LOGINเพียงฟ้านั่งลงที่โซฟากลางบ้าน หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาลเพียงคนเดียว นั่งกินยาแก้ปวดด้วยความโดดเดี่ยว บ้านนี้ไม่มีใครอยู่ รวมทั้งสามีที่ยังไม่กลับมา
ในขณะที่เธอกำลังนั่งเหม่อคิดอะไรหลาย ๆ อย่าง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอไม่อยากมองและไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น แต่พอเห็นหน้าจอปรากฏขึ้นว่าพี่ชายโทรมา เพียงฟ้าจึงเลือกที่จะรับสายพร้อมกับฝืนยิ้มไปด้วย
"เฮีย ฝนจะตกหรือเปล่าคะเนี่ยถึงโทรหาน้องสาว"
เพราะไม่อยากให้พี่ชายรู้ว่าเธอไม่มีความสุขหลังจากแต่งงาน จึงแสร้งยิ้มเพื่อสร้างน้ำเสียงให้สดชื่นเอาไว้ พยัคฆ์คือพี่ชายที่แท้จริงของเพียงฟ้า เขาไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่อายุหนึ่งขวบ ตั้งหลักปักฐานอยู่ที่นั่นแม้แต่วันแต่งงานของเพียงฟ้าเขาก็ยังไม่ได้กลับมา
"โทรมาก็เอ่ยพูดแบบนี้เลยนะ อย่างนั้นเฮียวางนะ"
"ขอโทษค่ะ น้องก็แค่แซวเฮียเฉย ๆ มีอะไรหรือเปล่าคะ ปกติเฮียไม่ค่อยมีเวลาโทรหาน้อง"
"ไม่มีอะไรหรอกแค่จะบอกข่าวดีว่า เดือนหน้าเฮียจะไปเที่ยวหา"
"เฮียพูดจริง ๆ เหรอคะ ดีใจจังเลย!"
"สบายดีใช่ไหม หลังจากแต่งงานชีวิตเหมือนเดิมหรือเปล่า" เพียงฟ้าเธอยิ้มให้กับพี่ชาย แม้เขาจะไม่เห็นก็ตาม เธอไม่อยากให้เขาต้องกังวลหรือเป็นห่วง
"สบายดีค่ะ คุณราชันย์ดูแลเพียงฟ้า และเอาใจใส่เพียงฟ้ามาก ๆ ในตอนที่แม่บ้านลาไม่มีใครอยู่บ้านเขาก็ทำกับข้าวทำอาหารให้เพียงฟ้าทาน เขาแสนดีมาก ๆ เลยค่ะเฮีย เอาไว้ถ้าเฮียมาประเทศไทยจะให้คุณราชันย์ทำกับข้าวให้ทานนะคะ" ล้วนเป็นคำโกหกของน้องสาวที่กำลังบอกกับพี่ชาย เพื่ออยากให้พี่ชายมองสามีตนเองให้แง่ดี
"น้องเขยคนนี้ดีแบบนี้นี่เอง ว่าแล้วคุณย่าถึงอยากให้เพียงฟ้าแต่งงานกับเขานักหนา เอาไว้มีโอกาสพี่จะไปอยู่ด้วยนะ ไปให้น้องเขยทำกับข้าวให้ทาน"
"รีบมานะคะเฮีย" เพียงฟ้ากดวางสายจากพี่ชาย หยดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัวคงเป็นความรู้สึกที่เธอนั้นโกหกปั้นเรื่องขึ้นมาว่า สามีเป็นคนดีดูแลเอาใจใส่แท้จริงแล้ว เขาไม่เคยทำแบบนั้นเลย
เพียงฟ้าปาดน้ำตาของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงรถขับเข้ามาในบ้านช่วงเวลาแค่ไม่กี่นาที ราชันย์เดินตรงเข้ามาหาเธอ
"เพียงฟ้าคุณอยากได้ไม่ใช่เหรอ" ราชันย์ไม่ได้เดินกลับมามือเปล่าเขามีถุงกระดาษขนาดสี่เหลี่ยมปรากฏขึ้นชื่อแบรนด์สินค้ามาด้วยในใจของเพียงฟ้าเธอรู้แล้วว่านี่คือเครื่องประดับแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร
"คืออะไรเหรอคะ"
"เปิดดูสิ" เมื่อเพลงฟ้าเธอหยิบของในกล่องกระดาษออกมาและได้เห็นสิ่งของนั้น เธอยิ้มกว้างทันทีมองหน้าของราชันย์ นี่เป็นแหวนคู่วงนั้นที่เธออยากได้
"คุณไปซื้อให้ฉันเหรอคะ"
