นอะไรมากไหม ผมบอกแล้วไงว่าอย่าเครียดทำให้คุณปวดท้องเลย เดี๋ยวนั่งรอก่อนนะรอหมอเรียก"

ไม่ใช่แค่คล้าย ผู้ชายคนนั้นคือสามีของเธอ ราชันย์ที่ปฏิเสธภรรยาว่าประชุมแต่กลับพาผู้หญิงคนอื่นมาโรงพยาบาล!

ด้วยแรงโกรธทำให้ลืมความเจ็บที่ขา เพียงฟ้าลุกขึ้นจากรถวิลแชร์ตรงไปที่สามีของตัวเองกับนิสา ผู้หญิงคนนี้ยังไม่เลิกยุ่งวุ่นวายกับสามีของเธอ และสามีที่ปฏิเสธภรรยาว่าประชุมกลับกลายเป็นพาผู้หญิงคนอื่นมาโรงพยาบาล

ราชันย์ตกใจมากที่เพียงฟ้ายืนอยู่ด้านหน้าของตัวเอง เพียงฟ้าพุ่งตรงเข้ามาผลักนิสาออกจากชายหนุ่ม นิสาล้มลงไปกับพื้นทันที

"เพียงฟ้ามันจะมากเกินไปแล้วนะ คุณทำร้ายนิสาทำไม" เพียงฟ้าจับแขนของราชันย์ที่กำลังจะก้มลงไปช่วยนิสา กระชากจนเขาถอยหลัง

"ผู้หญิงคนนี้กำลังจะทำให้ครอบครัวของเราแตกแยกนะคะ ราชันย์ถ้าคุณไม่ฟังฉัน ฉันจะป่าวประกาศในโรงพยาบาลว่าผู้หญิงคนนี้กำลังทำตัวเป็นเมียน้อย และฉันจะเอาเรื่องเธอให้ถึงที่สุด คุณอย่าลืมสิว่าฉันแต่งงานกับคุณมีทะเบียนสมรสถูกต้องตามกฎหมาย อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า แม้แต่พ่อแม่ของเธอฉันก็ไปหามาแล้ว"

"เรื่องที่พ่อแม่ของนิสารู้คือคุณสินะ" ราชันย์มองหน้าของเพียงฟ้าด้วยสายตาตำหนิรุนแรง

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ คุณเพียงฟ้าฉันไม่เคยมีอะไรกับคุณราชันย์ เราทั้งสองคนทำธุรกิจกันอย่างบริสุทธิ์ใจ และฉันปวดท้องจึงขอให้คุณราชันย์พามาที่โรงพยาบาล"

"หยุดความเสแสร้งของเธอเอาไว้ตรงนั้น!"

"พอสักทีเถอะเพียงฟ้า ผมว่าคุณจะมากเกินไปแล้วนะ" ราชันย์จับแขนเพียงฟ้าพร้อมต่อว่า เป็นจังหวะที่นิสาลุกขึ้น เพียงฟ้าสะบัดมือชายที่ตนรัก เงื้อมือตวัดตบหน้าของมือที่สามทันที

เพี้ยะ!!!

"ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ายุ่งกับสามีคนอื่น เธอก็ยังไม่ฟัง ชื่อเสียงของเธอคงไม่อยากมีแล้วสินะ ทุกคนคะ ทุกคนในนี้ดูเอาไว้ เรื่องที่เป็นข่าวนั้นคือความจริง ผู้หญิงคนนี้เข้ามายุ่งกับชีวิตคู่ของฉัน พยายามยั่วยวนสามีของฉัน"

ทุกสายตาในโรงพยาบาลต่างพากันจ้องมองมาทั้งสามคน บางคนถึงกับถ่ายคลิปวิดีโอ ราชันย์เห็นว่าชื่อเสียงของตัวเองก็กำลังจะเสียหาย เขาจึงรีบคว้าแขนของเพียงฟ้าและดึงออกมาจากจุดนั้น

"คุณราชันย์ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ บอกให้ปล่อยฉันจะเอาเรื่องมันให้ถึงที่สุด"

หญิงสาวในยามนี้ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ มันอาบไปด้วยฤทธิ์ความหวงหึงที่เห็นสามีมากับผู้หญิงอื่น ผสมความรู้สึกไม่ดีที่พอเธอโทรขอความช่วยเหลือจากสามีเขากลับไม่สนใจใยดีแต่กลับพาผู้หญิงคนนั้นมาได้

"เลิกบ้าสักที!!!"

น้ำเสียงตะคอกของราชันย์ดังลั่น เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ แต่มากพอจะทำให้เพียงฟ้าหยุด เธอรู้สึกกลัวในคำพูดตะคอกของเขาเมื่อสักครู่นี้ ดวงตาคู่น้อยน้ำตาคลอจ้องมองราชันย์

"คุณเคยสนใจฉันบ้างไหมราชันย์ มีดร่วงใส่ขาของฉันจนเลือดอาบพื้น ฉันโทรหาคุณเพื่อขอความช่วยเหลือแต่คุณกลับปฏิเสธ ทีผู้หญิงคนอื่นแค่ปวดท้องคุณพามาโรงพยาบาล หัวใจของคุณทำด้วยอะไรราชันย์ คุณรักฉันบ้างไหม"

"ผมไม่เคยรักคุณ และคุณคือนางร้ายในสายตาของผม เรื่องแค่นี้คงไม่ต้องให้ผมพามาโรงพยาบาลหรอกแม่บ้านก็มีรปภ. หน้าบ้านก็มีคุณแค่อยากเรียกร้องความสนใจเท่านั้นเพียงฟ้า"

ราชันย์ไม่เคยฟังเหตุผลหรือเอ่ยถามความเป็นจริง เขาหันหลังให้กับเพียงฟ้า เพราะอ้างว่าที่บ้านมีแม่บ้านกับรปภ.

"ทำไมคุณถึงไม่รักฉันเลย" หญิงสาวเอ่ยพลางยกมือทั้งสองข้างปาดน้ำตาตัวเอง หัวใจเต็มไปด้วยความเจ็บปวดยิ่งกว่าบาดแผลที่ขา ต่อให้เธอทำดีสักแค่ไหน ราชันย์เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลยสัดนิด