น้ำเน่า Novels & Stories

ทันทีที่ถอดกางเกงในนั่งบนโถชักโครก น้ำที่กักเก็บก็ทะลักออกจากรูสวาทราวกับน้ำจากก๊อก เพียงแต่มันมีกลิ่นคาวและเหนียวใสอย่างกับมูกเด็ก สาดกระจายเต็มโถอย่างกับอาเจียน “อะไรกันเนี่ย อื้ออ อูยย ..ทำไม ..ซี๊ดส์ อ้า ทำไมเราเป็นยังงี้ โอยยย ทำไมน้ำออกเยอะขนาดนี้” แถมยังรู้สึก เสร็จเหมือนเสพสมทางเพศอีกด้วย

ใบข้าวเดินหนีออกมาจากห้องด้วยความสับสน ปาดคราบน้ำออกไปจากใบหน้า แต่ทว่า ยิ่งนาน ของเหลวเหล่านั้นยิ่งมีความหนืด อย่าบอกนะว่านี่มันไม่ใช่แค่น้ำเน่าธรรมดา แต่เป็นน้ำเน่าชนิดที่ล้างไม่ออก “อ๊าก!!” ตึง ตึง! ใบข้าววิ่งกลับไปในทิศทางเดิม ยืนหน้าตึงอยู่ประตูทางเข้าห้องซ้อม ผู้ค นในห้องทำราวกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น และมันกระตุ้นความโกรธของเธอให้พุ่งทะลุปรอท

พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลไม่หยุด “แต่คุณวรรธน์ไม่ได้คิดแบบลี... คุณวรรธน์เกลียดลี... เขาเกลียดลี” “คิดเหลวไหลน่ะหนูลี...ทำไมถึงคิดอะไรแบบนี้” นางชนิสาดุเสียงเข้ม

​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ต

หมู่บ้านน้ำใสเป็นจุดท่องเที่ยวที่นิยมมากที่สุดแห่งหนึ่ง เนยเคยอ่านและดูรูปสวยๆ ในอินเตอร์เน็ต เธอรีบเดินไปยังบ่อน้ำ คุณใหญ่มองภรรยาตัวน้อยที่ร่าเริงอย่างอารมณ์ดี “นี่มันน้ำที่ละลายจากหิมะบนภูเขาไฟฟูจิ” “อา....อร่อยจัง” เนยล้วงขวดน้ำเล็กๆ ที่เธอพกมารองน้ำจากบ่อแล้ว ยกขึ้นดื่ม พอเห็นเขาขยิบตา เธอก็นึกออกรีบยกขวดน้ำจ่อปากเขา

“ซี้ดดด อา... อ๊าๆๆ ไม่ไหวแล้ว น้ำจะแตกแล้ว” รูสวาทคายน้ำหวานรสอร่อยออกมาทะลักทลาย ลลิตาเกร็งเสียวซี้ดเช่นเดียวกับร่างเปี่ยมมัดกล้ามเครียดแข็งขยับซอยถี่แรง เสียงกล้ามหน้าท้องกระทบบั้นท้ายกลมกลึงอย่างเร่าร้อน ท่านชายอวิ๋นหลงครางลั่นพร้อมอัดฉีดน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเยิ้ม

หยางเฟินเยว่รู้ได้ทันทีว่าโรคนี้คือโรคท้องร่วงอย่างรุนแรง หรืออีกชื่อหนึ่งคืออหิวาตกโรค โรคนี้จะเกิดจากการดื่มน้ำไม่สะอาด หรือรับประทานอาหารที่ปนเปื้อนเชื้ออุจจาระของผู้ป่วยที่เป็นโรคนี้ ทำให้เกิดอาการท้องร่วงอย่างรุนแรง นางนึกไปถึงคำพูดของวิญญาณคุณหนูตัวร้ายที่ไป ได้ยินพวกเขาคุยกัน เรื่องที่จะทำลายแคว้นซ่งให้พังพินาศ หากว่าเขานำอุจจาระของคนที่เป็นโรคนี้ไปละลายในน้ำ ย่อมแพร่เชื้อได้อย่างรวดเร็ว

เจิ้งเฟิงเยวี่ยตวาด “บ่อน้ำ... บ่อน้ำสาธารณะกลางเมืองสามแห่ง น้ำเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำและส่งกลิ่นเหม็นเน่าพ่ะย่ะค่ะ! ชาวบ้านที่ตักไปดื่มกินเริ่มมีอาการคลุ้มคลั่ง อาละวาดทำร้ายกันเองเหมือน... เหมือนผีดิบ!” “ว่าไงนะ!” หยางเจิ้นตบโต๊ะผาง “พิษกู่? ฝีมือเจ้าตู๋กูมั่วรึ?”

สนั่นห้อง น้ำเงี่ยนสีขาวขุ่นทะลักตามออกมาเป็นสาย ไหลเยิ้มย้อยลงมาตามง่ามขาเนียนของคุณรินจนดูเลอะเทอะไปหมด

ผ่านไปหนึ่งเดือนน้ำก็ค่อยๆลดลงไปบ้าง แต่ปัญหาหนักของทุกคนคือน้ำที่เริ่มเน่าจนส่งกลิ่นเหม็น แถมยุ่งยังสร้างความรำคาญให้ไม่ใช้น้อย จนไม่เป็นอันหลับ พอนานวันเข้าก็มีคนเป็นไข้ป่าแล้วจากไป