"ผมซื้อแหวนวงนี้มาให้คุณ เพื่อแลกกับการขอโทษ นิสาและพ่อแม่ของเธอ" แหวนในมือของเพียงฟ้าแทบร่วง ตกใจที่ราชันย์ใช้สิ่งของมาแลกกับศักดิ์ศรีของเพียงฟ้า เพื่อให้เธอลดตัวไปขอโทษผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้นกับพ่อแม่ของเธอ
"คุณซื้อแหวนที่ฉันอยากได้ เพื่อมาแลกให้ฉันลดตัวลดศักดิ์ศรีของฉันไปขอโทษผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น" เพียงฟ้าวางกล่องแหวนนั้นลงที่โต๊ะ ต่อให้เธออยากได้แหวนวงนี้มากแค่ไหน ก็ไม่มีวันที่เธอจะไปขอโทษผู้หญิงคนนั้น
"ผมพูดดีกับคุณแล้วนะเพียงฟ้า ผมทำดีกับคุณทุกอย่าง แต่ทำไมยังไร้เหตุผลอยู่แบบนี้ชีวิตจริงไม่ใช่ละคร ที่คุณจะเอาความร้ายของคุณมาเล่นในชีวิตคู่"
เพียงฟ้าลุกขึ้นยืนจ้องมองหน้าของราชันย์ คำก็ร้ายสองคำก็ร้าย เธอเคยเล่นบทละครเป็นนางร้ายก็จริงแต่ใช่ว่านางร้ายจะต้องร้ายตลอด
"คุณคิดว่าฉันร้าย แล้วคิดว่านิสาคือนางเอกสินะ คุณไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะทำให้เราต้องเลิกกัน คุณเคยสนใจฉันบ้างไหม ฉันโทรขอความช่วยเหลือจากคุณ แต่คุณกลับปฏิเสธบอกว่าประชุม พอถึงโรงพยาบาลฉันไม่เคยคิดว่าคุณจะอยู่ที่นั่น คุณพาผู้หญิงคนอื่นไม่ใช่ภรรยาไปโรงพยาบาลได้ ทั้ง ๆ ที่คุณบอกว่าประชุม คุณเห็นฉันเป็นอะไร"
"ผมว่ายิ่งพูดไปแล้วก็ไม่เข้าใจกันอยู่ดี ในเมื่อเราไปกันไม่ได้ก็หย่ากันเถอะ" ราชันย์ถอนหายใจเขาไม่ได้ตั้งใจแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก แต่เป็นคำสัญญาของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ราชันย์พ่นประโยคอันเจ็บแสบลึกเข้าไปถึงหัวใจคือคำว่าหย่า คำที่เขาพูดตอกย้ำตลอดเวลา สื่อว่าพร้อมจะทำเช่นนั้นในทุกวินาที
ในขณะที่ราชันย์หันหลังเตรียมที่จะเดินออก เพียงฟ้ารีบพุ่งตัวเข้ากอดราชันย์จากทางด้านหลัง
"ไม่ค่ะ ฉันจะไม่หย่ากับคุณ และไม่มีทางหย่ากับคุณด้วย ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าฉันหึง ฉันหวงคุณนะคะ คุณคือสามีของฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์ตรงไหน"
"ปล่อยผมเพียงฟ้า อย่างที่บอกเราอยู่ด้วยกันไม่ได้หย่ากันเถอะ"
"คุณแน่ใจเหรอคะว่าคุณจะหย่ากับฉันจริง ๆ คุณพ่อคุณแม่ของคุณจะยอมเหรอ"
ราชันย์หยุดชะงักหันกลับมา พร้อมกับจ้องหน้าของเพียงฟ้า แน่นอนว่าคุณพ่อคุณแม่ของเขาไม่ยอมและทั้งสองคนเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่กี่เดือน
"คุณเอาคุณพ่อคุณแม่มาขู่ผมเหรอ"
"ก็ลองดูค่ะ คุณแม่ของคุณรักและเอ็นดูฉันมาก ถ้าฉันบอกกับเขาว่านิสาเป็นมือที่สาม เข้ามาทำให้คุณบอกเลิกและขอหย่าฉัน คุณคงรู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น"
"คุณนี่มันร้ายมากกว่าที่ผมคิดซะอีกเพียงฟ้า" เขาหันหลังได้กลับออกไปจากบ้านอีกครั้ง คำก็ร้ายสองคำก็นางร้ายไม่มีวันไหนที่คุยกันและอยู่ด้วยกันดีเหมือนกับสามีภรรยาคนอื่นทั่วไป
ตอนเช้า
เมื่อคืนนี้เพียงฟ้ารอราชันย์กลับบ้านทั้งคืน แต่เขาไม่กลับจนกระทั่งตอนเช้า เพียงฟ้าแต่งตัวแล้วออกมาที่บริษัท เพราะโทรหาราชันย์ไม่ยอมรับสาย ทั้งที่เธอเป็นห่วงแล้วก็อยากรู้ว่าเขานอนที่ไหนแต่พอมาถึงบริษัทเลขาบอกว่าคุณราชันย์มีแขกคนสำคัญอยู่ในห้อง แต่เลขาไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร ยิ่งทำให้เพียงฟ้าเธอมั่นใจว่าคนสำคัญต้องเป็นนิสา
"คุณเพียงฟ้าคะ ไม่สามารถเข้าไปในห้องของบอสได้นะคะ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต" เพียงฟ้าตบหน้าของเลขาที่พยายามขัดขวางทุกทาง ทั้งยังไม่มีมารยาทพยายามผลักเพียงฟ้าอยู่บ่อยครั้ง
"เธอมันไร้มารยาท" ถึงจะพูดแบบนั้น หากสายตาของพนักงานต่างพากันมองเพียงฟ้าด้วยแววตาตำหนิ เริ่มเป็นนางร้ายในสายตาของทุกคน ยิ่งเธอตบเลขาหน้าห้องก็ยิ่งดูไม่ดีสำหรับพนักงาน
เพียงฟ้าผลักประตูห้องทำงานของราชันย์ แต่ยังไม่ทันจะได้มองเข้าไปด้านในเลขาที่ถูกตบเมื่อสักครู่นี้จับแขนของเพียงฟ้าแล้วดึงกลับ
"คุณไม่มีสิทธิ์เข้าไปในห้องของบอสนะคะ" เลขาคนนี้พยายามขัดขวางจนดูมีพิรุธดูแปลกขนาดเธอถูกตบไปแล้วก็ยังไม่หยุดความพยายามที่จะขวาง
"ด้านในห้องต้องมีอะไรแน่ถ้าพยายามขวางทุกวิถีทาง คนนั้นจ้างเธอเท่าไร"
"เปล่านะคะคือว่าบอสมีแขกคนสำคัญจริงๆ"
"อยากตกงานใช่ไหม ถ้าไม่อยากตกงานอย่ามาขวางฉัน" เลขาหน้าห้องก้มหน้าลงพยายามห้ามเพียงฟ้าแต่ไม่สำเร็จ เธอเดินตรงไปที่ประตูและผลักประตูเข้าไปอีกครั้ง
“โห น้ำเน่ามากกกกก นี่คนชอบอ่านแนวนี้กันจริงๆ เหรอเนี่ย น้ำหวาน”“จริงสิยะ ยิ่งน้ำเน่า คนยิ่งชอบ แถมเพราะฉันเอาแกไปเป็นนางร้าย คนอ่านยิ่งชอบมาก อินมากกก อยากตบแกทั้งนั้นเลยละ”พนิตาแค่นยิ้มขำขันกับเพื่อนสนิท ในร้านคาเฟ่ เจ้าประจำ เธอขี้เกียจอ่านงานเขียนน้ำหวานเลยให้สรุปเนื้อหาให้ฟัง ยิ่งพอฟังว่านางร้ายตายยังไง ก็ถึงกับหัวเราะพรืดออกมา“ทำไมโง่แบบนี้ ทั้งสวยทั้งรวย ผู้ชายมีอีกมาก ไม่ได้คนนี้ก็มีอีกเยอะแยะ จะมายอมตายเพื่อผู้ชายคนเดียวทำไม ถามจริง แกไม่ได้เขียนให้นางร้ายมีสมองเลยเหรอไง”“แหม ก็เป็นนางร้าย ก็ต้องโง่ๆ แบบนี้แหละ เอะอะก็กรี๊ด เอะอะก็โวยวายไง”“แต่ฉันเห็นในต่างประเทศนางร้ายมาแนวแอ๊บใสกันเยอะเลยนะ ทำไร้เดียงสา แนวดอกบัวขาว ชาเขียว นั่นไง”“เออ ฉันว่าก็จะลองเขียนอยู่เหมือนกัน”“เป็นแกก็ดีนะ อย่างน้อยก็ได้ทำอะไรที่ชอบทำแล้วมันไปได้สวย”น้ำหวานสงสัยเอ่ยถามพนิตา ดวงหน้าสวยถอนหายใจออกมาด้วยความเซ็ง บ่นเรื่องงานที่บริษัทพนิตาทำงานในบริษัทชั้นนำ ที่สาขาใหญ่อยู่ยุโรป เธอฝ่าฝันตบตีกับคนมากมายจนมาได้อยู่ตำแหน่งใหญ่ ลูกน้องรอบด้านไม่เท่าไร แต่ดันมีเจ้านายเป็นพวกหัวโบราณคร่ำครึ คอยขัดแ
กาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปอีกสามปี อาณาจักรของพยัคฆ์ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง ทว่าบรรยากาศภายในคฤหาสน์ที่เคยเงียบขรึมกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียงเปียโนคลาสสิกที่เหมันต์ชอบเปิดเบาๆ บัดนี้ ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะเล็กๆ และเสียงฝีเท้าเตาะแตะของสมาชิกใหม่ที่เข้ามาเติมเต็มหัวใจของพยัคฆ์หนุ่มบรรยากาศภายในห้องนอนคุณหนูที่ตกแต่งด้วยโทนสีขาวและวอลเปเปอร์ลายเมฆนุ่มนวล เหมันต์ มหาเศรษฐีผู้ที่ปกติจะนั่งหน้านิ่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหาร บัดนี้กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพรมเช็ดเท้าที่มีรูปกระต่าย มือหนาข้างที่เคยตวัดปากกาเซ็นเช็คพันล้าน กลับกำลังถือแปรงหวีผมสีชมพูขนาดเล็กจิ๋วอย่างระมัดระวังที่สุดในชีวิต"ปะป๊า... อื๊อ!"น้องดารินในชุดหมีสีนวลส่งเสียงประท้วงเล็กน้อย เมื่อคุณพ่อพยายามจะมัดจุกน้ำพุให้ที่กลางศีรษะ ร่างกลมดิ้นขยุกขยิกตามประสาเด็กที่สนใจสิ่งรอบตัว"นิ่งๆ นะครับคนดีของปะป๊า ขยับนิดเดียวเดี๋ยว ไม่สวยนะลูก"นิ้วยาวพยายามมัดจนสำเร็จ เหมันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลเสียจนพนักงานที่บริษัทคงจะจำไม่ได้ แววตาคมกริบที่เคยใช้จับผิดทุจริต บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและชื่นชมสมาชิกตัวน้อยตรงหน้าพ
สายลมทะเลพัดพาความเย็นสดชื่นหอบเอากลิ่นเกลือจางๆ มากระทบใบหน้า พนิตายืนอยู่บนดาดฟ้าของประภาคารสีขาวหลังเก่าที่เธอและเหมันต์เคยมาด้วยกันในวันที่แผนการเพิ่งเริ่มต้น แต่วันนี้ บรรยากาศรอบกายกลับต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีแรงกดดัน ไม่มีแผนการที่ต้องระแวดระวัง มีเพียงความสงบที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานหลายปี"ในที่สุด... ทุกอย่างก็จบลงจริงๆ สักทีนะคะ"พนิตาพึมพำพลางทอดสายตามองขอบฟ้าที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบน้ำ แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับบนผิวน้ำดูราวกับเพชรนับล้านเม็ดตระกูลวิจิตรเรืองรุจล่มสลายลงตามกฎแห่งกรรม ธีร์ พระเอกนิยาย สูญเสียทุกอย่างแม้แต่เกียรติยศและศักดิ์ศรี ส่วนแพรฝัน นางเอกนิยาย ก็พิการถูกคุมขังในคุก พนิตาที่พยายามมาอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากความตาย รวมทั้งการได้เอาคืนคนที่มาทำร้ายเธอ มาตอนนี้ก็รู้สึกว่าความแค้นที่เคยแผดเผาอยู่ในอกถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหล่าคนพวกนั้นก็แพ้พ่ายไม่มีเหลือใจหนึ่งก็รู้สึกโล่ง อีกใจก็รู้สึกแปร่งแปลก เมื่อรับรู้ว่าธีร์ แพรฝัน เมธา ล้วนเป็นเพียงตัวละครในหน้านิยายเรื่องหนึ่งที่ถูกขีดเขียนขึ้นมา ที่เรื่องราวแท้จริงของพวกเขา ล้วนมีบทบาทอีกรูปแบบ ม
ความวุ่นวายสงบลงเหลือเพียงเสียงไซเรนและเสียงสะอื้นไห้ที่ดังแว่วมา เหมันต์ค่อยๆ ปล่อยพนิตาออกจากอ้อมกอดที่เขาใช้เป็นเกราะกำบังเธอไว้ด้วยชีวิต แววตาของเขาเยือกเย็นมองดูภาพจุดจบของ ‘เบี้ย’ ที่คิดจะมาเป็น ‘ขุน’ในจังหวะที่เมธาแย่งปืนมาได้ แพรฝันไม่ได้ยืนประจันหน้าเพื่ออ้อนวอนอีกต่อไป สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอหันหลังและออกวิ่งสุดกำลัง เพื่อหนีไปให้พ้นจากนรกที่เธอก่อขึ้น เธอไม่สนแม้แต่จะชายตาแลชายที่เคยบอกว่ารักนักรักหนาปัง!กระสุนนัดแรกพุ่งเจาะเข้าที่กลางแผ่นหลังของ แพรฝันอย่างแม่นยำ แรงปะทะทำให้ร่างของเธอไถลไปกับพื้นหินอ่อน ความรู้สึกแรกไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็นความเย็นวาบที่ลามไปทั่วร่างกาย ทันทีที่กระสุนทำลายเส้นประสาทสันหลัง ขาที่เคยเดินนวยนาดอย่างจองหองก็ไร้ความรู้สึกในพริบตาท่ามกลางเสียงปืนที่ตำรวจยิงสกัดเมธาจนล้มคว่ำ แพรฝันนอนหมอบอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ พยายามจะลุกขึ้นพยุงตัว แต่ร่างกายท่อนล่างกลับหนักอึ้งและไม่ตอบสนองต่อคำสั่งใดๆ พยายามกระดิกนิ้วเท้า แต่มันกลับว่างเปล่าเหมือนขาทั้งสองข้างไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายเธอ อีกต่อไป"ขา... ขาของฝัน..." แพรฝันพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่
ท่ามกลางความโกลาหลที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นในห้องบอลรูม เสียงไซเรนที่ดังใกล้เข้ามาทำเอาสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของเมธาขาดผึง เขาพุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของแพรฝันที่กำลังยืนตัวสั่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลนลานและคาดหวัง"ฝัน! เราต้องไปจากที่นี่ตอนนี้!" เมธากระซิบเสียงรัวเร็วพลางออกแรงฉุดแขนเธอ"ผมมีเครื่องบินส่วนตัวที่ท่าอากาศยานเล็ก เดี๋ยวผมโอนเงินบางส่วนไปบัญชีลับที่เกาะเคย์แมน แล้วเราไปเริ่มชีวิตใหม่ที่นั่นด้วยกันนะฝัน ไปที่ที่นิตากับเหมันต์ตามเราไปไม่ถึง!"แพรฝันสะบัดข้อมือออกอย่างแรงจนเมธาเซไปข้างหลัง ร่างบอบบางถอยห่างจากเขาเหมือนเจอสิ่งของน่ารังเกียจ ใบหน้าที่เคยออดอ้อนอ่อนหวานบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหยียดหยาม"ไปไหน ไปลำบากกับแกน่ะเหรอเมธา!" หญิงสาวแผดเสียงใส่หน้าเขาจนนักข่าวรอบๆ เริ่มหันมามอง"แกมันหมดตัวแล้วเมธา! แกเป็นอาชญากรฟอกเงิน! คิดว่าฉันจะโง่หอบเสื้อผ้าหนีไปตกระกำลำบาก เป็นผู้ลี้ภัยกับคนโง่ๆ แบบแกหรือไง!""แต่ฝัน... ผมทำทุกอย่างก็เพื่อคุณนะ!" เมธาอุทานอย่างไม่อยากเชื่อหู"ผมสร้างคฤหาสน์นั่น ผมสู้กับเหมันต์ ผมยอมเสี่ยงทุกอย่างก็เพื่อให้คุณได้เป็นราชินี!""ราชินีบนกองขยะ
"ดูเหมือนชัยชนะของคุณจะมาพร้อมกับของแถมที่หนักเกินไปหน่อยนะคุณเมธา หุ้นที่ร่วงนั่นน่ะเป็นแค่จุดเริ่มต้น แต่หมายจับที่จะตามมาถึงที่ไทยในข้อหา 'สมรู้ร่วมคิดฟอกเงิน' ต่างหาก ที่คือของจริง"พนิตายิ้มเย็นพลางจิบแชมเปญช้าๆ"จำที่นิตาเตือนได้ไหมคะ ว่าภาคผนวกสุดท้ายของสัญญามันอันตราย คุณเมธามัวแต่ดีใจที่จะได้เป็นเบอร์หนึ่ง จนลืมเช็กไปว่า 'เงินสะอาด' ที่คุณเอาไปแลกมา แท้จริงมันคือ 'เงินสกปรก' ที่เขากำลังหาคนมารับ ช่วงต่อเพื่อติดคุกแทน""พวกแก... พวกแกวางแผนไว้หมดแล้ว!" เมธาคำราม พยายามจะพุ่งเข้าหาเหมันต์แต่ถูกบอดี้การ์ดของเหมันต์ขวางไว้"ผมไม่ได้วางแผน ผมแค่ 'ถอนตัว' ออกมาในเวลาที่เหมาะสม" เหมันต์เอ่ยเสียงเรียบ"ส่วนคุณ ก็เป็นคนเดินเข้าไปหาความฉิบหายนั้นเอง เพียงเพราะอยากจะเอาชนะผมเพื่อให้ผู้หญิงคนหนึ่งพอใจ"เหมันต์ขยับกายเข้าไปใกล้เมธาอีกก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับทำให้คนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เขามองดูเมธาที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากนกปีกหักด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูเพียงธุลีดินที่ไม่มีค่าพอให้เขาสะเทือนใจ"ความทะเยอทะยานที่ขาดสติ คือยาพิษที่ร้ายแรงที่สุด" เหมันต์เอ่ยด้
บทนำในค่ำคืนแห่งความสำเร็จ ราชันย์สามารถคว้าโปรเจกต์ใหญ่ระดับโลกเข้าสู่บริษัทของตัวเองได้สำเร็จ เขาจึงจัดงานเลี้ยงฉลองให้กับบริษัทของเขาและพนักงานทุกคน ชายหนุ่มนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรงพึ่งได้แต่งตั้งจากผู้เป็นพ่อเพียงแค่สามเดือน เขาสามารถพาบริษัทเข้าสู่จุดที่สูงสุดได้แบบที่ใครไม่สามารถเทียบเขาได้เลย
ราชันย์ไม่ได้กลับมาที่บ้าน เพียงฟ้าหันมองซ้ายและขวาจ้องไปยังลานจอดรถไม่มีรถของเขา เธอถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในแม่บ้านรีบนำน้ำเย็น ๆ มาให้กับเธอ"คุณราชันย์ยังไม่กลับเข้ามาเหรอ" "ยังค่ะคุณผู้หญิง"เพียงฟ้าหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองโทรหาสามี กลับมาจากห้างก่อนเธอด้วยซ้ำแต่ทำไมเขาถึงยังไม่กลั
เพียงฟ้าเดินจับมือกับคุณแม่ของราชันย์ ตรงไปที่รถ เพื่อเตรียมที่จะไปทานอาหาร แต่พวกเขาทั้งสองคนต้องหยุดชะงักด้วยที่ราชันย์วิ่งตามออกมา"เดี๋ยวก่อนสิครับ รอผมด้วยคุณแม่" เพียงฟ้าขมวดคิ้วเข้าหากัน ไหนคุณราชันย์บอกว่าจะกลับเข้าไปประชุมทำไมถึงวิ่งตามออกมา"มีอะไรหรือเปล่า" คุณแม่ของคุณราชันย์นั้นเอ่ยถาม
เมื่อราชันย์ปล่อยมือของเพียงฟ้า เธอแทบล้ม โชคดีที่ประคองตัวเองเอาไว้ได้ เพียงฟ้าหันกลับไปมองหน้าของราชันย์ มือทั้งสองข้างยกทุบเข้าที่หน้าอกของเขาด้วยความโกรธ เพียงฟ้าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ เธอหึงและหวงสามีมากยิ่งเห็นข่าวกับคลิปวิดีโอยิ่งทำให้เธอสติหลุด"หยุดทำเรื่องบ้า ๆ เดี๋ยวนี้นะเพียง



![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



